با نوک بسته می زند هو ، هو
لانه بر روی لوله نتوان زد
یاکریم لانه کو؟ کو کو کو؟
مهدی فرزه
هر کودک و مادری که می بینم
هر تشنه ای که می بینم
هر ویرانه ای که می بینم
یاد فلسطین می افتم
مرا چه شده است؟
هر ظالمی که می بینم
هر مظلومی که می بینم
گردش روزگار می بینم
خدایا، مرا چه شده است؟؟؟
مهدی فرزه
گنه کرد در آلمان ، یک هیتلری
فلسطین زدند ، گردن ، ملتی
هوش سازه = هوش مصنوعی
=≠==========================
قفس در هم شکسته استخوان را
پرنده ناتوان بی دانه و آب
رهایی چشم دارد آسمان را
≠≠==≠≠=====≠==============
در شعرم آرام گرفته ام.
به زیارتم بیا...
آرامگاه با شکوهی ست
شعرم.
مهدی فرزه (میم. مژده رسان)
پادکست « رادیو نیماییان »
"یلدا"
"هزار افسانه" می گوید مُغِ پیر
پرستشگاهِ ناهیدست روشن
سهی سَروان به گرد آتشِ فَرمند
- اگرچه این هزاران شب به خوابِ خود نمی بیند ؛
همانا مهر می آید .
بتارانید خواب از چَشم
سرابِ شب بُوَد آبستنِ سرچشمه ی مهرآب .
گروهی خواب ، گروهی خسته و بی تاب
گروهی نیز بیدارند
- سرابِ خواب را آب نَبوَد
به بیداران بپیوندید ای یاران
همه خوابند ، گروه اندکی بیدار
بلی ،
گویا تنی چندند هشیار
مِهین بانگی برآمد آسمان کوب
- همانا مهر ، اینک مهر
همانا روشنی افزای پاینده
همانا مهر
مانا مهر ، اهورا مهر. . .
هلا مردم ، بر آمد مهر ، مهر آمد
هلا مردم ، بر آمد مهر ،
مهر آمد .
جهان در روشنی تن شست .
20/ 7 / 88
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
یلدایی2
یلدای سپید می بارد...
هر چشمه و برکه از سیاهی
ماننده ی غار مانده در برف.
یلدای سپید می بارد
بر برکه و چشمه های تاریک.
خورشید؛
برآی،
از سیا چال.
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
یلدایی3
آدمکِ شب یلدا
با شکلکی ز هندوانه و با خنده ی انار
با چشم های روشن و
فانوس ِ انتظار
چشم انتظار ِ رویش ِ خورشید مانده است
در سایه سار ِ سرو ِ کهن
در برف جاودان.
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
یلدایی 4
یلدا شب قدر شاهنامه ست
یلدا شب حافظ و تفال
بر خوان انار و هندوانه ست
ای سرو بلند شام یلدا
در محفل پیرهای برنا
خورشید کی از تو تابد آیا؟
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
یلدایی 5
با همه سرخ و بنفش و زرد
سرو یلدا را بیآذینید
چون درفش کاویان
اختری خورشید وش را
به یاد کیش مهر
بر فراز سرو بنشانید
گرد هم آیید
همچنان شهنامه خوانان
دست افشان
پای کوبان
نقلی از شهنامه بر خوانید
بهر هر یلدایی شب زنده دار امشب
فالی از حافظ بگیرید
پاس دارید
جشن فرهنگ هزاران ساله را
جشن یلدا را
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
===================================================================================================
چارشنبه سوری
به یاد دوست عزیزم که معصومانه در رویدادی تلخ در چهارشنبه ی آخر سال 1386؛ به دیدار خدا رفت.
متاسفانه، گاهی سنت های زیبا به مرور زمان بر اثر افراط و تفریط ها به پدیده ای زشت بدل می گردند.
چارشنبه سوگی شوم و پلید
با سیلِ اشک و آهِ آسیب دیدگان
کاشانه سوته ها و ...
انبوهِ سوته گان
در جمعِ ترس خورده ی مردم
فرا رسید
پیش از دمیدن خورشید سال نو
از کاخ تخت جمشید؛
زان بارگاهِ نوروز
آتش؛ زنو
زبانه کشید
انگار
در هر کنار
پری از بال ِ اهرمن
آتش فکنده اند
کاینسان
در پایکوبی پر انفجار او
با دستهای شعله فروز جهنمی
این خیل مسخیان
رقصیده اند...
ونبوه آدمک
در سور شوم او
مستانه رقص را به تماشا ستاده اند...
هشدار!
بار دگر ؛ سکندر
در کاخ جم
آتش فگنده است
جشن کتاب سوزان
امشب
ازنو ؛ به پا شده ست
هشدار !
کنج و پناه و سنگر ؛ جویید مرد و زن
شهر قشنگم اکنون
در چنگ اهرمن
چون مرغ نیم کُشته
پرو بال می زند
هشدار مردمان!
چارشنبه سوگی شوم
از ره رسیده است
یادش به خیر باد
چارشنبه سوری پیشینیان ما
با هفت بُته ، آتش کوچک به دشت ها
یا در حیاط ها
هریک
همتای بوته ی ، گل سوری
یادش به فرّخی
مردم
چونان سیاوُشان
زآتش گذشته اند
وآوایشان به شادی
در هرکران
پیچیده است
: زردی روی من ز تو
سرخی شاد تو تابد ز روی من
ای آتش...
یادش خجسته باد.
مهدی فر زه (میم . مژده رسان)
واژه نامه:
سوگ = عزا
سور =جشن و مهمانی
چارشنبه سوگی = چارشنبه ی عزا (چارشنبه سوگی ، داستان «اصحاب سبت» را به یادم می آورد)
چارشنبه سوری = چارشنبه ی جشن و مهمانی
کاشانه سوته = خانه سوخته
سوته = سوخته
تخت جمشید - کاخ جم = استعاره از "ایران"
مسخ = دگرگونی و تغییر شکل از زیبا و پسندیده به زشت و ناپسند
مسخیان = مسخ کنندگان - کسانی که سنت های زیبا را به پدیده هایی ناهنجار و ناپسند ، مسخ کنند.
کتاب = نماد فرهنگ
همتا = هم اندازه
گل سوری = گل سرخ
کاخ جم = تخت جمشید
=======================================================================================================
هفت سلام
سلام
ای نام و پیغام خداوند
سلام
ای کشتی ِ ماهی پدید ِ نوح
در تُنگ ِ جهان
سلام ای بت شکن
هم ای پدر
هم ای پسر
قربانگر هر بت
سلام
دریا شکافا
دو برادر
سلام ای آل یاس و سبزه و سنبل
سلام ای ماندگاران در بهشت جاودان
سلام
تا
بامدادان ِ
سپیده
مهدی فر زه (میم . مژده رسان)
واژه نامه :
ماهی پدید = پدیدار شده به مانند ماهی
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
هفت سین
پیش شمع و آینه ؛
قرآن.
دود عود و
کندر و اسپند
تخم مرغ رنگی و آیینه ای روشن.
نقل و شیرینی
میوه و آجیل.
سین را بگو
هر چند باری که می خواهد بیآید
در جای جای واژه ها
هر جا که می خواهد نشیند
کز میان آن همه سین
هفت سینی برگزیده؛
چیده ام.
سیب و سرو و سبزه
سبزی خوردن و سنگک
نرگس و سین ِری و
سنبل و یاس و سمنو.
خُرّمی و فرخی را!
هفت سینم بهترست
هفت سین و، خوان ِنوروز و بهارم دیگر ست.
مهدی فر زه (میم. مژده رسان)
واژه نامه
سین ری = گل سینره که برخی سین ری گویند و چون این دومی از دو کلمه ی فارسی یعنی "سین" و "ری" تشکیل شده بود ؛ آن را پسندیدم.
خوان نوروز = سفره ی هفت سین - سفره ی پذیرایی نوروزی
فرزه هم رویشی لب جوبار
فرزه هم سین به سفره ی هفت سین
فرزه مژده رسان فصل بهار
==========================================================================================================
سیزده اندر،
در حیاط خانه ام ماندم.
خوشه هایی
" آسمانی تا بنفش"
از چنار و سردر و دیوار
آونگی.
تازه برگان نو آذین
دور و بر،
انگور و انجیر و چناران
استوار.
زان میان
از بنفشه های نارنجی و زرد
باغچه ماننده ی آذرکده
جوجه ها از آتش منقل بدر؛
ققنوس وار،
میهمان و خوان مهمانی به جای.
سبزه چون تاجی به پیشانی بام.
سیزده اندر
در حیاط خانه ام ماندم.
مهدی فر زه (میم. مژده رسان)
=========================================================================================================
"منظومه ی نوحیه" در آپارات
« هلا
ای مردم من
آفرینشگر؛ خداست.
الله
نه بت هایی
ز سنگ و گِل... »
« ز سنگ و گِل اگر بد
چوب بهتر
درودگر نوح
برای مردمت از چوب
بتگر شو.»
« ستایش می کنیم آن را
اگر زیباتر و بشکوه تر
یاد آورد ما را
نیاکان را »
« هلا مردم
خدا نادیدنی ست امّا
«پدیداری» از اوست.»
« هلا مردم
خدای ما
پس از چند آفرینش های دیگرگون
به تاریکی
برآرد آدمی زاد. »
« هلا ای مردم من
آفرینشگر
پرستش را سزاست »
« به انگشتان فرو بندید گوش خود
شنودن را نمی شاید.
رِدا بر سر کَشید.
نادیده انگارید او را.»
« بدانید این...
پدیداری ِ بت ها
ناتوانی ست.»
« فراوان ناسزا گفتی
به بت هامان چه ها بستی
سزاواری به سنگ و چوب
بت از سنگ است و این سنگ است از بت
که کوبد بت ستیزان را سر و روی
فرو کوبید.
برانید سنگ و چوب او را...
برانید.
خانه بنشانید او را»
«عروسک های سنگ و گل
رها سازید
نه دیگر کودکانید...»
«خداوندا
نهانی
آشکارا
روزها
شب ها
فراخواندم به سویت مردمم را
هراساندم ز پادافره
گریزان در گریزانند اما. »
«خداوندا
مرا برگیر از مردم
که خواهان نیستند از من
چه فرمانت ؛
چه اندرزم...»
« خدا را ؛
ای
خداوندا
ممان یک تن ز بت کیشان بر این خاک.»
" نیافزاید به یارانت دگر هیچ.
بجز نفرین و پادافره
مبادا بر ستمکاران.
دیده بانی رهنمایم
نوح
یک کشتی بساز "
"چیست کشتی؟"
"خانه ای؛
روان و هم فرو استا
به بسم الله
بر آب"
روزها در یک بیابان تا به شب
کار ِ کشتی بود و
کُشتی بود با کار
« درودگر نوح
درودی چوب ها مانند گندم
تراشیدی و پیوستی و بستی
هان
چه می سازی؟
بتی برساز
بتانی آفرین.
دیوانه ای آیا؟»
« نمی بینی مگر بازار پایاپای سود افزای بت ها را؟»
« نباشد آفریده آفریننده»
« بسازم خانه ای بر آب ؛
راهی»
« نمی بینیم آبی در بیابان. »
« چگونه خانه ای بر آب استد؟
بماند آب پیمایی ؛
کجا آب ؟
بیابان در بیابان است رویاروی. »
« تو و این بی سر و پایان ِ گردت
خنده دارانید ما را »
« اگر امروز می خندید
خنده دارد روزگارِ خنده های ما
ای شمایانی که می خندید»
پس از چندی
زبانه ور تنور ِ خشم
ستونی آب بالا زد ز تن نور
چو فانوسی که دریا را نشان باشد
نه خشکی.
"دودمان و پیروان اندکت
( نی آنانی که می دانی
کیانند)
نیز
ز دام و رام
گزین یک جفت از هر گونه
با خود بر به کشتی."
"بپوشد سرزمینت را همه ،
آب"
همه درهای تاریک آسمان
بگشوده شد
چنان چون چشمه ساران
آب
شاران.
پس از لختی؛
"پسر جانم
به کشتی آی
رها کن مردم بت کیش را
هان به کشتی آی
بسم الله"
فراز کوه خواهم رفت
" گریزی نیست از توفان
گزیری نیست جز کشتی
به کشتی آی
بسم الله"
پسر جانم...
" خداوندا
مرا از خاندانم
این پسر وامانده در آب "
« نیست هم پیمان تو
از خاندانت نیست.»
...که کوهی
نه.
که موجی کوه آسا در میانه شد فراز
آب روی آب می غلتید.
همانا
کشتی نوح
مثل ِ زیردریایی ِ پوشیده روی
رو و زیرشِ
شُرشُر و غُل غُل ز باران شار و آب
از زمین برخاست
بادبانش نیست مقصد ناپدید.
همچنان که صندوق موسی به روی آب
سوی ناکجا پویان
کشتی سرگشته هم
می نوردید
راه
تا چشم بیند
آب
حجاز و شام و ایران و فلسطین
و شاید
ربع مسکون زیر آب است.
« هلا ای خاندان و پیروان اندکم
ای یادگاران؛
زین سپس؛
از نوح می مانید.
ای بنی نوح
به "بسم الله"
ز چاه ِ مردم بت کیش رستیم
همه بت کیشها
بیننده بر ما.
هلا مردم
فراز پاره ای از تخته و میخ
به ژرف ِ چاه ِ تاریکای توفان
رهسپارانیم.
هلا
ای مردم من؛
دیده بانی هست.
هلا...
ای...
یا...
خدا را خواند باید؛ بی شماره.
فراوانی و نیکویی است
از اوی...»
پس از چل روز و شب
...و کشتی دامن کوهی به گل بنشست.
گفته شد :
"زمین آبت فرو بر
آسمانا ایست باران را"
فرو کاهید آب
فرموده شد فرمان.
فرود آیید
که جز نفرین و پادافره
مبادا بر ستمکاران
درود و هم فراوانی شما را باد.
