برخی عشرت را در این شعر خوشگذرانی معنا می کنند ، فکر می کنم معنای آن عشر خودت یا به عبارتی ده یک خودت ، می باشد
چو گل گر خرده ای داری خدا را صرف عشرت کن
که قارون را غلط ها داد سودای زر اندوزی حافظ
آوا : ع َ نوع لغت : ع مص : شرح : ده يک اموال را گرفتن . ده يک بستدن .
| ||||
|
قرآن کتابخانه ی عظیمی ست ، بسیار بی کرانه تر از وسعت اقیانوس های تدبر و تعقل بشری . هرکس به اندازه ی ظرفی که دارد می تواند از این اقیانوس کوثر بردارد اما اقیانوس ، همچنان اقیانوس می ماند .
سلام .
امروز چهارم شهریور ، سالگرد بار یافتن ِ ماث ، شاعر نوپردار خراسان به بارگاهِ پرشکوهِ شاعر دل آزرده ی توس ، حکیم ابوالقاسم فردوسی ست .
او که خود را سوّم برادران ِ سوشیانت نیز نامیده است ، سبک خراسانی را با شعر نیمایی و شعر نیمایی را با سبک خراسانی ، آشنایی و آشتی داد . روانش شاد باد . ولی چرا او خود را سوم برادران سوشیانت نامید شاید به این جهت که کلمات این عبارت ، ترجمه ای از واژه های ثالث – اخوان و مهدی می باشند.
خسروانی نوعی از شعرست که پیشینه ی آن به روزگار ساسانیان باز می گردد. می گویند باربد اشعار ِترانه هایش را به صورت خسروانی می سروده است . نمونه هاي خسرواني در كتب ادبي ما خيلي كم آورده شده اند اما در عصر حاضر كسي كه بيشترين تلاش را در شناساندن اين قالب كرده است شادروان مهدی اخوان ثالث (م.اميد) ست كه مقاله اي هم در همين زمينه در كتاب "بدعت ها و بدايع نيما يوشيج" نوشته است .نمونه ای از خسرواني هاي باربدي در ذيل آورده شد :
"قيصر مه مانذ ؛ خاقان خورشيذ
آن ِمن خذاي ابر مانذ ؛ كامگاران
كه خواهذ ماه پوشيذ ؛ كه خواهذ خورشيذ"
قیصر روم مانند ماهتاب ، خاقان چین مانند خورشید ست
پادشاه ِمن مانند ابر ست ، ای نیکبختان
اگر بخواهد هم روی ماهتاب و هم روی خورشید را می پوشاند .
البته اخوان ثالث ، تحت تاثیر این خسروانی باربدی ، نوخسروانی زیر را سروده است .
گل از خوبي به مه گويند مانَد ؛ ماه با خورشيد
تو آن ابري كه عطر سايه ات چون سايه ي عطرت
توانَد هم گل و هم ماه و هم خورشيد را پوشيد.
مهدی اخوان ثالث (م. امید)
خسروانی از سه مصرع تشکیل شده است که دو مصرع اول و آخر آن و گاه هر سه مصرع ِآن دارای قافیه اند این نوع شعرکوتاه که گاه به کوتاهی هایکو های ژاپنی ست در گذشته در اوزان هجایی سروده می شد اما امروزه ؛ هم در اوزان هجایی و هم در اوزان عروضی سروده می شود. موضوع این گونه از شعر؛ بیشتر شکار یک لحظه از طبیعت ست اما در موضوعات دیگر هم ؛ کاربرد دارد. خسروانی گاه به صورت بی فعل سروده می شود. در خسروانی گاه هر مصرع یک جمله است ؛ گاه مصرع اول یک جمله ودو مصرع بعدی یک جمله به شمار می آیند وگاهی هم دو مصرع اول یک جمله و مصرع بعدی یک جمله را تشکیل می دهند.
این مثل خوش میسرود از کولیان رقّاصه ای:
جام بر پیشانی و در رقص، کای بهرام گور
هیچ عامی نیست کاندر وی نباشد خاصه ای
مهدی اخوان ثالث (م. امید)
برآنم که می توان خسروانی های نیمایی با مصرع های کوتاه و بلند و یا خسروانی های سپید ( منثور ) نیز سرود. آنگونه که در فرهنگها آمده است آنچه که باربد به نام خسروانی می سروده ، نثر مسجع بوده است.
