" شاهکارهای شعر نو پارسی"
به انتخاب  مهدی   فر زه
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه یازدهم مهر ۱۳۸۶ توسط مهدی فر زه |

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش

ابر با آن پوستين سرد نمناکش

باغ بی برگي،

روز و شب تنهاست،

با سکوت پاک غمناکش.

سازِ او باران، سرودش باد.

جامه اش شولای عريانی است.

ور جز اينش جامه ای بايد،

بافته بس شعله ی زر تارِ ِپودش باد.

گو برويد، يا نرويد، هر چه در هر جا که می خواهد، يا نمی خواهد،

باغبان و رهگذاری نيست.

باغ نوميدان،

چشم در راه بهاری نيست.

 

گر ز چشمش پرتو گرمی نمی تابد،

ور به رويش برگ لبخندی نمی رويد،

باغ ِبی برگی که می گويد که زيبا نيست

داستان از ميوه های سر به گردون سای ِ اينک خفته در تابوت پست خاک می گويد.

باغ بی برگي

خنده اش خونی است اشک آميز.

جاودان بر اسبِ يال افشانِ زردش، می چمد در آن

پادشاه فصل ها، پائيز.

م – امید « مهدی اخوان ثالث»

 

.: Weblog Themes By Blog Skin :.

تمام حقوق اين وبلاگ و مطالب آن متعلق به صاحب آن مي باشد.

اسلایدر