کنون
سوای ِ کشتی بنشسته و پوشیده در گِل
دامن ِ کوه
هست توفانی و نوح دیگری در پیش
هان
ای برادر ها
به پیش.
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
واژه نامه :
مرا برگیر از مردم = بین من و قومم فاصله بینداز
که خواهان نیستند از من ... = زیرا به هیچ صراطی مستقیم نیستند چه صراط ؛ فرمانت باشد ، چه اندرزم
خدا را ؛ ای خداوندا... = محض رضای خودت ای خداوند...حالت استغاثه و تضرع در این گفته نمایان است...
چیست کشتی؟ = ممکن است پرسش از چگونگی باشد زیرا سرزمین نوح درکنار دریا نبود لذا اول کشتی پدید آمد بعد بجای دریا، سیلاب بزرگ پدیدآمد. چگونگی سازه و ساخت کشتی سیلاب نورد و توفان پیمای نوح نیز پرسش برانگیز است.
چیست کشتی؟ = روشنگری ها در باره ی کشتی چیست؟
خانه= محل آسایش و آرامش یک یا چندین و چند خانواده. کشتی نوح کشتی تجار ی یا کشتی ماهیگیری نبود بلکه شاید مانند نوعی مجتمع مسکونی بوده باشد. برخی افراد در کشورهایی دیگر ، تصوری فانتزی از ماجرای توفان نوح دارند و طوری القا می کنند که گویا قرار بوده نسل حیوانات جهان منقرض شود لذا از کشتی نوح به عنوان ناجی نسل حیوانات جهان ، به تخیل پرداخته اند در حالی که برابر فرمایش «قرآن کریم» هدف ،از سویی نجات مومنین به «الله» و پیروان حضرت نوح( ع ) و از طرفی غرق و نابودی مخالفین و دشمنان هدایت ؛ بوده است.
در پیش = پدیدار شدنی در آینده
فرو استا = فرو ایستنده
رِدا = بالاپوش
نا سزا = نا سزاوار
درودگر = نجار
پادافره = عذاب الهی- مجازات
بر آرد آدمی زاد = نوزاد آدمی را می آفریند
درودن = درو کردن
بالا زد = فواره زد - بالا آمد
تن = تنه
تن نور = تنّور (...و فار التنّور)
دام = حیوان اهلی گیاه خوار، مانندِ گاو، گوسفند، بز، و شتر.(فرهنگ عمید)
رام = حیوان وحشی که مأنوس و فرمانبردار شده باشد. (فرهنگ نظام) رام بعد صعوبت و سرکشی ؛ مانند قوچ و میش - بز کوهی - شتر و گاومیش وحشی...
ز دام و رام
گزین یک جفت از هر گونه
با خود بر به کشتی
با نگرش به روایتی منقول از امام جعفر صادق (ع) معنا می دهد :
از هر دو گونه ی «اهلی» و «وحشی رام و آرام شده» یک جفت ...
«من کل زوجین اثنین» « از هر جفت ؛ دوتا»
نکته ی جالب اینکه همه ی جانوران نامبرده در روایت یادشده ی بالا ، حلال گوشت بوده اند فلذا فراورده هاشان نیز حلال بوده اند.
افزون بر این ، از گاو و شتر برای کار های کشاورزی و حمل و نقل هم ، می توان استفاده کرد.
کشتی نوح ، در سرزمین عراق کنونی از خاک برمی خیزد ولی بیننده ای که گستردگی بی کران گونه ی آب را می بیند آن چنان در شگفت می افتد که گسترش آب را تا حجاز و شام و ایرا ن و فلسطین ؛ گمانه می زند.
گزیر = چاره
فرموده شد فرمان = فرموده شدن فرمان خداوند منوط به اقتضای صفات اسما الحسنی نظیر علم ، رحمت ، لطف ... و از همه مهمتر منوط به اقتضای حکمت است، فرمان که شد ؛ وقوع چه تکوینی باشد چه ناگهانی بی هیچ شک و شبهه ای حتمی و رخ دادنی ست.
کن و فیکون، لازم و ملزوم هم دیگرند مثل خورشید و نورش، لذا بجای «فرمان انجام شد » گفته شد : «فرموده شد فرمان»
چل = نشان دهنده ی کثرت هم هست مثل چلچراغ که ممکن است دقیقا چهل چراغ نباشد.
پاره ای از تخته و میخ = تخته پاره ای میخ دار
به پیش = فرمان پیشروی رزم آوران
/////////////////////////////////////////////////////////////////////
منزه است پروردگار با عظمتم و قدر دان و شکرگزارم که او سبحان است پروردگاری که رکوع کنندگان او را تعظیم کنند.
منزه است پروردگار بلند مرتبه ام و قدر دان و شکر گزارم که او سبحان است پروردگاری که سجده گزاران در برابرش به خاک افتند.
منزه است پروردگارم و قدر دان و شکرگزارم که او سبحان است لذا هیچ موجود و ماهیتی را به جز وجودش نمی پرستم؛ وجودی که بزرگی و عظمتش به وصف در نیاید
شنیدن و دانلود
"منظومه ی عمرانیان" در آپارات
"آنچه دارم در جهان جای دلم
پیمان ترا بندم خدای
تا سپارم مزگتت را خانه پایی رهنمای
می پذیر از من شنودارا و دانایا
(ای که بخشی بر سترون نیز
فرزندی؛
اگر خواهی.)"
چون برآمد ماه تاب از پشت ابر
باز گفتا:
-"کردگارا،
دختر آوردم!"
گرچه می دانستش او
از پیشتر
"در پناهت آور او
نیز فرزندان او زافسون اهریمن.
همچو مهتابی که نقشی زد بر آب
دختری آمد پدید
نام او را می نهم مریم.
و پسر را نیست هرگز
بهر پاس از مزگتت
ار هیچ
همسانی به دخت."
پس خدا اورا پذیرا شد به نیکویی
آن گل مریم همی بالید
تا که روزی زکریا
شد به محراب
دید مریم را و خوانی از بهشت
گر چه نَبوَد این زمان
هنگامه ی میوه
ولی...
"از کجا آوردی این؟"
گفت:
"این ز اکرام خداست
هرکه را خواهد؛
دهد او بی حساب."
چون بدید این داستان
آمد به شوق و انتظار:
" ای خداوندا؛
از نهان سویت
مرا هم بخش
فرزندی بجای و پاک
زانکه هستی تو شنودار ِ نیاز
ای برآورده نیازم بارها"
زکریا را نیایش بود و کرنش بود درمحراب
ناگهان هنگامه ی افرشتگان و روشن آوای خدای:
"ای پیمبر
مژده ات بادا به "یحیی"
که پذیرا باشد ایزد واژه؛ "عیسی" را
آنچنان عیسی...
آنچنان آنی پدیدآ!...
آن که ایزد واژه ی "...آ" تا دمید
در دم از "...آ" بُد پدید
همچنانک "...آ دم" نیای آدمی.
کن
فیکون
رهبر ی پرهیز دژ
پیغمبری؛ شایستگان"
"کردگارا
من چگونه یک پسر...؟
پیرم و هم
همسرم باشد سترون..."
"خدا
این گونه...
هر کاری که خواهد می کند."
"یک نشانه می نهی آیا ؟"
"سه شبانروزت نیارستی سخن گفتن مگر با رمز
الا بالاشاره
گرچه گویی دم به دم ذکر خدای
با زبانی تندرست
سلام بر یحیی
روزی که زاده شد
روزی که می میرد
روزی که از نو زنده خواهد شد
او که همنامی ندارد پیش ازین
بام و شام را
بس سپاس گوی خدا باش
ای زکریا"
زبانش بس نیایشگر ولی وامانده از گفتار
ز مزگت سوی مردم شد
اشارت گر نیایش را
شبانروز
000000000000000000000000
معتکف در پرده پوشی بود دور از خاندان مریم
که سروش خود فرستادیم بر او:
"از خدا خواهم پناهی
تا بپرهیزی"
"نیستم جز یک فرستاده ز سوی کردگار
تا تو را بخشد پسر
پاک و پاکیزه.
تا که باشد یک نشان از رحمت و از قدرت پروردگار
تا که باشد معجزه
ای معجزات"
"کردگارا من چگونه یک پسر...؟
هیچ انسانی نسوده دست بر من
نیستم هرگز
تیره کاری نیز"
پس ز مزگت زی بیابان شد.
چارچار درد و تنهایی
بی توشی و بی تابی
حرف ِ مردم.
تکیه گاهی ؛
سر پناهی نیست؛
انگاری.
تا تنه خشکیده ؛ تک افتاده خرمابن
برفت.
ناگهان بانگی برآمد از زمین
"به خاک افت و کرنش به همراه کرنشگران
ترا زیبد ای مریمی ماه تاب
از چه داری آرزوی مرگ و از یاد همه مردم فراموشی
بتکان خرما بن ای مادر
ای فشانده گوهر از نوری منوّر
بر زمین شب زده"
تکدرخت مرده از نو ؛
زنده بود
هم به فرمان خدای
آن تنه - خشکیده؛
خرما داده بود
جنب و جوش از آدم و بارش ز الطاف خداست
بتکان خرما بن ای مریم
هیچ تن آیا تکاند یا تواند که تکاند یک نخیل
جز به فرمان خدای؟
تکدرخت خشک
زنده می شود،
هم باردار
بی که باشد یک نفر نخل دگر نزدیک آن؛
بتکان خرما بن ای مریم
ریخت خرما های تازه از نخیل.
00000000000000000000000
"بخور خرمای تازه رس
بچش خرمای نوبر را
بنوش از چشمه ی نو زمزم ای
مریم
و چشمان تو روشن باد
خموشی برگزین بر مردمان امروز
بنماشان
که داری روزه ی خاموشی ای
مریم"
بس شگفتی آفریده آن شگفتی آفرین!
آنکه آرد اشتری از تخته سنگ ِ کوه بیرون
کودکی آرد ز یک دوشیزه مادر!
این چنین آری پدید آرد پدید آوردنی.
معجزه چیست؟
آفرینش های یزدانی نو
آفرینش های آنی و شگفت از هیچ
ور چیزی پدیدآیا ز هیچ.
گرفته کودکش در بر
بیامد تا به میدانی فرود مزگت دیرین
مردمانش گوش تا گوش
گرداگرد.
"بزه دور از پدرمادر تو را بوده ست مریم
شگفتی نابجا آورده ای مریم
به گهواره تو کودک از کجا آورده ای مریم؟"
و مریم چون گل مریم خموش
به انگشتان نشان می داد کودک را به گهواره؛
کزو پرسید.
"چگونه ما سخن گوییم با نوزاد؟"
ز گهواره برآمد بانگ توحید
"منم عیسای مریم ؛ عبد ِ الله
همان عیسای ورجاوند ؛
منم پیغمبری بنبشته آرنده
به مادر مهربانم ،
به پاکا مادر خود مهربانم؛ قدردانم
و تا هستم نماز آرم؛ دهش را نیز پردازم
( چنین می گفت
و او می گفت و می افزود اگر فرمان
- اگر بودند
نیوشنده
اگر بودند
یاد آور -
شاید بیش. شاید کم )
مسیحایم.
ز پیشین پیغم آور تا فرا آینده پیغمبر
"ستوده"
آن "ستوده تر" پیمبر
وزآنجا تا جهانگیری سلیمان فر
یکایک باور اومندم
وزایشان مژده ها دارم
مسیحایم
آمدستم تا بپیرایم ز بد آرایه ها دین را
مسیحا ؛ بنده ی الله
که هر کس می زند یک داستان دیگری از او.
به مشت گل بسازم یک پرنده
به پرواز آورد او را خداوند
دمم در مرده
جان را او ببخشد.
مسیحایی شفادستم به نابینای مادرزاد
پیسه را نیز.
هلا ;
خدا بخشد همانا
روشنی را
تندرستی را...
منم عیسای مریم ؛ عبد ِ الله
همان عیسای پیغمبر
که می گویند روزی بر چلیپایی
که می برد او به روی دوش
همانا اهرمن خویان بدآیین
فروکوبیده اندش
میخ آجین
زمین می داند این را
آسمان ها نیز
که تن بی عیب و جان پاک است.
و چون پنداری آیا در سراب ِ خواب
سایه هایی از چلیپا روی خاک افتاده بادش می برد تا دور...
چو نقشی روی آب
خدا پروردگار ماست
پرستش را سزاست
اینست
راه راست."
آسمانی نور
عیسی برگرفت
مهدی فر زه (میم. مژده رسان)
00000000000000000000000
واژه نامه و توضیحات:
عمران = پدر حضرت مریم (س)
عمرانیان = آل عمران
جهان جای دل = شکم مادر. هر انسانی که به دنیا می آید جهانی ست که در شکم مادر جای دارد در عین حال شکم مادر هم یکی از جهان هایی ست که هر انسانی روزگاری در آن زندگی می کند.
خانه پا = سرای دار
خانه پایی رهنما = خادم مکانی مقدس – محرّر
سترون = نا بارور
نهان سوی = لدن
فرزندی بجای = فرزندی جانشین - فرزندی شایسته
هنگامه ی میوه = هنگام فراوانی میوه
شنودار نیاز = شنونده ی دعا
کرنش = تعظیم – کنایه از رکوع که نوعی تعظیم است.
ایزد واژه = کلمه الله
پوش = خیمه
پرده پوش = سراپرده ای که با آویختن پارچه ها و گستردنی ها می سازند تا مکانی پوشیده و موقتی را فراهم کنند.
ور = وگر - و یا
چشمه ی نو زمزم = چشمه ی زمزم جدید = چشمه ای که به تازگی جوشیدن و زمزم و ترنم آغاز کرده است.
به خاک افت = سجده
گوهر = کنایه از : آفریده ؛ برگزیده و بنده ی خدا ؛ حضرت عیسی بن مریم (ع)
نوری منوّر = الله نور السّموات و الارض
روزه ی خاموشی = روزه ی سکوت
بزه = گناه
ورجاوند = ارجمند - گرامی + عبد صالح پروردگار - Saint (آبرومند در دنیا و آخرت و از مقربان الهی)
پیغمبری بنبشته آرنده = پیغمبری که آورنده ی کتاب آسمانی ست.