THE WANDERING PALESTINIAN , oh dears
Is inside the oven of human burners
Where are looking the world eye sighters
Where is the anger of world care takers
By Iranian poet : Mehdi Farzeh
فلسطینی سرگردان
در کوره ی آدم سوزان
کو چشم جهان بینان؟
کو خشم جهانبانان؟
مهدی فرزه
دنیا بسیار بی رحم تر و بی قانون تر از آنست که بتوانی تصور کنی. دنیا پر از تضاد و تناقض است. تضاد ها و تناقضاتی پرسش برانگیز وبی پاسخ. از آن گونه که گاه اندیشه ی طرح سوال هم خود نوعی تابوی هراس آور به شمار آید چه رسد به بیان آن.
گاهی بیان اندیشه ها از آن نظر هراس آور است که به علت های مختلفی نظیر خرافه گرایی و کفر پنداری عمومی ؛ فرد ناچار می شود که اندیشه های خود را در درونش سرکوب و پیرایش کند حال آنکه بیان عقاید گوناگون موجب یافتن پاسخهای گوناگون می گردد و به رشد منطقی- فلسفی اندیشه کمک می کند در عین حال، همیشه این گونه نیست که فردی که مطلبی دگر گونه و جدید ارایه می کند الزاما مطالبش غلط باشد اما معمولا در مقابل هر ایده و عقیده ی جدیدی ؛ جه درست باشد چه غلط؛ مخالفت و ایستادگی وجود دارد. واما تابو چیست؟
تابو یا پَرهیزه آن دسته از رفتارها، گفتارها یا امور اجتماعی است که بر طبق رسم و آیین یا مذهب، ممنوع ویا نکوهشپذیراست. حال باید اندیشید که آیا همه ی تابو ها تا آن اندازه صحیح و قابل رعایت هستند که سد راه هر اندیشه ی جدیدی گردند. .
گاهی پرسش هایی برایم پیش می آید مثلا اینکه با نگرش به اینکه خداوند؛ قادر مطلق است ؛ می توانست بشر را از نظر غریزه ی جنسی همانند جانوران بیافریند. جانوران در کاربری غریزه ی جنسی دنبال تنوع نیستند و صرفا در فصل خاصی جهت بقای نسل این غریزه به طور محدود در آنها بیدار می شود و اگر بشر از نظر غریزه ی جنسی همانند جانوران بود فساد و بیماری های مقاربتی نبود ویا کم بود. یا می شد کاری کند که انسان بدون نیاز به دستگاه های خاصی به صورت نرم افزاری تولید مثل شود مثل عمل کپی پی ست در کامپیوتر. یا می شد کاری کند که انسان مثل ویروس ها و میکرب ها منتها با سرعتی بسیار ناچیز و تک واحدی تکثیر یابد. مثلا در 20 الی 30 سالگی یک بار یک انسان از انسان متولد می شد یا به قولی تکثیر می شد البته آن موقع موضوع عشق و عاشقی از میان می رفت چون ویروس ها و میکرب ها گویا مذکر و مونث ندارند و انگار غریزه ی جنسی در میان میکرب ها و ویروس ها موضوعی ناشناخته باشد. یا می شد کاری کند که انسان مثل گلها و درختان میوه که با وزش بادها و نیز همیاری زنبور و پروانه گرده می افشانند در فصلی از سال گرده افشانی می کرد ؛ اما نه. این طوری خیلی هر که هرکه می شد ؛ بگذریم. اما این همسانی ساختمان جانداران از نظر اعضا و اندام ها و نیز همسانی ساختمان اجرام آسمانی و ذرات هسته ؛ انسان را به این یقین می رساند که خالق همه ی موجودات یک وجود است و اینکه همه ی جانداران در هفت مورد وجه اشتراک دارند :تنفس- تغذیه – رشد – تولد - بقای نسل – مرگ – تجزیه – مسلما انسان را به این صرافت می اندازد که آفریننده ی همه ی جانداران تنها یک وجود است.
مهدی فر زه
سلام.
خانم گرد آفرید ؛ چرا شما ازرسانه ی وبلاگتان در آگاهی دادن به مردم برای شرکت در مراسم نقالی استفاده نمی کنید؟
خیلی مشتاق بودم که با بچه هایم در مراسم شما حضور یابم اما نمی دانم که اطلاعات مربوط به زمان و مکان و موضوع نقالی آینده ی شما را از کجا می توان به دست آورد.
