سه شنبه سی ام بهمن 1386
براستی مردمسالاری خود بهترین انتقام است.
بی نظیر
بوتو
درباره
خط پارسی)...این مطلب از من نیست و من
همه ی نظرات نویسنده را تایید نمی کنم اما در عین حال مطالب خوبی هم در این
نوشته آمده است قضاوت با شماست(
قبل
از هر چیز باید گفت که خط فارسی وجود ندارد و آنچه ما استفاده می کنیم خط عربی ست .
بسیاری به نگارش زبان فارسی با الفبای انگلیسی
یا همان پرشنگلیش که در اس ام اس ها می بینیم خرده می گیرند . غافل از اینکه کاری که خود می کنند
هم تفاوت چندانی با آن ندارد نوشتن مطالب زبان فارسی با رسم الخط عربی . لذا شاید بتوان گفت همه
تعصباتی که نسبت به خط کنونی وجود دارد نادرست و بی پایه است .
اگر به نگارشهای کوفی برجای مانده از سده های آغازین اسلام بنگریم درمی یابیم که نگارش
عربی قدیم نه نقطه داشته و نه علامت های صداگذاری.اعراب پیش از اسلام هم ؛ خط و
نگارش نداشته اند و از نگارش اقوام دیگر الفبا را گرفتند. اعراب 26 حرف را تلفظ
میکرد ولی الفبای قرضی 15 حرف بیشتر نداشت برای همین مجبور شدند برای یک حرف بیش
از یک نقش قایل شوند مثلا شکل ” ح ” برای صداهای ح ج خ بکار میرفت نقطه ای هم در
کار نبود و برای شناخت این تلفظ فقط آشنایی خواننده به متن و کلمه کمک میکرد. بعد
از اسلام و با مسلمان شدن غیر عربها و رواج غلط خواندن متون عربی توسط آنها نقطه
گذاری و علامت گذاری به خط عربی اضافه شد و از آن موقع بود که نگارش خ و ج و ح
تفاوت پیدا کرد.
بعدها
هم که خط پهلوی منسوخ شد و جایش را به خط عربی داد ایرانیان از همین خط استفاده
کردند و به همان روش برای صداهایی که کم آمده بود حرف جدید ساختند و 4 حرف گ چ پ ژ
هم به آن خط اضافه شد به اسم خط فارسی با 32 الفبا بدون حروف صدا دار. آن موقع هم
شاید ایرانیان با این خط برخوردی مثل برخورد امروز ما با خط پنگلیش یا خط اس ام اس
و چت داشتند و آنرا غریبه می پنداشتند اما این خط جا افتاد و متاسفانه امروزه بسیاری از
ایرانیان به این خط تعصب هم می ورزند.
اعراب
برای صدای ز چندین تلفظ مختلف دارند حروف ض ز ظ ذ که در عربی هر کدام تلفظ متفاوتی
دارند و یک عرب با شنیدن هر کدام می داند کدام حرف را بنویسد. در حالیکه ما در
گویش فارسی یک تلفظ برای ز بیشتر نداریم و اگر به فارسی زبانی بگوییم که بنویس ز
نمیداند کدام را بنویسد ز یا ض یا ذ یا ظ؟! وقتی یک حرف و یک تلفظ داریم چرا باید
به چند نوع آن را بنویسیم؟ می گویند مردی زنش را می زد از او می پرسند چرا زنت را می زنی
؟ می گوید : نمی دانم اگر می دانستم که می کشتمش ! بله ما نمی دانیم چرا یک حرف
را چند جورمی نویسیم شاید تنها فایده اش اینست که نمره دیکته بچه های دبستانی کمتر شود و
درسشان سنگینتر چیزی که حتی برای بسیاری از بزرگسالان هم هنوز سخت است و جا نمی
افتد .
یکی
دیگراز مشکلات دستور زبان فارسی هم ؛ این است که فکر می کنیم چون می
نویسیم ضعیف باید اسم
مفعول را هم ؛ از گرامر عربی بگیریم و بگوییم مضعوف و نه ضعیف شده . اگر
مثلا ضعیف
را زعیف مینوشتیم و ضعف را زعف و ریشه ها و گرامر عربی را کنار میگذاشتیم
از شر
کلماتی مثل مستضعف هم راحت می شدیم و نیازی نبود هر بار برای ساختن اسم
فاعل
ببینیم لغت عربی ست یا فارسی بعد ببینیم به گرامر فارسی مراجعه کنیم یا
عربی. گرامر
فارسی ساده و روان است اما متاسفانه ضمیمه اش چند برابر خودش است ! شاید
بهترآن باشد که با لغات وارداتی مثل لغات فارسی برخورد کنیم حتی اگر اسم
فاعلی داریم که از
عربی آمده مثلا عادل نباید به ریشه عربی و گرامر عربی برگشت و هزاران لغت
دیگر را هم
به دنبالش به زبان فارسی کشید عادل یک لغت ثابت وارداتیست به معنای دادگر
و نه اسم فاعلی بر وزن
فاعل و از ریشه عدل!
خط
و
زبان همیشه در حال پیشرفت و تغییر بوده اگر اینطور نبود ما در حال حاضر
هنوز از خط میخی باستانی ویا خط پهلوی استفاده می کردیم در حالیکه خط
وزبان به طور طبیعی و تکوینی با روزگار نو و
ساده ترمی شود چرا که رسالتش نگارش پیامهای انسانی است.
حداقل
تغییر نگارش فارسی می تواند حذف حروف زاید باشد . ما از بین چهار الفبای ز ذ ض ظ
فقط به یکی احتیاج داریم از س ص و ث یکی را می خواهیم زیرا در آن صورت خط ساده تری خواهیم داشت.
خواندن واز بر نویسی چنین نگارشی سخت نخواهد بود و روان شدنش برای مردم زمان بر نخواهد بود وقتی
یاد گرفتیم چهار نوع ز بکار ببریم بدون اینکه تفاوتی لفظی برایمان داشته باشند
خلاصه کردن آن در یک حرف مشکلی ایجاد نخواهد کرد :
بدون
هروف ازافی هم می توان به تمامی معنی را دریافت و اهتیاجی به این هروف ازافه بار نیست و شاید
جا افتادن این شیوه نگارش جدید از یک هفته هم ؛ بیشتر وقت نبرد
تنها
مشکل تغییر و دگرش درهنر خوشنویسی است زیرا این هنر بایستی قابلیت های هنری نگارش جدید را در خود بیآفریند
امیدوارم
روزی تعسبات روی این خت وارداتی کمتر شود تا هداقل امیدی به اسلاهش فراهم شود.
بدون اسلاه نگارش چندان امیدی هم ؛ به اسلاه زبان نیست. شاید فرست هزف هروف ازافی و جایگزینی شان فراهم شود واین پدیده ای است که دیر یا زود رخ خاهد داد واهتمالن خت 32 هرفی کنونی ؛ نگارش ابدی فارسی نخاهد ماند.