دهش = بخشش مالی – کنایه از زکات
بد آرایه ها = افزوده های غلط و تحریف ها
مسیح - (مسیحا) = مسح کننده
شفادستم ...= دستم شفا ست ...
پیسه = ابرص - جذامی
روشنی را = به رو شنی و آشکارا
پدید آیا = پدید آینده – موجود شونده
برگرفتن = بالا بردن – به اوج رساندن - پوشاندن (توفی - رفعت - تطهیر عیسی از کافران) - (آل عمران55 - نسا 157 - 158)
نیوشیدن = گوش فرا دادن و پذیرفتن
آسمانی نور عیسی برگرفت = یک آسمان نور گهواره را پوشاند کنایه از حمایت کامل الهی. –
یک آسمان نور؛ عیسی را به بالا برد و به اوج رساند.
زمین می داند این را
آسمان ها نیز
که تن بی عیب و جان پاک است. برگرفته از منظومه ی آرش کمانگیر اثر سیاووش کسرایی
پدید آ = پدید آینده
...آ = مخفف پدید آ = موجود باش = باش= ایزد واژه ی "کن" که همزمان "فیکون" است.
در دم = فوری - آنی
مزگت = مزدا کد - خدای خانه - مسجد
ایزد واژه = واژه ی خدایی ِ "کُن" که در همان آن و بی درنگ "فیکون" است.
ستوده تر پیمبر= احمد (ص)
جهانگیری سلیمان فر = جهانگیری الهی که شکوهی سلیمانی دارد و پیشوای جن و انس است و در سراسر جهان درفش الهی اسلام را بر می افرازد.
=============================================================================================================
ز پالان شتر ، تل پلگانی را برفرازید با بالا
و لختی ؛ از رِدا در زیر پای و ؛ لخت دیگر ؛ روی سر
" گرانسنگی دو را بر جای بگذارم...
و نُه فرزند از پیوند و پیمان حسَین ؛
ز قرآنم جدا هرگز نگردد خاندانم.
که باشد رهبری را بس سزاتر بر شما
" خدای و هم پیمبر داند این بهتر. "
هر آن سر را که رهبر بوده ام من
هر آن سر را که رهبر بوده ام من
هر آن سر را که رهبر بوده ام من
" گوارا بر تو باد ، ای پور بوطالب ؛
فرا پیمان شده ، گویان ، یکان یک :
" سلام بر تو ، امیرالمؤمنین ، مولا علی ،
که مولاشان" علی " دستی بر آن هَشت.
به مزگت آمد و رخ بر رخ پیغمبر آورد .
کنون گویی جوانی ؛ جانشینت ، رهبر ماست .
" هر آن سر را که رهبر بوده ام من
تل = تپه
تل پلگان = تپه ای پله پله
با بالا = بلند و مرتفع
پریوش مثل یاس رازقی بجای گلبرگ ریزی، گل افشانی دارد.
نسخ =. نسخه نسخه کردن - نابود کردن
تعلیق= علاقه مند ی - بلاتکلیفی
نسختعلیق = نستعلیق
کوهه = تپه
کوهان کوهه = تپه ای کوهان شتری
شکسته سُرا = شاعر نوپرداز نیمایی
نهان گشت آیین فرزانگان
پُر - آگنده شد کام دیوانگان= دیوانگان(شیفتگان ثروت ، قدرت و حیلت)، بسیار کامروا شدند
باز می گفت = تکرار می کرد
***********************************************************************
گویند: گور تو مانده ست بی نشان و شکوه
پاینده ای ؛ به گور و نشانت چه حاجت است
در عبا- پوشیده روی- آمد فراز
چون محمّد، کز حَرا ؛ آید فرود.
گفتنی ها دارد او ، گمراه را
از فَدک ، در نامه ی یزدان سرود.
" - ... چون ستایش ها ، فراوانی ، گشود
ازستایش ها ، فراوانی ، فزود
پس ستایش هرچه بیش ، او را کم ست
زانکه او ، گوهر فشانی ها نمود
آن که بی ، ماننده ای ؛ آرَد پدید
هیچ را ، هستی ؛ به آنی آفرید.
بی نیاز از آفرینش بود و هست
آن که حکمت دانی او را می سَزید.
در کتاب آنَک: "سلیمان بُرده از داوود، ارث"
کِی ترا سهم از بهشت ست ، ار مرا بر دود، ارث
ای که فرقان ، پشت سر افکنده ای
کِی ترا ارث از پدر بود و، مرا نا بود، ارث
این فَدک را نِی مسلمانان ، به تازش یافتند
جان بها را ، اهل خیبر ، تا به سازش ، یافتند
هان کنون این اسپ ، برگیر و بتاز
زان که رستاخیز ، یابم ؛ آن چه بازش یافتند."
مهدی فرزه (میم. مژده رسان)
واژه نامه :
پاینده = نامیرا
عبا = چادر عربی
پوشیده روی = روبنده پوش - محجبه
نامه ی یزدان سرود = کتاب خدا
ماننده = الگو
می سزید = سزاوار ست.
فرقان = قرآن کریم
پر کشیده از : "خطبه ی فدکیّه"
**************************************************************************
کوفیان
(اینجا بشنوید و دانلود کنید. )
بر درِ
خانه ی
کننده ی
درِ
خیبر
از چه آتش نهاده اید دگر!!!
شاید این آرزوی شوم شماست
که کند اقتدا علی(ع)، به عمر!!!
مهدی فرزه (میم. مژده رسان)
****************************************************************
ذره ای از مثقال
چو بیند او
«فزون خواهی»
گذارد آذر سرخ
کف دست برادر
جای زر
آیا چنینیم ؟
مهدی فرزه (میم. مژده رسان)
*************************************************************************
فزت و رب الکعبه 1
خرابِ سور تو خواهم ؛ رَوَم ز سوگ آباد
که انجمن شده شادی و ؛ غم ؛ پریشان شد
خرابِ شادی شیرین ؛ روم ز تلخ ؛ غم آباد
که رهنمون به آب حیاتم ؛ سراب ؛ سرگردان شد
مهدی فر زه (میم . مژده رسان)
واژه نامه و توضیحات :
این دو خط شعر دارای تعداد زیادی کلمات متضاد است که عبارتند از: خراب و آباد - سوگ و سور - انجمن و پریشان - شادی و غم - شیرین و تلخ -رهنمون و سرگردان - آب و سراب
خراب = ویران - مست - کنایه از شیفته و واله
سور = میهمانی - جشن - کنایه از رمضان ، ماه میهمانی خدا
سوگ = عزاداری
انجمن شدن = گرد هم آمدن
پریشان شدن = پراکنده شدن
رهنمون شدن = راهنمایی شدن
آب حیات = آب زندگانی ، که نوشیدن آن عمر جاودان آرد - کنایه از زندگی اخروی، که جاوید ست.
سوگ آباد - تلخ ؛ غم آباد - سراب = یک به یک ؛ کنایه از زندگی دنیوی اند.
******************************************************************
فزت و رب الکعبه 2
"چنان ضربتی زد به شمشیر، مرد
که در سجده افتاد و شمشیر رفت"
ز افغان عرش و ، ز لرز زمین
به "فزت و رب. . . " کعبه درهم شکست
مهدی فر زه (میم. مژده رسان)
می شد بجای واژه ی"مرد" واژه ی دیگری بنویسم که قافیه شود ولی نخواستم تغییری بدهم در آنچه که داستانی دارد.
"در سجده" = سجده گذار
به "فزت و رب ..." = قسم به "فزت و رب الکعبه" ای که علی(ع) پس از ضربت خوردن، فرموده بود ؛ همانا ؛ ارکان هدایت درهم شکست.
(ارکان) کعبه = ارکان الهدی
*****************************************************************
برداشت آزاد از " درخت آسوریک
مناظره ی "خرمابن و بزک " در آپارات
بنش خشک خرما بنی ، رسته بود
به شهر آسوریک ، آن سوی رود
گشن چتر سبزی نیین ، بر سرش
چو انگور ، بس خوشه ها ، می نمود
تنه سخت خرما ، به خرماستان
بسی بانگ می زد :
"منم پهلوان!
نیارست با من تنی را نبرد
به میدان رزمم ، یکی تک نورد."
بزی تشنه آمد که نوشد ز رود
سیه چرده ای دیو در آب بود
شنید آنچه آن دیو می گفت ،
گفت :
"نشاید ز خود گفت و از خود شنفت
الا "دیوخرمابن" برمنش
بگو تا چه داری ز برتر منش؟"
: "شه از من خورد چون نو آرم به بار
همه میوه ام ترد و شیرین گوار
رسن از منست ، گر ترا بسته اند
و چوب از منست ، گر ترا می زنند
تنه ام کنند ، کشتی و دیرک ش
ز کنده م بسازند ، جو کوب را
ز شاخ و ز ساقم کنند بام ها
ز برگم بسازند ، جاروب را
منم آن درختی که پر بهره ام
به سود آوری یکه و چهره ام
نباشد ز من سودآورتری
بزک !
برترم من ز هر برتری.
منم آن که با تو سخن آورم
وگرنه ز تو ، رزم را برترم."
بزک سر فرازید و آنگاه گفت :
"مرا ننگ آید که در هر کجای
ستایش کنم خود ، به جای خدای
مرا نیز چون تو بسی سود هاست.
سپاسم به یزدان ، که سودآورم.
من آنم که ایزد ... جهان آفرید...
نه چون تو بگویم که من برترم.
مکن برتری ، زانکه برتر خداست
به سودآوری نیز ، بسیارهاست.
به دیگر بار ،
برتر بر توام پند ،
که دانم برتری را با خداوند."
* * *
بزک رفت بر کوه و بر کوه ها
و خرمابن میخ ، مانده به جا...
مهدی فرزه (میم. مژده رسان)
واژه نامه :
شهر = کشور _ سرزمین
آسوریک = عراق مرکزی فعلی - سرزمین آشور
درخت آسوریک = درخت خرما - درخت سرزمین آشور
گشن = ( زبر بر گاف و شین ) - انبوه
می نمود = نشان می داد
سیه چرده = آنکه رنگ چهره اش تیره باشد.
منش = خلق و خو - اخلاق
خرماستان = نخلستان
تک نورد = در اینجا به معنی " همیشه پیروز"
برمنش = متکبر
برتر منش = اخلاق فاضله
دیرک = تیرک بادبان
"مرغ دریا" دکلمه از : آقای محسن مهدی بهشت
می زند چرخ، گرد کشتی ها
مرغ دریا، به بال های بلند
رهسپار ست هر کجا که روند
گرچه گرداب ها ، هراس آرند.
گاه گیرند مرغ دریا را
(بال هایش بلند و پارو وار)
پادشاه سپهر ، شرم آگین
می خزد، می خورد تلو، هربار
-: " وه چه ناکاردان و بی حال ست،
دلقک آساست جوجه اردک زشت!"
آن یکی می زند چپق به نوکش
وان یکی لنگ می دود از پشت.
"شاعر" آن آسمان نورد را مانَد
که به توفان و تیر می خندد
بال های بلند ؛ پابندش
در هیاهو ، به دور ؛ اندیشد...
مهدی فر زه (میم. مژده رسان)
توضیحات :
آن یکی می زند چپق به نوکش ... = یکی از کارکنان کشتی با چپقی که گاه مثل منقار بر لب می گذارد به منقارش می نوازد.
یکی دیگر از کارکنان کشتی لی لی کنان ، مرغ دریای پر قیچی را دنبال می کند.
منظومه ی حماسی "چترنگ نامه"
سرستون بشکسته ای از دو همای
پیش ِپای ِغار ِتاریک اوفتاده،
کُنده ی سنگ ست انگار.
تویِ تاریکیِ غارِ چاهسار
در گریزی ناگزیر از باد و توفان ِشگرف...
گوشه ای بگرفته ام
ناگهان تاریک شد درگاه ِغار
گوییا شب شد
وگرخورشید خفت
وه چه دود آسا و تاریک ست...
می بینم...
دیو بی موی و دُمی بگرفته ره در پیشگاه
کآمد و...
بر کُنده ی سنگین؛
نشست.
خوان ِچترنگی به روی خاک،
گسترانید،
با سر و دستش، فرا خواندم به پیش.
ترس ترسان
پای لرزان
پیش رفتم.
مُهره ها برخوانِ چترنگین،
نهاد
مهره ها، سیاه.
مهره ها، سپید.
من سپیدی را، بجنباندم.
زان سپس با مهره ای از سنگ خارای سیاه،
بازی آغازید.
جنگ سختی بود.
مُهره هایم یک به یک می سوخت
مات،
می دیدم،
کیش نزدیک ست و مات؛
که پیاده م،
جان فشانانه
ماز ناپیدای جادو
خان ِهفتم،
درنوشت.
خواستم تا مهره ای را برگزینم
ناگهان ؛
یال و دُم زرّینه ام
اسپ ِسپیدم
جان گرفت و زنده شد
آذرخشی رخش آسا برجهید
دیو ِدودآسا، به جا خشکید.
رخش،
روی پاها شد بلند
با دو دست ِ آذَرَخش
ترس تندیس ِسیاهی
پیکره ی بی یال و دُم را
کوفت
دیو،
تُندر برکشید
از پرتگاهِ آسمان لغزید...
من دویدم پای لرزان
لرز لرزان تا لب ِ غار
جنگ ِ هولی آسمان در برگرفت.
جنگ ِدیو ِ ابر ِتاریکی و رخش ِآذرخش.
جنگ ِ دیو و رخش.
بر نیایش دست بُردم آسمان.
ای خداوند...
کو؟
کجاست؟
رستم ِ اژدرکُش ِ دیو افکن ِ شیران شکار،
رستم یاری گر اسب درخشنده.
جنگ ِ ناپیدا سرانجام ِ شگرفی بود...