می خواستم فرزندانم را از طریق هنر باشکوه نقالی به عالم شاهنامه ببرم. در این ماه مبارک فرصت خوبی بود که رسانه ی سیما برای برنامه ی بعد از افطار به جای سريال بی ملاحظه اش از برنامه های نقالی استفاده کند. با نصب سه یا چهار دوربین در جهات مختلف برای گرفتن نماهای نزدیک و دور و مونتاژ هنری؛ می شد مردم را به میهمانی هنر نقالی و کتاب عجم زنده کن فردوسی برد اما افسوس.
چیزی بخور ؛ چیزی بده ؛ چیزی بنه
نکویی کن که اکنون می دهد دست
بدی بگذار گرچه قدرتت هست
که نیکویی ؛ نکویی آورد پیش
وگر بد می کنی ؛ بد آیدت پیش
آنچنان گرم است بازار مکافات ِعمل
دیده گر بینا بود هر روز ؛ روز محشر ست
یا احمد و ؛ یا صمد و ؛ یا مجید
بنده ی مسکین ، به تو دارد امید.
شادروان محمدعلی فر زه
کششنان = پیتزا
نان رشته = لازانیا
کششنان پز = پیتزا پز
کششنان پز ی - کشنانه پزی = پیتزاپزی
گِردآور = خازنسبزه وار = واحه
بیدگونه = کنایه از درخت اکالیپتوس
شهر آذیین = زینت دهنده ی شهر
کد = درقدیم به معنی خانه. امروزه در کلماتی مثل کدبانو و کدخدا هنوز هم کاربرد دارد. باجه و کیوسک
نیز به معنای نوعی پلاژ که در دیواره های تپه های کنار رود دز بمانند غار می کنند و آنرا به تجهیزات زندگی تفریحی مجهز می کنند.
گوهر خیز = پر نعمت
پرسش پژوه = فیلسوف
به علت نقل و انتقال و عدم دسترسی به اینترنت ؛ فعلا تا 10 – 15 روز آتی نمی توانم در وبلاگ حضور پیدا کنم.
ازهمه ی دوستان پوزش می طلبم.
سلام.
خیال
دارم در وبلاگ نویسی بدعتی بگذارم تا شاید این نو آوری موجب کشش و پیگیری بیشتر ؛ در
مطالب تارنگارها گردد واین بدعت ؛ نوشتن
مطالب کوتاه ولی دنباله دار به صورت گاهنامه ست.
کتابی از مجلات پیک جوانان دهه ی 50 در منزل دارم که در آن مصاحبه هایی با بزرگان شعر نو انجام شده است خیال دارم برخی ازاین مصاحبه ها را به صورت دنباله دار و کوتاه در وبلاگم منتشرکنم و فکر می کنم اولین مصاحبه ای که بازجانبخشی شود، مصاحبه ی خانم مینو وزیری با مهدی اخوان ثالث باشد .
اختراع : چیپس سیب زمینی
مخترع : ناشناس
سال : 1867
جگونگی اختراع : در سال 1867 کاملا بر حسب اتفاق
؛ سر آشپز سیاه پوست هتل ساراتوگا اسپرینگز چند برش نازک از سیب زمینی را در روغنداغ
سرخ کردنی ریخت و به ناگهان جهان دارای خوردنی خوشمزه ی جدیدی شد.
تا آن زمان ساراتوگا اسپرینگز ملکه ی چشمه
های آب معدنی بود.
رفت و آمد فراوان برگزیدگان جامعه به ساراتوگا و
استفاده از چیپس سیب زمینی که در آنجا مد روز شده بود ؛ منجر به موفقیتی آنی شد.
به طوری که در ساراتوگا خوردن چیپس سیب زمینی ناگهان فرا گیر شد.
هرکس که در خیابانهای عریض ساراتوگا بالا و
پایین می رفت و یا در ایوان بزرگ هتل معروف آمریکا ؛ نشسته بود ؛ پولدارهایی مثل
خانواده ی وندربلت را می دید که از لیوان های کاغذی ؛ چیپس بر می داشتند و می
خوردند.
چیپس خوشمزه ی ساراتوگا تاسال 1925 خوردنی اختصاصی پولدارها ؛ باقی
ماند. تااینکه ؛ اولین کارخانه ای که انحصاراً به تولید چیپس اختصاص یافته بود در
آلبانی نیویورک توسط والتر و شرکاء ساخته شد.
با
پیدایش تولید انبوه ؛ چیپس سیب زمینی که روزگاری خوردنی اختصاصی اشخاص ثروتمند به
شمار می آمد ؛ یکی از خوردنی های معمولی هر خانه شد.
ترجمه از : مهدی فر زه
