ماتم گرفته آینه و تقویم

اسفند کوله بار سفر بسته
من،کوله بار حسرت

ماتم چرا نگیرد
زندانیی که لحظه به لحظه
نزدیک می شود به عقوبت!

  محمدرضا رائی پور

سلام.

 فرا رسیدن نوروز 88 را پیشاپیش به شما خجسته باد می گویم.

امید که سال نو سال خوبی برای شما باشد.

 

خواندنی ها را سراسر خوانده ایم  امّا غلط

پیش ما  دنیا کتابی بود سر تا پا غلط

سال ها تدریس  می کردم  خطا را با خطا

سال ها تصحیح می کردم غلط را با غلط

بی خبر بودم دریغا از اصول الدین عشق

خط غلط انشا غلط  دانش غلط  تقوی غلط

دین اگر این است بی دینان عالم  مومن اند

این مسلمانی ست آخر؟ لا غلط، الا غلط ؟

گفتم از بودا و هندو خط و خالی بشنوم

خال هندویان غلط بود و خط  بودا غلط!

روز اول درس ما این گشت: یک دنیا فریب

روز آخر مشق ما این بود: یک عقبی غلط

گفتنی ها را یکایک هر چه باد و هر چه بود

شیخنا فرمود، امّا یا خطا شد یا غلط

گفتم از فرط غلط ها دفتر دل شد سیاه

گفت می دانم، غلط داریم آخر تا غلط

روی هر سطری که خواندیم از کتاب سرنوشت

دیدۀ من یک غلط می دید و او صدها غلط

یا رب از تو عفو می زیبد ز مایان اعتراف

یا رب از تو مرحمت می زیبد و از ما غلط

اسفند ماه ۱۳۸۷- دهلی نو

علی رضا  قزوه

 

 

نمای دهکده، آیینه ی تهی دستی ست
درخت خشک کجی، همچو دست مفلوجی
شده ست بیهده از آستین جوی برون
نه خرمنی و نه گاو آهنی، نه مزرعه ای
 نه آشیانه ی مرغی، نه گله ای به چرا
 شده ست قامتِ برج ِ بلندِ قریه نگون
 نگاه بی گنه کودکان ِخسته ی کوی
چو مرغ بی پر و بالی
 که در قفس مرده ست
 قیافه ها همه در خشک سالی جاوید
 به رنگ خاربنان ِ کویرِ افسرده ست
چه چشمه ها
 که در آن سوی دشت ها جاری ست
چه گله ها که در آن سو چرد به هر قدمی
خدای را به چه امید این گروه ِ نژند
 نمی کنند از این قریه کوچ ، صبحدمی ؟
مگر نه زندگی اینجا، روان شان ، خسته ست ؟
 نمی کنند چرا کوچ، زین ده ویران ؟
کدام رشته، بدین مشتِ خاک شان بسته ست ؟

دکترمحمدرضا شفیعی کدکنی

به آنها که از مرگ نهراسیدند.


شنیدم که کشتی به دریای ژرف
چو آزرده از خشم توفان شود،
چو بر چهر دریای نیلوفری
شکن ها و چین ها نمایان شود،
بزاید ز هر سوی موجی چو کوه
که شاید به کشتی شکست آورد،
گشاید ز هر گوشه گرداب کام
که شاید شکاری به دست آورد.
بپیچد چو زرینه مار آذرخش
دمی روشنایی زند آب را.
خروشنده تندر بدزدد ز بیم
ز دل ها توان و زتن تاب را.
ز دل برکشد هر کسی ناله یی،
براید ز هر گوشه فریادها،
بیامیزد اندر دل تیره شب
به فریادها ناله ی بادها...
پس آنگاه کوشش کند ناخدای
که بر خستگان ناخدایی کند:
به دریا نهد زورق و ساز و برگ
کسان را بدان رهنمایی کند...
چو آسوده شد زانچه بایست کرد،
به بالای کشتی رَوَد مردْوار-
بر آن سینه ی قهرمان دلیر
نشانهای مردانگی، استوار
فروغی در آن دیده ی دلپذیر،
سرودی به لبهای پر شور او...
دمی این چنین چون بر او بگذرد،
دل ژرف دریا شود گور او!
چو فردا به بام سپهر بلند
شود مهر، چون گوی زر، تابناک،
نویسد به پهنای دریا به زر
که: " دریا دلان را ز مردن چه باک؟…"
چنین است آیین مردانگی
که تا بود، این بود و جز این نبود
ز من برچنان قهرمانان سپاس!
ز من بر چنان ناخدایان درود!

سیمین بهبهانی