***
آه
همچو تندیسی ز سنگ
چشم بر راهم هنوز
جنگ ِ ناپیدا سرانجام ِ سپیدی با سیاهی
چون هماره
آسمان در برگرفتستی هنوز.
چشم بر راهم هنوز...
همگنانی
چشم بر راهیم
نوز...
25/2/88
مهدی فرزه ( میم مژده رسان)
%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
منظومه ی حماسی "هفت خوان نامه"
هفت خوان دیگری
اژدهای هفت سر مانند
پیش پای ِ مردم آتش به دست و، رستمان نو به نو
گسترانیده ست
یال و کوپال ستبر
همچنانک اکوان ِ دیو
خوانِ یک،
خوان اژدرهاست
رنگ آن، رنگ شب یلدا
دهان، آتشفشان ِزهر و خون
زخم آجین اژدهایی خون فشان
چتر های آتشین بی شمار
خوان دوم
خوانِ آن ساعت شنی آسا، که پوشانَد جهان
اندک اندک همچو برفی جاودان
زَهردودش هم، ببارد زآسمان.
وای؛
گر بدینسان پوشد و، بارد چنان
نِی نشان از خانه ماند، نِی ز خوان
خوانِ سوّم؛ خوانِ درد،
خوانِ بس، مردم شکار
خوانِ خرچنگ،
خوانِ شیرین تلخ
خوانِ کم دزبان دژان، درهم شکن
خوانِ آسیب ِ جگر
خوانِ کژدم، خوانِ اژدر، خوانِ اژدرمار...
هان
گر بدینسان بر شمارم خوان به خوان
هفت خوانم می شود هفتاد – خوان
خوانِ چارم
نِی نشان از آب یابی، نِی سراب
چون نی انبان ها
تَهی از سکّه و، از نان و، آب
- کیسه هایی پر ز باد -
همچنان
آبستن بی چیزی و هر پوچ و هیچ
با شکم هایی که آماسیده است از گشنگی.
خوان چارم ، انفجاری ساعتی.
خوانِ پنجم هم ، همان خوان کهن
خوان پنجم
باز هم،
هنگامه ی دیو سپید
دیو دودآسادَم ِ، افسون دَمِ ، ناگه پدید
یا همان پتیاره ی
بر خاک وخاکستر نشان.
ابروان، کژدم
دهان، غاری لجن بو
گیسوان مانند مارانی پریشان روی دوش.
هم به مانندِ دژِ ویرانه ی پاییز
دندانهاش، نا همگون
ناخن و دندان و شاخش زهرآگین و پلید
دیو جادوی سپید.
خوانِ شش
خوان وارون دژ
استخوان تازه در آخور، برای آهوان
یونجه در بند ِ هُمای
خوانِ هفت
خوان آهرمن نشانِ زشت رو
خوانِ خویِ بد
خوان زشتی ها، پلشتی ها
بد کُنشتی ها.
رستم دستان، ز چاهِ داستان ، دیگر نخواهد خاست
هفت خوان را
هم ،خوان اوّل
خوان هشتم بود.
مردم آتش به دست و، رستمان نو به نو را
چاره و اندیشه ای،
دیگر نمی آید به یاد
رستمی دیگر بباید با نیایش زآسمان خواست
رستمی بشکوه و نستوه و سترگ
رستمی
افسانه ای
هفت خوان را
رستمی دیگر بباید
رستمی دیگر...
رستمی دیگر بباید
تا که جادو بشکند
رستمی دیگر بباید
تا بهاران، بشکفد
رستمی با فَرَّهی، ایزد نشان
رستمی، بس پارسا همواره و،
فرماندهی دادار - داد
رستمی رویینه تن
رستمی،آهرمنی در هم شکن
دشمن شکن.
رستمی دیگر بباید؛ تا جهان را نو کند .
89/1/25
مهدی فر زه (میم . مژده رسان)
واژه نامه:
هر "هفت خوان" ، نموداری از یک زندگی ، به نیز ، داستانی نمادین از هجرت و تکامل مردمان است.
یال و کوپال= بر و بازو
یال و کوپال گسترانیدن = عرض اندام کردن- بر و بازو ستبر گردانیدن
مردم آتش به دست= آتش نماد انرژی و نماد ایمان در آخرالزمان.
در روایتی آمده است که نگهداری ایمان در آخرالزمان همانند نگهداری آتش در کف دست است.
مردم آتش به دست = مشعل داران
رستمان نو به نو = نسل اندر نسل؛ فرهیختگان در زمینه های گوناگون
همچنانک... = همچنان که... – به مانند ...
اژدرها = اژدهای جنگ
زَهردودش هم، ببارد زآسمان = باران اسیدی
خوانِ آن ساعت شنی آسا، که پوشانَد جهان
اندک اندک همچو برفی جاودان = بیابان زایی
خوان = مشکل لاینحل – معضل جهانی – دشواری آسان نشدنی – بیماری سخت درمان
خوان = سفره
درد = بیماری
دزبان = کنایه از گلبول سفید که وظیفه ی تامین ایمنی را در قلعه ی بدن به عهده دارد.
خوانِ کم دزبان دژان، درهم شکن = بیماری ایدز
شیرین تلخ = دیابت – فزونی یا کمی قند خون در یاخته های بدن فرد دیابتی گاه منجر به نتایجی تلخ و ناگوار می گردد.
خرچنگ = سرطان
آسیب جگر = هپاتیت
آماسیده = ورم کرده
انبان = کیسه
نی انبان = نوعی ساز بادی
راستش؛ وقتی عکس آدم قحطی زده ی آفریقایی را می بینم با آن دست و پای خیلی لاغر و شکم متورم؛ ناخودآگاه تصویری از نی انبان 
در خاطرم نقش می بندد. به راستی؛ چرا اینهمه افراط و تفریط در جهان است ؟ دیدار برخی از مردم در جهان یاد آور نی انبان و دیدار برخی دیگر یاد آور بوفالو 
.چرا باید این گونه باشد؟
چون نی انبان ها
تَهی از سکّه و، از نان و، آب
کیسه هایی پر ز باد = انبان ها یی مثل نی توخالی... اما پر از باد.
همچنان
آبستن بی چیزی و هر پوچ و هیچ
با شکم هایی که آماسیده است از گشنگی = شکم آدم ها در کشور های قحطی زده از فرط گرسنگی ورم کرده و گویی کما فی السابق؛ آبستن پدید آوری فقر و ابتذال و نابودی ست.
هنگامه ی دیو سپید = خوان هفتم رستم در شاهنامه
هنگامه ی دیو سپید = چون بیشتر مواد مخدر سفید رنگ هستند مواد مخدر به دیو سپید تشبیه شده است.
دیو دودآسادَم = دیوی که نفسش شبیه دود است.
افسون دَمِ = جادوگر= چه جادویی بدتر از اینکه انسانی به فطرت، پاک؛ به انسانی دیگرگون تبدیل شود.
ناگه پدید = اعتیاد بیشتر وقت ها ناگهانی در افراد شناخته می شود.
پتیاره = بلا
دیو جادو = دیو جادوگر
جادوی سپید = مواد مخدر
همای = پرنده ای استخوان خوار و کمیاب که نماد خوشبختی ست. شماری اندک از این پرنده هم اکنون در ایران می زیند.
بند = زندان
پلشتی = ناپاکی – پلیدی
بد کنشتی ها = بد کرداری ها – رفتارهای ناشایست
رستم = نماد جهان پهلوانی
هم ، خوان اول = همان خوان اول
خوان هشتم = نام شعری از مهدی اخوان ثالث - به چاه افتادن رستم و رخش
رستمی دیگر بباید با نیایش زآسمان خواست = اللهم عجل لولیک الفرج
افسانه ای = بی همتا و شگرف
رستمی افسانه ای = جهان پهلوانی در همه ی ابعاد و صفات انسانی ؛ الهی.
رستمی دیگر بباید
تا که جادو بشکند = لا اله ...
رستمی دیگر بباید
تا بهاران، بشکفد = الا الله.
فرّه ایزدی = در اینجا فرّه ایزدی به معنای عصمت و کرامتی ست که خداوند به برگزیدگان
پارسایش، پیامبران و امامان(ع) می بخشد و نیز؛ پشتیبانی و کمک ها و اعجازهای خداوندی.
رستمی، بس پارسا همواره و، = رستمی که همیشه و همواره، بسیار متقی و پرهیزکار ست و...
فرماندهی دادار – داد = فرماندهی که خداوند اورا به فرماندهی مردم برگزیده ست.
فرماندهی دادار – داد =فرماندهی که عدالتش؛ عدالتی الهی است.
رویینه تن = گزند ناپذیر
(در شاهنامه؛ هر چند رستم ببربیان در بر دارد ؛ اسفندیاراست که رویین تن ست.)
رستمی دیگر بباید؛ تا جهان را نو کند .= (نظم نوین الهی در جهان)
============================================================================================================
زنهار!
دیگر ز چرم پاره نخیزد
صدای ِطبل ِنبرد
از کاوه و درفش مگویید.
موسی کجاست؟
موسی کجاست تا فِکَنَد چوبدست خویش
در کاخِ سنگواره ی سنگ آسا
در کاخِ پوچ و هیچ
در کاخِ پنجه دژ
به سرابِ هزار توی مِه آلوده ی فریبنده ؛
تا اژدهای مار دوش
رَوَد در دهان ِچوب.
آن اژدها،
که مغزهای جهانم خوراک اوست.
آن اژدها؛
که به افسون ِ اهرمن
روییده مارهای فزونش به روی دوش.
زنهار!
دیگر نشان ز فریدون مجو؛ مجوی
او کشته شد
به کشتار ِکودکان.
موسی کجاست تا که ز دستش دمد سپیده دمان.
موسی بجوی
درکعبه؛
کوفه؛
در کرب و؛ دربلا
موسی بجوی
به غار حرا؛
به ثَور و، به کوه طور
موسی بجوی
برنیل؛ برفرات
به زمزم
موسی بخواه شب و روز
کآرام دل هموست.
موسی...
موسی چو کاوه برآید به ناگهان
با او شوند مردم گیتی
همدست؛
هم رآی و همزبان.
کَشتی او یگانه خُشکی و تنها چراغ دریایی
بر کوهه کوهه ی توفان ِخون
روان گردد...
موسی بخواه دمادم
که جهان؛ کشور همه ست.
مهدی فر زه (میم . مژده رسان)
87/8/1
============================================================================================================
منظومه ی «مینو»
فرشته ها
ز هر سو رو نمایند
«سلام و عافیت باشد شما را»
درختان شاخه های میوه را از هم گشایند.
به آنی
جادوانه
میوه های شاخه ها دیگر شوند
آن سان که خواهی.
نسیمی می وزد خوشبو
صدای نهر ها در گوش می پیچد.
بهارانی هماره در بهارستان
سایه سارانی
شکوفه سار
[ مینو چهر
تو ورزیده به "پرهیزی" و "نیکی"
هواپیما که خواهی ؛ اینت .
هواپیما و خودرو ها همه بازیچه ی عهد عتیق اند
تو «آن پیمایی» اینجا
بخوان «قرآن» و بالا رو
همان رایانه و گوشی که خواهی ؛
اینت.
گوشی و رایانه بیهوده است ؛
تو «آنی یاب»و «آنی گفت و گویی».]
درختان خوشه خوشه میوه شان
بی هسته و پر آب
فرو لغزند هر شاخه
بخواهد مردمان آن را
« بسم الله
بر خوارید
گواراتان.»
نه از بیماری و از مرگ نامی هست
نه از خاور
نه از باختر
نه از خورشید
همه نور است نورانور
بهشت بی کران روشنایی.
همه مرغان به گرد صوت داوودی قرآن پر گشایند
بهشتی پیکران سبز در سبز
خرامان در خرامانند اینجا
همه دوشیزگانی آبگین نای
فروهشته نگاهانی که جز نیکو نمی گویند
بسان گوهر و زر مانده اند آذین هر کاخ
به نهر ها
به جای ریگ و سنگ
گوهر های رنگارنگ
می غلتند.
زمستان هم اگر خواهی
اگر پاییز
بهشت ؛
نقشی است آنی
که روی بومی از جادوی پاک
بنگاری آن را
اگر خواهی ببینی داستان های قرآن
چنان بینی که انگاری در آنی :
داستان یونس و دریا
کلیم و نیل
ابراهیم و بت ها
نوح و توفان
اگر خواهی
ببینی دوزخی ها را؛
ببینی آتش دوزخ
ببینی جایگاه و مرده ریگ خود به دوزخ ؛
اگر بودی
ستمکاران.
نداند زندگی روی زمین
رویان ِ در ظلمت.
نیز
نخواهد هیچ انسانی
که برگردد به دوران جنینی.
سعی و طواف بس
هنگامه ی نماز است.
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
واژه نامه :
مینو = بهشت
فرو لغزند = فرو بلغزانند - پایین بیاورند
بسم الله = بفرمایید با نام خدا تناول کنید.
بر خوارید = میوه بخورید
جادوی پاک = کنایه از اعجاز و کرامت
بنگاری = (بر وزن انگاری) نقّاشی کنی
مینو چهر = بهشتی روی
اینت = صوتی نشان دهنده ی تحسین و تعجّب و ملامت
کلیم = موسی (ع)
رویان = جنین
سعی و طواف = وقتی صدای اذان از بلندگو های مسجد الحرام بر می خیزد سعی و طواف قطع می شود و همه به نماز می ایستند
سعی و طواف = کنایه از گشت و گذار - کنایه از کوشش و بررسی
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
منظومه ی «معراجیه»
برفتم تا کتبخانه
بدیدم شهر صد دروازه ای آنجا
به هر دروازه صدها در
به هر در گنجه و گنجینه ای دیگر
«خدا - داد - نامه» را برگی زدم از چپ
به دیگر سوی در بودم.
در آن ظلمتگه سوزان
که دود انبوه ِ تلخ و
دیده آزارش دمادم...
خدا داند شمارِ آدمان
کز چهرشان آتش
زبانه ور شود تاریک.
بتان و بت پرستان
هیزم ِ آتش.
درآن درهم شکن ظلمت
که هر اخگر به کاخ شعله ور ماند
خورند آنجا گدازه هایی از زقّوم
گدازه هایی از آهرمنی سر
میوه ی پر خار و دشخوار
که از هم بگسلاند روده هاشان را
و مانند شترهای هماره تشنه آشامند
چرکداغ ِ بولجن ، آن سان
که افزاید فزون تر تشنگی شان را
پیام آور کُشان ؛
آدمکشان
دروغ گویان
دروغ بندان به یزدان
بی نمازان
ربا خواران؛
پدرمادر گدازان
بت پرستان
ستمکاران ؛
دو رویان
بد زبانان
همه ، پیمانه کاهان
همه ، پیمان تباهان.
بتان و بت پرستان
هیزم ِ آتش.
«مگر نامد شما را پیغم آور
که آرد از خدا فرمان
و بنماید شما را این چنین روزی؟»
«چرا ؛ آمد.
ولی بر کافران بایست
پادافره.»
«همه ، ما ناتوان بودیم و فرمانبر ز سرکش ها»
«نبود آیا زمینتان نیز گسترده ؟»
بتان و بت پرستان
هیزم ِ آتش
نه مرگ آزادی و آرام آرد
نه دیگر زندگی گردد فراهم.
نه دیگر بازگشتی هست
نباشد آرزویی جز که نابودی
و نابودی شده نابود.
بتان و بت پرستان
هیزم ِ آتش.
بپوشانند ز آتش رخت بر آنان.
به گاه تشنگی ریزند بر سرشان
چنان داغابه ای سوزان
که بگدازد همه تن را
بیندازند از تن پوست
به دیگر بار روید پوست بر تن
که بگدازد ؛ فرو ریزد پیاپی
بی شماره
بارها بار.
چَشید ؛ اینت ؛ آتش سوزنده ی دوزخ.
ببینید.
ببینید جایگاه و مرده ریگ خود به مینو
اگر بودید
پارسایان
همه نیکی فراز آرم
خداوندا
چه آید گر که باشد آزمونی دیگرم ؟
«...»
موذن بانگ برداشت :
«بشتابید
هنگام نماز ست.»
مهدی فرزه (میم. مژده رسان)
واژه نامه :
پسندم نیست که فقط با کلمات روزمره و روزنامه ای شعر بگویم و از طرفی دوست دارم همگان شعرم را بی هیچ ابهامی بخوانند لذا لازم می دانم که معانی برخی کلمات و بعضی ترکیبات تازه را بنویسم ٬ پیشاپیش از استادانی که این معانی برایشان توضیح واضحات است ٬ عذر خواهم.
چپ = سمت و سوی اصحاب شمال
دود انبوه = دود متراکم
درهم شکن ظلمت = تاریکی غلیظی که درهم شکننده ی دوزخیان است.
اخگر = جرقه
دشخوار = دشوار
میوه ی پر خار و دشخوار= هنگام شنیدن شاید اینطور تداعی شود (میوه ی پُرخوار و دُش خوار) و در نتیجه ممکن است میوه ی پرخورده شونده یا میوه ی پرخورانده شونده و بد خوراک و ناگوار را به ذهن تداعی کند هر چند که پرخوار به معنای فرد بسیارخور ، مفهومی فاعلی دارد نه مفعولی .
زقّوم = میوه ی درختی جهنمی - درختی جهنمی
آهرمنی سر = زقّوم ، که میوه ای به شکل سر شیاطین است
هماره تشنه = همیشه تشنه
پدرمادر گدازان = عاق والدین
پیمانه کاهان = مطفّفین - کم فروشان
برخی از واژه ها در شعر « معراجیه » معانی و مصادیق دیگری هم ؛ می توانند داشته باشند به مانند واژه ی« بد زبانان» که می تواند غیبت کنندگان - ناسزا گویان - سخن چینان و آمران به منکر... را نیز در بر گیرد .
سرکش = طاغوت
پاد افره = عذاب - مجازات
چشید = بچشید
اینت = صوتی نشان دهنده ی تحسین و تعجّب و ملامت
مرده ریگ = میراث
مینو = بهشت
فراز آرم = فراهم کنم
تقدیم به استاد محمد رضا شفیعی کدکنی
" بزرگا؛ مردا؛ که این پسرم بود که پادشاهی چون محمود
این جهان بدو داد و پادشاهی چون مسعود آن جهان. "
فرود ِ ؛
شهر ِ؛
بلخ.
کُلَه خودی که دارد
روی پوش از آهن
آوردند.
تا بپوشند و؛ بِبُرّند و ؛ بَرَند
سری چون تاجِ گوهررا
به کاخ ِ شوم ِ بوسهل ِ خلیفه؛
نوبرانه...
گرچه در این کیستند
بوسهل ومانندان ِ وی؟
کُلَه خودی؛
بسی تنگ؛
بسان تاجی از خار؛
که تا آزارد آن آزرده؛ آن آزاده مرد ِ راستین را.
کله خودی فراخ آرید
سرش باید که نیکو ماند از هنگامه ی سنگ.
كله خودي دگر؛ پوشيد رويش.
بدو گفتند:
بدو تا پله ی معراج.
چون سیاوُش تا به کُشتنگاه و شاید
تا به رُستنگاه ِ خون؛ اورا دوانیدند
خواهند
که مردم را خروش و گریه و هنگامه برخاست.
سواران سوی مردم تاختند
بد و دشنام می گویند و مرد آرام؛
چیزی زیرلب می خواند.
پس اورا سوی ِ اسب ِ چوبی ِ معراج بردند.
چه؛
مردم؛
همچنان نالان و گریان و پریشان درخروشند.
پس از آن
ره به سوی آسمان پیمود
چلیپا مرد ِ آزاده.
كه دژخيمی رسن بر گردنش افگنده؛
بالا رفته بود او...
گروه اهرمن خویان زمردم سنگ می خواهند
ولی مردم؛
همه نالان و گریان و خروشان می پریشند.
به فرجام؛
تني چند از درم درمشت؛ نامردان
بی شرمانه سویش سنگ باریدند
ستاده مرده بُد؛ سردار ِ کارستان
ز پپشاپیش؛ هرچند.
اگر پایان مرا باشد هم امروز
کسی آیا تواند وارهاند؟
که افزون از حسین بن علی هرگز نپندارم کسی را هیچ و ...
فرجام همه مردم؛ همان مرگست
چه بردار و چه غیر ِ دار.
درفش ِ ییکرش
تا هفت سال
یاد آور ِ بیداد ِ آنان
فراز ِ آسمان؛
رخشید و؛ تابید.
امیر؛
حسنک ِ؛
وزیر.
مهدی فرزه (میم.مژده رسان)
آواره های کوه و بیابان
ندیده اند
همای.
در خانه ام نشسته ام
چشم انتظار آنکه نشیند به شانه ام.
مهدی فرزه (میم. مژده رسان)
به امید پدیداری خورشیدی ظلمت شکن، که پدیداری اش ؛ راستین بهاری بی مانند است.
از پس ِ بس روزگاران ِ زمستان شب
به ناگه
کوهساران
کاروانی از گل و
باران کمان ِ رنگ رنگ
برسپهر ِ بی ستون آسا
پراکند.
زان سپس
بارانی از رنگین کمان و گل
شد روان بر دشتهای خرّمی ّ و
خضر سبزین پوش
از فراز قالی رنگین کمان ِ روشنی افروز
فرو افشاند
ز خورجین اقاقی خو
بهشتِ سبزه و نیلو فر و چهچه
رهاورد بهارِ ارغوان را
زمین شد آسمان و آسمان ،
آیینه شد ناگاه ّ و
دیوان هرکجا رفتند
رویاروی خود دیدند
هزاران آینه ،
در پرتویی دیگر
جهان آیینه در آیینه ، آذین شد.
بهار بی کران آمد.
بهار ِ خوش گوار ِ بی کران ،
رویینه تا جاوید،
مانا باد.
مهدی فرزه (میم مژده رسان)
کشتی نوح
مثل ِ زیردریایی ِ پوشیده روی
رو و زیرشِ
شُرشُر و غُل غُل
ز باران شار و آب
از زمین برخاست
بادبانش نیست مقصد ناپدید.
همچنان که صندوق موسی به روی آب
سوی ناکجا پویان
کشتی سرگشته هم
رو و زیرشِ
شُرشُر و غل غل
ز باران شار و آب
می نوردد راه
تا کجا بر لنگر ِ کوهی فرو بنشاندش
پروردگار
مهدی فر زه (میم . مژده رسان)
واژه نامه :
باران شار = باران سیل آسا
ماز پر بن بست بی در رو به پیش روم
در بن چندم
یک پری رو بود
کز نهادم " یا خدا " برخاست زیبایی ش را
تا شنید او "یا خدا"
ترش رو شد تلخ شد
در بن دیگر پری رویی دگر
در ته هر بن پری رویی بتر
دیگر و دیگر
الی آخر
زان زمان
روشنایی و رهایی ناپدید
همچنانم سو به سو و در به در
ماز پر بن بست بی در رو به پیش روم...
میهمانان سرزده.
خوان به خانه گسترانده کدخدای.
هیچ مهمانی نبرده دست
زی نان و نمک.
کدخدا رنجیده
امّا در هراس.
- : " هراست چیست؟
نیستیم ما
از شبیخون آوران.
هراست چیست؟
فرشته در لباس آدمی هم ،
نان نخواهد خورد.
مژده بادایت به دانایی پسر
"عیسحاق"
- : استخاره خوب آمد
دخترم
"مریم"
مهدی فر زه (میم . مژده رسان)
واژه نامه :
خوان = سفره
کدخدای = صاحبخانه - میزبان
شبیخون آوران = شبیخون زنندگان
عیسحاق = ترکیبی از نام های عیسی و اسحاق
ناشر : آقای احمدی02144690761
هلا
آی
خواب اندیشان و جادویاورانم ؛ پیش.
بگوییدم اگر خوابم
اگر جادو
دو دیوار آب و...
راه بس فراخی در میان
بلنداشان دو کوه آب
پر از ماهی ددان
بگوییدم چه خواب ست این؟
بگوییدم اگر جادو؟
و جادویان به خاک افتاده اند و خواب اندیشان.
فرود آمد ز گردونه
به خاک افتاد
فرعونی که دید آن معجزه
ستایش ها و پوزش ها به سوی آسمان سر داد گریان...
دو دریا آب ؛
پوشانید پل را
چه می شد گر چنین می شد
نشد اما
تدبّر نیست در آیات اینان را
خوشی های فراوان وا نهادند
برای مردمی دیگر.
"گشاده راه بگذارید با آنان
که می آیند از پی تان
که مرگ ارزانیان در آب؛
اینانند."
نه گریان آسمان و...
نه زمین و...
نه درنگی بود.
انگاری
نبودند هیچ؛
هرگز.
تدبّر کن در آیات
مهدی فر زه.
آیات = آیه ها - آفرینش ها - معجزات - فرستادگان الهی
خواب اندیش = خوابگزار - معبر
شبنامه
شب است
شبی تاریک و درد آلود و خاموش است
زبان آدمی از یاد انسان ها فراموش است
و جز توفان که می کوبد پلاس تیره ی خود را
صدایی بر نمی آید
ادامه مطلب...
مادرم زنگ زد: پرسید برای عمره اسم نوشته اید؟ گفتم ما کجا و عمره گزارها کجا؟ یعنی می شود که لیاقت چنین سفری نصیب شود و ماهم جزو دعوتی ها باشیم.
گفت: ثبت نام کن.
از لطف خدا غافل نشو.
نوشتم. دی ماه 93 تاریخ اعزام شد ؛ سال 90 اسم نوشتم 93 اسممان درآمد.
مادر با خواهرم در تهران اسم نوشته بودند اما خواهرم به علت شغلش تا تعطیلات تابستان نمی توانست بیاید تقریبن "هم الویت" بودیم از هواپیمایی پرسیدم گفتند می شود به کاروان کرج اضافه شود به مادر اطلاع دادم و مدارکش را بردم کرج ، در کاروان ثبت کردم ؛ شدیم 5 نفر مادر خانمم مادر خودم ؛ خودم و همسرم و همسایه ی مادر خانمم. در حقیقت خودم و همسرم و سه خانم مسن. خیلی نگران بودم که شاید از عهده بر نیاییم.
روز 16 دی ماه ساعت 6 صبح رفتیم مهدیه ی کرج البته چندین بار بود که برای آموزش عمره به ورزشگاه و مهدیه رفته بودیم. در ورزشگاه؛ حج عمره را به صورت نمادین آموزش دادند. ماکت کعبه وحجراسماعیل و مقام ابراهیم را وسط ورزشگاه گذاشته بودند ؛ عده ای از مردم که لباس احرام داشتند به عنوان حجاج شرکت کردند و پس از ارشاد و راهنمایی روحانی ؛ مراسم طواف را نمایش دادند یک حاجی هم حوله ی قرمز روی شانه اش انداخته بود و محرمات طواف را نمایش می داد مثلن کلاه حجاج به سر داشت و جوراب پایش بود و بر عکس دیگران طواف می کرد.
دامادم بابک صبح زود مارا به مهدیه کرج رساند. چه خبر بود! در ازدحام جمعیت چهار اتوبوس با جعبه های در بالا زده ایستاده بودند و همراهان ساک های حجاج را داخل جعبه ها می گذاشتند مانده بودم که داخل اتوبوس جا برای 5 نفر هست یا نه ؛ از طرفی به زحمت می شد ساک ها را در جعبه جا داد. رفتم بالا. گفتند صندلی خالی هنوز 5 تایی هست. دامادم ساک ها را در جعبه جا داده بود. همراهانم بالا آمدند و اتوبوس به راه افتاد. هنوز مقداری نرفته بودم که همسرم از ناراحتی یکی از همراهانم گفت رفتم با معاون کاروان صحبت کردم گفت جلوتر دم مصلی نگه می داریم. بعد ازتوقف مصلی؛ دوباره پس ازسه صلوات اتوبوس به راه افتاد. قبلن گفته بودند از امسال حجاج به جای مهرآباد از فرودگاه امام عازم می شوند. به همین خاطر وقتی اتوبوس پیشنهاد شد اکثریت قبول کردند. بیست تومن ؛ برای رفت و برگشت از مهدیه به فرودگاه امام و بلعکس؛ پول زیادی نبود. این طوری دیرکرد ؛ سرگردانی ؛ تشریفات بدرقه و ایجاد زحمت و ازدحام در فرودگاه هم کم می شد. می ارزید. شب تا صبح نخوابیده بودیم ساک ها را آماده می کردیم نگران هم بودیم. توی اتوبوس دیگر خیالمان راحت شده بود خوابمان برد. پیاده که شدیم بارها را روی چرخ گذاشتیم بردیم داخل فرودگاه. خبر شدم که عصای مادر خانم در اتوبوس جا مانده بدو آمدم دم در یک اتوبوس داشت می رفت نگاه کردم دیدم راننده اتوبوس ما هم دارد حرکت می کند اشاره کردم ایستاد قضیه را گفتم عصا را برداشتم و آوردم. رییس کاروان برای حجاج سخن می گفت به زحمت شنیدم که قرار است اسامی را بخوانند تا حجاج گذرنامه و بلیت وکارت شناسایی حج و مدارک دیگر را دریافت کنند و در کیف تو گردنی که به هریک از حجاج داده می شد بگذارند.از ساعت 8 صبح تا 1 بعد از ظهر تشریفات فرودگاهی طول کشید. در بازدید ها همراه داشتن برخی از داروها و مواد مخدر ممنوع بود.شنیدم از اعزام یک نفربه علت همراه داشتن تریاک جلوگیری شد. سر انجام ؛ بازدید ها و از سالن به سالن شدن ها به پایان رسید. وقتی از راهرو وارد هواپیما شدیم دیدیم هیچ کس بر اساس شماره صندلی ننشته؛ ما هم که پنج نفر بودیم ناچار در جاهای باقی مانده؛ پراکنده و دور ازهم نشستیم. هواپیمای عربستان برخاست ونشستی آرام و پروازی راهوار داشت اما خدمه پروازش از زرد پوستان چشم بادامی بودند و غذا نوعی چلوخورش قارچ و مرغ بود همراه مخلفات.
پرواز از فرودگاه امام تا مدینه سه ساعت طول کشید. تشریفات فرودگاهی مدینه هم؛ طولانی و خسته کننده بود رییس کاروان می گفت این ها وهابی هستند و سعی می کنند ایرانی ها را اذیت کنند.عرب ها با چفیه های قرمز رنگ در گیشه ها لم داده بودند از یکی شنیدم که چفیه قرمز نشانه ی وهابی هاست. هر چه منتظر شدیم ساک ها روی تسمه نقاله نیامد. بالاخره ماشین مخصوصی ساک ها را به سالن آورد و روی زمین ولو کرد. یک تپه ساک؛ وسط شلوغی و ازدحام حجاج که برای پیدا کردن ساک های خودشان ازهم دیگر سبقت می گرفتند. بعضی ها با هواپیما ویلچرشان را آورده بودند. ویلچرها مثل مگسی که در تارعنکبوت پیچیده شده باشد؛ سلفون پیچ شده بودند. گفتم خوب شد علی رغم توصیه ها، ویلچر نیاوردیم.
در اتوبوس شماره 3 سوار شدیم. شهر مدینه؛ جالب بود در جاهای مختلف شهر کوه های سنگی و مسجد های سفید رنگ با معماری های گوناگون و میدان های کبوترچاهی با کبوتران پر کشنده به آسمان ؛ دیده می شد وخیابان های اطراف مسجد النبی هم که پر از هتل های ده بیست طبقه بود. فندق الزّهرا الخیر. پیاده شدیم. در اینجا فندق، دیگر آن آجیلی خوشمزه نیست در اینجا فندق یعنی هتل.
وارد فندق شدیم پس از معارفه گفتند برنامه های گشت و گذار را در تابلو اعلانات نصب می کنند؛ کارت کلید ها را به ما دادند و با آسانسور به طبقه ی 7 رفتیم ساک های ما را قبلن به اتاق آورده بودند. بعد خبر دادند که زیارت دوره هست. اینجا به تور و گشت گذار زیارت دوره می گویند برای معرفی مسجد نبوی و مسجد های اطرافش تا آمدیم به خودمان بجنبیم رفتند و ما جا ماندیم اخر تا خانم های مسن همراه را راه انداختیم و پایین آمدیم دیدیم که آن ها خیلی جلوترند و تند هم می روند نتوانستیم همپای کاروان شویم. آرام آرام دنبال آنها رفتیم و پرسان پرسان به مسجد نبوی رسیدیم اما دیگر کاروان را ندیدم. پس از چند خیابان و پیچ وارد مسجد نبوی شدیم قبل از در ورودی دست فروش های زیادی با گاری ها و بساط ها ی روی زمین جار می زدند زن های جوان هم گاری داشتند ودست فروشی می کردند اما روبنده های سیاه داشتند و فقط چشم و ابروشان دیده می شد. وارد یکی از بیست و چند ورودی مسجد نبوی شدیم. دیر رسیده بودیم. نماز مغرب را خوانده بودند. تا یادم نرفته بگویم که ما همزمان با مبعث با سعادت حضرت محمد در مدینه بودیم اما هیچ خبری از چراغانی شرینی و یا نشانه ای از سرور محمدی در وهابستان نبود رییس کاروان گفت مراسم مداحی در سالن زیر زمین برقرار است گفتم که دیر رسیده بودیم. نماز مغرب را خوانده بودند.چترستان گسترده و پهناورمسجد زیبا و نورانی نبوی در برابر دیدگانمان بود. گلدسته های نور از لا به لای چترهای گسترده چشم نوازی می کردند. در معارفه ها به ما گفته بودند که همه جای مسجد نبوی و مسجد الحرام با دوربین و شنود دیدبانی می شود استفاده از مهرنماز قدغن است. صلوات ؛ یا علی و دعا های غیر قرآنی و زیارت عاشورا قدغن است. کفش بالای سر گرفتن و ردشدن در حرم ممکن است موجب دستگیری شود چون فکر می کنند که شما قصد اهانت به خلفا دارید. گفتند که در محوطه بیرون بقیع قبلن ایرانی ها مراسم دعای کمیل و توسل برگذار می کردند اما وهابی ها این کار را قدغن کرده اند و بجایش دست فروش ها را راه داده اند که شال و روسری به هوا پرت کنند و جار جار کنند به همین خاطر توصیه می کردند که از دست فروش های بقیع چیزی نخرید البته می گفتند حتی الامکان از عربستان سوغاتی نخرید که پول به جیب وهابی ها نریخته باشید. وهابی ها اجازه نمی دهند که بانوان به زیارت اهل قبور بروند لذا بانوان حق ورود به بقیع را ندارند.
ساعت 3 صبح مادر خانمم که حنحره اش را برداشته اند و صدا ندارد در زد خانم در را باز کرد و فهمید که خانم همسایه سخت بیمار شده به اتاق آن ها رفتیم دیدیم خانم همسایه مجاله شده و ناله می کند گلاب به روتان بالا می آورد. با رییس کاروان هم طبقه بودیم دم اتاقش رفتم و قضیه را گفتم گفت تا 8 صبح صبر کنید پزشک ایرانی بیاید گفتم حالش خرابه اگر به صبح نرسید چه؟ تمایل نداشتند نصف شبی زابراه شوند به هر حال با اصرار و ناراحتی گفتم پزشک پزشک است همه شان سوگند بقراط خورده اند چه فرقی می کند؟ به معاونش گفت ویلچر سوار کنید ببرید درمانگاه . دور تا دور حرم نبوی چندین درمانگاه بود که برخی تعطیل بود و یکی هم پذیرش نکرد.ویلچر یک وری می رفت گاهی معاون کاروان و گاه من هلش می دادیم. جلوی درمانگاهی که پذیرش نداد یک آمبولانس رایگان تلفنی بود معاون که عربی می دانست با او صحبت کرد آمبولانس ما را به درمانگاه دیگری رساند که مسجد الاجابه یا به دیگر سخن مسجد مباهله روبرویش بود. مسجد مباهله را در محل مباهله ی اهل بیت با نصارا به یادگار آن واقعه ساخته اند. در سالن انتظار نشستم ومعاون بیمار را به اورژانس رساند یک ساعتی منتظر بودم بالاخره آمد روی ویلچر پیرزن دیگری نشسته بود گفتم چی شد؟ این یکی کیه ؟ گفت بستری کردند. این را آورده اند اینجا انداخته اند و رفته اند حالا ترخیص شده باید به هتلش برسانیم. بیچاره پیرزن نه دمپایی به پا داشت نه کفشی. رفت سر خیابان تاکسی گرفت . از من پرسید دلار یا پول عربی داری؟ نداشتم. گفتم فقط ایرانی دارم. گفتم چند طی کردی گفت عشر. وقتی پیاده شدیم دیدم با راننده گفتگو دارند. این می گوید عشر آن یکی عشرین. گفتم چی شده ؟ گفت باهاش ده ریال طی کردم حالا بیست ریال می خواهد من هم ده ریال بیشتر ندارم.به راننده گفت حالا بگذار این پیرزن را ببرم تو هتل بعد پول تورا هم جور می کنم. راننده دنبال ما آمد. مسئول هتل به اتاق مربوطه زنگ زد کسی در اتاق نبود رییس کاروان را خواست و پیرزن را به او سپرد. بقیه ی پول راننده را هم رییس کاروان آن هتل پرداخت. معاون گفت بریم نماز صبح را در حرم بخوانیم بعد من خودم می روم بیمار شما را ترخیص می کنم خیالت راحت باشد. وقتی رسیدیم ؛ وسط نماز صبح یا بقول عرب ها وسط قرآن فجر بود. گویا تردد در محوطه ممنوع است یک ماشین که یک شرطه راننده اش بود با بلندگو صلات صلات می کند؛ زیر لب گفتم صلات علیکم. در وضوخانه معطل کردم تا نماز و نماز میت تمام شد. در عربستان پنج وعده نماز خوانده می شود و پس از هر نماز؛ نماز میت می خوانند. نمازشان آنقدر طولانی ست که آدم به اشتباه می افتد مثلن قیام متصل به رکوع را آنقدر طول می دهند که آدم ممکن است ناخودآگاه به رکوع رود. گویا در اینجا رسم نیست که کسی که از نماز جا مانده ، خودش را به جماعت برساند. معذب در وضوخانه منتظر ماندم. وضوخانه هم جالب بود در پاشویه ای طویل جلوی هر شیر آب یک سکوی سنگی مکعب بود که روی آن می نشستند و نشسته وضو می گرفتند. گویا در اینجا اتصال صفوف نماز الزامی نیست. صفوفی چند در میان و درعین حال کوتاه و بلند در محوطه ی مسجد النبی تشکیل می شود و نماز می خوانند. روحانی کاروان می گفت خوب ست در مسجد النبی نماز را به جماعت بخوانیم نماز در مسجد النبی هزار برابر ثواب دارد. می گفت سعی کنید به جای مهری که ندارید، سر را روی سنگ های کف مسجد بگذارید. می گفت پس از ادای نماز به جماعت؛ دوباره در هتل نمازم را اعاده می کنم. پیش خود اندیشیدم که درست است؛ حق دارد؛ نماز پشت سر یک وهابی هر چند خوش صوت باشد؛ بازهم لازم به اعاده ست. آنقدر روحانی کاروان از ثواب نماز در مسجد نبوی گفت که رفتم مسجد آنقدر برای زنده ها و مرده ها نماز خواندم که نپرس. هی وسوسه می شدم که بیشتر نماز بخوانم. زنده ها و مرده های خاندان ها و آشنایان مان؛ جلوی چشمم رژه می رفتند. نمی شد از چنین موهبتی دل بکنم. بعد از یکی دو ساعت نماز پیاپی، بالاخره خودم را راضی کردم که برگردم. خانم بچه ها از مدخل النسا به همراه راهنمایی که رییس کاروان تعیین کرده بود رفته بودند به زیارت روضه. جلوی در مدخل النسا روی صندلی هایی که بود منتظرشان نشستم. هر چه منتظر شدم نیامدند ناچار به هتل برگشتم آنجا هم نبودند. روی تخت؛ تخت خوابیدم گفتم در حرم کسی گم نمی شود بالاخره بر می گردند. همینطور هم شد یک وقت دیدم بیدارم کرد. بالاخره موفق شده بود سه روز بود که هر چه تقلا می کردیم که به روضه برود نمی شد. راهش را بلد نبودیم امروز که جلسه بود ریس کاروان گفت انشا الله که همه زیارت روضه رضوان رفته اند کسی نباشد که بعدن بگوید ما نرفتیم که همسرم صدایش در آمد و گریه کنان گفت من نتونستم زیارت کنم راه روضه را بلد نیستم. این شد که رییس کاروان از یکی از خانم های وارد؛ خواست که او را همراهی کند. و زیارت روضه ی رضوان نصیب همسرم شد. روضه ی رضوان مسجد اصلی پیغمبر در شهرمدینه است. این مسجد خود به تنهایی؛ به اندازه ی یک زیارت دوره؛ داستان دارد. ... مسجد روضه ی رضوان که بخشی از مسجد نبوی ست، گنبدی سبز دارد و دارای ستون هایی ست که هرکدام داستانی دارند. روضه ی رضوان با فرش های سبز رنگ، فرش شده. پیرامون مسجد روضه در زمان پیغمبر خانه هایی بود که درهایش به مسجد باز می شده؛ یکی از این خانه ها؛ خانه ی پیغمبر بود که هم اکنون آرامگاه مطهر پیغمبر و دو نفر دیگر در این خانه هست. از آرامگاه که به سمت در بروی روبرویت نرده های بقیع را می بینی . روحانی می گفت محوطه ی ما بین خانه آرامگاه فعلی پیغمبر و گورستان بقیع ؛ "کوچه ی بنی هاشم" بوده است که وهابی ها تخریب و تسطیح کرده اند. ستون های داخل مسجد؛ ستون سریر محل استراحت پیغمبر؛ ستون حرس محل پاسداری حضرت امیرالمومنین علی (ع) از وجود مبارک پیغمبر(ص) ؛ ستون قرعه محلی که پیغمبر فرمود اگر مردم از ویژگی های نماز در پای این ستون آگاهی داشتند هر آینه برای نماز گزاردن در پای این ستون قرعه کشی می کردند؛ قریب به این مضمون. ستون توبه که ستون ابولبابه هم نامیده می شود. داستان مردی از اصحاب پیغمبر به نام ابولبابه است که خود را به این ستون که در آن زمان درخت خرما بوده است می بندد تا خدا توبه اش را بپذیرد و سرانجام خدا توبه اش را پذیرفت. سه محراب دیده می شود اما فقط محراب کنار منبر محرابی ست که در مکان محراب پیغمبر احداث شده . حدیثی هست از پیغمبر که بین خانه ی من و منبر من؛ باغی از باغهای بهشت است... قریب به این مضمون.
در مدینه متوجه شدم که درهای بزرگ مسجد نبوی به نام هایی مثل باب عمر و باب ابوبکر نامیده شده اند اما باب علی را در آنجا ندیدم در صورتی که پیمبر فرموده "انا مدینه العلم و علی بابها"
وقتی از هتل بیرون می آیی ناگهان ونی جلوی پایت توقف می کند. راننده اش می گوید بازار بازار. قبلن شنیده بودم که ون ها مردم را به محل خرید می برند اما در برگشت ون ها را پیدا نمی کنند تا به هتل برگردند. اما اینطور نبود.اگر خریدی انجام می شد مسئولی از آن مرکز خرید؛ تا بیرون می آمد و راننده را خبر می کرد.
در جلسه گفتند قرار ست فردا به زیارت دوره برویم. صبح که از خواب برخاستم دیدم از تخت نمی توانم پایین بیایم بعد که به زحمت پایین آمدم دیدم زانوی راستم به شدت درد می کند. نمی شد از زیارت دوره ی مدینه صرف نظر کرد به هر بدبختی بود؛ رفتم. مسجد قبا اولین مسجدی که پیغمبر ساخت. روحانی می گفت در قدیم این طور نبوده که مسجد خیلی تشکیلات داشته باشد جایی که نماز در آن برگزار می شد با سنگ دورچین می شد که اینجا مسجد است. بعد هم مسجد قبلتین که روی بلندی بود پلکان و پله برقی داشت در این مسجد بود که وسط نماز ظهر جبرییل نزد پیامبر آمد و قبله مسلمین از مسجد الاقصی به مسجد الحرام؛ تغییر جهتی صد و هشتاد درجه ای یافت. اکنون بر فراز سردر ورودی این مسجد؛ درست روبروی محراب؛ نقشی از یک محراب دیگر؛ به یادگار قبله ی مسجد القصایی مسلمین؛ نقش بسته است.
بعد از مسافتی؛ اتوبوس در کناره ی راه نگه داشت. مردم مثل کاروان مورچه از یک کوه بالا می رفتند روحانی در سایه ی برش خوردگی کوه ایستاد و گفت ما امروز به غار حرا نمی رویم هرکس بخواهد بعدن می تواند برای دیدن غار حرا به اینجا بیاید. صدای روحانی را به زحمت می شنیدم. به این فکر افتادم که چرا این ها مسیر غار حرا و غار ثور را تله کابین نمی کشند تا افراد پیر و ناتوان هم بتوانند به راحتی از این غارها ی مقدس دیدن کنند. غار ثور محل پناه گرفتن حضرت محمد (ص) پشت کوهی بود که ما را در برابرش پیاده کرده بودند. روحانی گفت غار ثور پشت این کوه است و از اینجا دیده نمی شود.
بعد رفتیم احد را ببینیم. اینجا بود که روحانی متوجه شد ریس کاروان نیست مشخص شد که پیرزنی از کاروان ما نیامده ؛ اتوبوس را اشتباه سوار شده بود و ریس کاروان هم مثل چوپانی که بره اش جا مانده باشد به دنبال او برگشته بود خیلی منتظر شدیم اتوبوسی آمد و پیرزن به کاروان ما پیوست در حالی که می گفت کاروان مرا گم کرده بود.
زانویم خیلی درد می کرد با خودم نجوا داشتم که اینجا که اعمالی ندارد مکه را چه کنم با آن همه مناسکی که دارد با خدایم نجوا داشتم: خدایا اینها می گویند تا کسی را دعوت نکرده باشی به اینجا نمی آید اگر از دعوتی ها هستم چرا اینطوری؟ با این وضع چطوری مناسکم را انجام دهم؟ روحانی در اینجا هم مردم را جمع کرد و گفت رشته کوه روبرو که در فیلم محمد رسول الله هم آن را دیده اید کوه احد است اما اینکه در فیلم مشرکین کوه احد را دور زدند اشتباه است دور زدن این رشته کوه زمان زیادی می برد کوهی که مشرکین آن را دور زده اند کوه ابو عینین است که بر اثر عوامل طبیعی و غیر طبیعی فرسایش یافته و هم اکنون به صورت یک تپه ی سنگی بزرگ در آن سو دیده می شود.بعد رفتیم به دیدار قبرستانی که مثل بقیع نرده کشی شده بود و برای آنکه داخلش دیده نشود نرده ها را از داخل ایرانیت کشی کرده بودند. از شکستگی های ایرانیت به زحمت می شد داخل گورستان را دید. قبر حضرت حمزه ی سید الشهدا و شهدا ی احد در این گورستان بود؛ فاتحه خواندیم . در اطراف گورستان دستفروش ها بساط کرده بودند.
بعد سوار اتوبوس شدیم؛ مقصد بعدی مساجد سبعه بود که دیدار از این هفت مسجد به علت گم شدن پیر زن و معطلی در احد؛ لغو گردید.
بعد از ظهر رفتم دکتر. دارو ها را مصرف کردم صبح روز بعد با نا باوری دریافتم که پایم خیلی بهتر شده؛ پس از چند ساعت؛ انگار نه انگار که زانویم دردی آنچنانی داشت. پایم خوب شده بود.
5 روز گذشت. جلسات آموزشی در هتل برگزار شد. در جلسه ی امروز نحوه ی احرام بستن را آموزش دادند. پا ها را باید به اندازه ی عرض شانه باز کرد و احرام رامثل لنگ به کمر بست و بعد آن را ازمحل بسته شدن، دور تا دور، به روی هم، تا زد. توصیه هایی هم شد. اگر هنگام بستن احرام پا ها را به عرض شانه باز نکرده باشیم نمی توانیم راه برویم.
حوله ی بالا تنه را با دکمه و جادکمه ی پلاستیکی، دکمه می کنند به این ترتیب که دکمه پلاستیکی را که به شکل یک سکه هست {در زیر دو لایه ی روی همِ حوله}، قرار می دهند بعد دکمه را که با دو لایه از حوله، پوشیده شده؛ از داخل جادکمه ی مستطیلی، رد می کنند و حوله ی بالاتنه را به پایین می کشند تا دکمه در جادکمه محکم شود.یک نفر آمد لباس احرام را تمرینی از روی لباس بپوشد، داشت احرام بالاتنه را یک وری می بست که رییس کاروان مانع شد و گفت احرام بستن به شکلی که یک بازو برهنه باشد شیوه ی اهل تسنن است.
از آنجا که مردان غیر ازدو تکه حوله ی احرام سفید لباس دیگری نباید پپوشند وما ایرانی ها هم با دشداشه ی عرب ها آموخته نیستیم پوشیدن لباس احرام غیر طبیعی و مشکل به نظر می آید، هم از حیث محافظت ومراقبت از پوشیدگی؛ هم از حیث دستشویی رفتن و نجس نشدن.
در پایان، گفتند: "همه در هتل، غسل احرام کنند و لباس احرام بپوشند ، چون مسجد شجره سرد و شلوغ ست و ممکن ست احرام بستن در آنجا مشکل شود. همه ساعت سه پایین باشند."
به اتاق رفتم بعد از غسل احرام، لباس احرام پوشیدم که کمربند احرام پاره شد کمربند سیاه رنگ شلوارم را پیش رییس کاروان بردم وپرسیدم: "می شود از این کمربند استفاده کنم؟" گفت: "اگر دوخته نباشد عیبی ندارد. "کمربندم را دید و گفت دوخت ندارد همین را ببند، اشکالی ندارد."دیدم معاون هم کمربند سیاه شلوارش را به احرام بسته بود.
از کسی شنیده بودم که هنگام دستشویی رفتن باید حوله پایین تنه را به بالا جمع کرد و در بغل گرفت در عین حال باید حوله ی بالا تنه را هم جمع کرد و روی شانه انداخت که لباس احرام نجس نشود که توصیه ای خوب و قابل اجرا بود.
رسیدیم به مسجد شجره. مسجدی با گلدسته ای متفاوت. گلدسته ای مدور که پلکانش از بیرون گرد آن می گردد. گلدسته ای به شکل قیف وارونه؛ با پلکانی حلزونی از بیرون.
روحانی می گفت: "باید نماز مغرب را با این ها در مسجد شجره به جا بیاوریم بعد نماز عشا را مجزا در محوطه ی مسجد ادا می کنیم بعد سوار اتوبوس می شویم. برای این شب هنگام، از مدینه به مکه حرکت می کنیم که از یکی از محرمات به آسانی گذر کرده باشیم (مردها نباید از سایه استفاده کنند.) اگر روز حرکت می کردیم مردها باید از اتوبوس های بی سقف استفاده می کردند."
وقتی وارد شجره شدیم کاروانیان در جایی نشستند روحانی نیت احرام را بلند و شمرده بیان کرد وما نیت را پس از او تکرار کردیم : "به فرمان خداوند جهان؛ نیت عمره ی مفرده و ترک محرمات عمره می کنم، قربتن الی الله" بعد لبیک را خواندیم که درحکم تکبیره الاحرام احرام به شمار می آید " لبیک اللهم لبیک لبیک لا شریک لک لبیک ان الحمد و النعمه لک و الملک لا شریک لک لبیک"
از آغاز احرام تا رسیدن به ورودی شهر مکه که تاق نما هایی بانوشته ی(بدایه مکه) پدیدار شود حاجیان می توانند لبیک را تکرار کنند؛ ولی به محض ورود به مرز شهر مکه لبیک قدغن می شود.
روحانی می گفت لبیک یعنی شما حاجیان که از جانب خداوند دعوت شده اید به خداوند می گویید دعوت را پذیرفتیم لذا وقتی مهمان وارد خانه ی میزبان می شود دیگر هی نمی گوید دعوت شما را پذیرفتم. معلوم است که میهمان دعوت را پذیرفته است که به خانه ی میزبان وارد شده است.
البته قبلن تصاویری از طواف کعبه با لبیک گویی دیده بودم در تلویزیون عربستان هم کعبه را با تلاوت قرآن دیدم فکر کردم هنگام طواف از بلندگو ها ی مسجد الحرام صدای تلاوت قاری به گوش خواهد رسید اما اینها فقط صدا گذاری بودند؛ هنگام طواف هرکس برای خود زمزمه ای دارد و نجوایی. فقط مواقع نماز از بلندگوهای مسجد الحرام اذان به گوش می رسد یکی هم هنگام شمارش طواف هست که خیلی ها الله اکبر می گویند و طواف را شروع ؛ یا شماره می کنند. آغازگاه طواف؛ رکن حجر است حاجی باید طوری طواف را آغاز یا شماره کند که شانه ی چپش به سمت حجر الاسود و شانه راستش به سمت مهتابی سبزباشد. به فکرم رسید که چرا این ها؛ بجای مهتابی سبز ، از لیزر سبز، استفاده نمی کنند. برخی زنان و مردان تسننی وقتی به صف حجر می رسیدند شادمان برای حجر دست تکان می دادند.
محرمات احرام24 تاست.محرماتی مثل نگاه کردن در آینه- شکار- کندن برگ گیاه- استفاده کردن از عطریات- حرام بودن زن بر شوهر که این تحریم پس از انجام نماز نسا و اتمام احرام؛ به پایان می رسد و الخ...
پس از 4 ساعت به مکه رسیدیم. قرار شد پس از توقف کوتاهی در هتل؛ به دیدار کعبه رویم. هتل دار مبارک؛ محل اقامت مکی ما بود. هتل خیلی خوبی بود؛ بر ِ یک بزرگراه.
در مدینه چند ساعت قبل از احرام بستن گفتند چمدان ها راطناب پیچ و برچسب شناسایی خورده دم در اتاق بگذارید مسئولینی هستند که آن ها را به مکه می برند و پیش از آمدن شما دم در اتاق هاتان می گذارند. در سرسرای هتل که بودم مصعد های تا سقف پر از چمدان را دیدم که پایین می آمدند. رئیس کاروان می گفت ما در برد و فرست چمدان ها نظارت می کنیم که چمدان ها آسیب نبینند اما وقتی در تهران چمدان ها باز شدند متوجه شدیم که فایبر چمدان درهم شکسته و دیگر قابل تعمیر نیست.برای حج بایستی از چمدان های بدون فایبر و تمام پارچه ای استفاده شود شاید هم در فرودگاه چمدان هواپیمایی شکسته شده؛ ان طور که آن ها در فرودگاه جدّه بارها را در سالن روی هم ریختند و تل انبار کردند بعید نیست که باعث شکستن چمدان های حجاج شده باشند.بگذریم...
وقتی با کاروان سراپا سپید پوش وارد مسجد الحرام شدیم دمپایی های احرام را در جا کفشی های کوله ای قرار دادیم و برهنه پا ؛ قدم در مسجد الحرام گذاشتیم. بند جا کفشی ام را به کمربندم گیردادم، جلد دوربین و جلد همراهم را در طرف دیگر کمربندم نصب کرده بودم. این طوری دست هایم آزاد بود، در عین حال؛ دمپایی ؛ دوربین و همراه هم، همراهم بود.
روحانی گفت قبل از آنکه نگاهتان به کعبه بیفتد به سجده بیفتید و سجده کنید. سر بر زمین نهادیم و سجده کردیم.
وقتی سر از سجده برداشتم آنچه را که تقریبن 20 سال پیش در خواب دیده بودم در بیداری دیدم.
در خواب دیده بودم که غرق تماشای کعبه ام ولی در همان حال رو به کعبه در سجده ام.
روحانی می گفت حج اولی ها قدر خودشان را بدانند تا سه آرزوشان را خداوند کریم برآورده می کند.
بعد روحانی در جمع احرامیان گفت باید مراسم را قبل از نماز صبح به پایان ببریم و از احرام بیرون بیاییم فرداشب هم به کسانی که به هر علتی امشب توانایی انجام اعمال را نداشتند کمک کنیم که اعمالشان را انجام دهند تا از احرام خارج شوند. آنچه باید انجام می شد دوباره تکرار شد قرار شد اول در راستای حجرالاسود و مهتابی سبز نیت کنیم که به فرمان خداوند جهان، هفت دور طواف عمره ی مفرده انجام می دهم قربتن الی الله. الله اکبر. بعد دو رکعت نماز به نیت طواف عمره مفرده پشت مقام ابراهیم و بعد هفت دور سعی بین صفا و مروه البته هر رفت و یا برگشت در سعی یک دور حساب می شود یعنی یک رفت و برگشت دو دور حساب می شود. سعی از صفا شروع و در مروه به پایان می رسد پس از اتمام سعی در مروه تقصر انجام می شود که آن قیچی کردن چند تار موی سر و گرفتن ناخن است. بعد دوباره به مطاف برمی گردیم و هفت دور به نیت طواف نسا طواف می کنیم. و در پایان دو رکعت نماز به نیت نماز طواف نسا پشت مقام ابراهیم به جا می آوریم و پس از آن احرام به پایان می رسد. طواف نسا و نماز طواف نسا خیلی مهم است که تا انجام نشود زن و شوهر بر هم حرامند .این طور می گفتند. اسم کاروان ما صالحان بود و پارچه نوشته ای پشت سر چادر خانم ها دوخته و پشت احرام آقایان البته با سنجاق قفلی نصب شده بود که گم نشویم.
کاروان سپید پوش ما به جمع رنگارنگ طوافیان پیوست و کم کم به محل حجر نزدیک شدیم. کاروان های زرد پوستان جالب بود مردها در اطراف و زن هایشان در وسط قرارداشتند. بعضی مردها شاید از اهل تسنن طوری احرام بسته بودند که یک بازو شان برهنه بود. همه رقم آدمی آنجا بود با نژادها ؛ لباس ها و ملیت های گوناگون؛ سازمان ملل واقعی اینجا بود مردمی معمولی از هر کشوری اینجا بود.
سعی کردم هر طور شده خودم را به روحانی برسانم نه اینکه روحانی ما صدایش بلند نبود خواستم جایی باشم که بهتر صدایش را بشنوم. خودم را به او رساندم کنارش ایستادم طوری که یک طرفم کعبه بود و یک طرفم روحانی. همراه او طواف را شروع و به پایان رساندم. روحانی از کتابش دعاهایی می خواند صفحه ی کتابش را می دیدم و با او تکرار می کردم. چه حالی داشت؛ انگار خواب می دیدم؛ انگار نه انگار که روی زمینم؛ انگار روی ابر ها راه می رفتم. چه طوافی بود! جای خودم دوباره و جای شما همواره؛ در مکه سبز باد.در تمام لحظات انجام مناسک چه در مطاف چه در مسعی؛ همواره در کنار روحانی جایم را حفظ کردم. روحانی در صف اول کاروان سفید پوش صالحان بود. اما دو پرسش برایم بی جواب ماند یکی اینکه اول نفری که بین صفا و مروه در مسعی هروله را انجام داد مادر حضرت اسماعیل بود اما در مسعی فقط برای مردها مستحب است که از آغاز مهتابی سقفی های سبز هروله کنند یعنی روی نوک پنجه ی پا بدوند و دیگر اینکه طواف نسا و نماز نسا علی رغم اسمش که واژه ی نسا در عربی به معنای زن است هم بر مردان و هم بر زنان واجب موکد است. معنایش را نفهمیدم بعد پیش خودم گفتم شاید به این معنا است که آدم به تفکر و تدبر بیفتد. دیگر اینکه حین طواف؛ چشمم به پرده ی سیاه رنگ کعبه بود که به یاد امام زمان افتادم و آن روزی که همه ی مشتاقان؛ آرزوی پدیداریش را دارند. بعد بین رکن حجر و مقام ابراهیم بود که به یاد آن انسان پاک؛ نفس زکیّه افتادم که می گویند؛ شهادتش از علایم ظهور منجی ست.از حجر و مقام ابراهیم گفتم یادم آمد که روحانی می گفت: سنگ حجر در آغاز سپیدتر از هر سپیدی بوده ؛ هر انسانی گناهی کرد اندکی سیاه شد تا اینکه پاک؛ سیاه سیاه شد و دیگر اینکه حجر اسماعیل آن محوطه ی محرابی شکل؛ سایبان هاجر و اسماعیل و مدفن بسیاری از پیامبران است.
در باره ی مقام ابراهیم گفت: "مقام ابراهیم؛ قدمگاه حضرت ابراهیم (ع) است. وقتی فرورفتگی جای پاها را در سنگ دیدم به فکرم رسید که پیشینیان؛ چه انسان های بزرگ پیکری بوده اند و دیگر اینکه ما انسان ها؛ قرن به قرن چقدر آب رفته ایم. روحانی می گفت: حضرت روی این سنگ می ایستاده و سنگ به قدرت خدا مثل بالابر کوتاه و بلند می شده وحرکت می کرده؛ تا حضرت ابراهیم بتوانند خانه ی مرتفع کعبه را بسازند.
روحانی می گفت: ناودان طلا دری دارد که هنگام بارش باران درش را که از لبه ناودان آویزان است می بندند و آب باران را گرد آوری می کنند و هر ساله آن آب را به عنوان تبرک به روسای قبایل عربستان هدیه می کنند.
راستی؛ مشرف به کعبه؛ برج ساعت بلندی قرار دارد که هنگام طواف از بالای کعبه سرک می کشد. این برج ساعت که هیچ شباهتی به معماری اسلامی-عربی ندارد جفت مشابه ساعت "بیگ بن" است؛ شاید می خواسته اند بگویند ساعت "بیگ بن" بایستی در کعبه می بود شاید هم این برج ساعت نماد آزادی وهابیت از قواعد اسلامی- اعرابی ست که مثل مجسمه ی آزادی از هر گوشه ی مکّه به چشم می آید الله و اعلم.
ولی جالب اینکه از مجسمه های طمع و فقر؛ یعنی از دزد و گدا ی حرفه ای؛ در حرمین شریفین؛ در عربستان؛ خبری نبود، من که ندیدم.
شهر سازی کوهستان شهری مدینه و به ویژه مکه؛ برایم شگفت انگیز و زیبا بود. آنان اول بزرگراه ها و تونل ها و خیابان ها را همتراز و هموار را در دل کوه های سنگی تراشیده اند و بعد هرکس که بخواهد هتل بسازد باید تا کف خیابان کوه سنگی را بتراشد و سنگ برداری کند و گاه چند طبقه هم پایین تر از کف خیابان سنگ شکنی و سنگ برداری کنند. در شکستن تخته سنگ ها از خودروهایی که شباهت به بیل مکانیکی دارد نیز استفاده می کنند. گاه تعداد زیادی از طبقات یک هتل؛ همسایه ی دیوار به دیوار یک کوه سنگی است و دیگر اینکه کعبه و مسجد الحرام در گودی یک دره ی کم عمق قرار دارد. طوری که در پایانه ی محبس الجن ؛ وقتی از اتوبوس پیاده می شوید باید شیب ملایمی را به پایین طی کنید تا به ساختمان مسعی و ورودی مطاف برسید.
افسوس که وهابیت؛ مثل ماری شاخدار بر سرزمین نور چنبره زده است؛ اگر این سرزمین در اختیار اهل تسنن و تشیع بود؛ آنگاه شکوه صمیمیت و همدلی اسلامی بر همگان آشکار می گردید.
وقتی به هتل برگشتیم مادر خانمم در لباس احرام خیلی ناراحت به نظر می رسید. خانمم از اتاق آنها که برگشت گفت مادرم خیلی گریه کرد که پس من چی؟ چرا مرا با خودتان نبردید؟ گفتم امشب همه ی در احرام مانده ها را با ویلچر می برند طواف. قرار شد با ویلچر هتل خودم او را در پل دایره ای شکل طبقه ی اول مسجدالحرام؛ طواف بدهم. روحانی می گفت برای طواف شیعه فقط از همکف و طبقه اول که برای مشکل دار ها ی شیعه استفاده می شود استفاده می کند و از نظر شرعی مجاز به استفاده از طبقات بالاتر مسجد الحرام برای طواف نیست.
مهدی فر زه
این نوشته کامل نیست و ادامه دارد.
ای سلیمان
کبوتران در بارگاه بلورت
چرخ می زنند
آهوبچگان در سایه سار سرو
می آرامند
بار یافته اند
اگر چرخ می زنند
اگر می آرامند
کبوتران بر قالیچه های سلیمان
فراز بارگاه بلورت
به پرواز در آمده اند.
ای سلیمان
به ما دیوان کرنشگر هم
گاهی
نگاهی.
مهدی فر زه
گرچه کاخی ٬ بینی و ٬ خاکی نشینی
کفّه ی دیگر عالم به جهان دگرست
از ترازو تو فقط ، یک «کفه» را می بینی
مهدی فرزه ( میم . مژده رسان)
با نگاهی چو تیرِ آتش پر
دژ پل، از روی تپّه می نگرد
رهگذار ِسپاه ِ ایرانی؛
آسیاهای رودی و؛ پل را
ادامه مطلب...
ای صلابت ؛ در کلامت تش فشان
ای آتشین پیغام ؛ نقال
ای امیدِ ناامید
ناامیدِ ناامیدان، ای نکو
این "طلایی مخمل آوایان ِ بی دردان"
این نکوهیده پریشانگویکان را
واگذار و درگذر.
ای مُرصّع چامه هایت
یادگار از واژگان ِ دیر و آینده
ایدر و آنک به هر جایی سخن از تُست
ای نگارین شعر تو ، تاریخ
"آخر شهنامه" ات تلخین شرنگی بود
در کام شهان بی شک.
واژه پردازا
ای"زمستانت" هراس از مهر وکین و ؛ سایه و ؛ روشن
ای تو در زندان شعر و رنج خود محبوس
بار دیگر "زین اوستا" با من شوریده از سر کن
تشنگان شعر نابت را مبر از یاد
بشکفان آن "دوزخ سرد" و
زمین را از "بهاری تازه" دیگر کن
ای "هدایت" گونه ، نومید
ای امید،
پرده دیگر کن.
مهدی فرزه (میم مژده رسان)
(اینجا بشنوید و دانلود کنید. )
کوکوجان!
کوکوت ، کو ؟ کوکو
کوکوجان!
- : " کوکو کو؟ کوکو "
همشاخه ها به سوگ رها کرده ...
رفته اند
آن یاکریم ِ جُفت - مُرده را...
شاید
تنهایی برایش بهترست
شاید به سوگش
زین سان
با اوهمدلی کرده اند
شاید هم
با این روش
از مرگ و بد شگونی
پَرهیخته اند، بگریخته.
از چند و چون
تنها خداست، که می داند...
کوکو
امّا چرا تو باز به این شاخه آمدی ماندی
شاید به یاد ِ یار گرانمایه، آمدی ماندی
شاید هنوز چشم به راهی که در رسد
باور نکرده مردن ِ جانانه، آمدی ماندی
کوکوجان
غم به دل راه مده
هر زنده می میرد
کوکو
تنها خداست که می ماند
تنها خداست که می ماند
مهدی فرزه ( میم . مژده رسان)
(اینجا بشنوید و دانلود کنید. )
چلیپای چهل فانوس
روشن.
به شهرِ سوگواران
چلیپای گران را می فَرازد ، می بَرَد چون چترِ سنگی
چلیپا مرد.
ادامه مطلب...
آفرینت بر تو بادا
ای نگارینگر
کاندر ظلمتِ نُه توی
نقشی اینچنین
گویا و اندیشا
فکندستی شگرف.
ادامه مطلب...
شب مثل کاج گشوده ست بال و پر
در کلبه ی محقّر و تاریک بیوه زن
اطفال بی پدر غنوده ولی مادر
تن نهفته در جدار رختخواب
بنشسته بی قرار
بر حصیر پنجره چشمان او
می کند هر دَم ستاره جابجا
که زند سو
می زند اندر دلش دودی اجاق
فکر او را بسته در بن بست خویش
نقشه ها وا کرده اندر چشمِ جان
خفته اما در دُخان
رُخ فشرد اندر میان بالشی
از شِکنج موی خود آزرده بود
سر نهاد اندر جدار رختخواب
گویی اندر باد و توفان خفته بود
فکر می کرد ،
پهلو به پهلو ، دلخراب
فکرها رفته درهم و مغشوش
فکر قرض و لباس و کار و کتاب
فکر این مرگ ِ سخت نامفهوم
فکر آینده ضربه ای ؛ ضربه
فکر آینده ضربه ای ؛ ضربه...
مهدي فرزه . ميم. مژده رسان
درشب سرد زمستانی
که از سرما و سوز
سوز و سرما نیز
دندانش به هم می خورد و می لرزید
در میان کارگاهی سر بلند و پهنه ور
در گوشه ای
یک اتاقِ توسری خورده ؛ بجاست
ادامه مطلب...
(اینجا بشنوید و دانلود کنید. )
آن آمدنم به میل خود بود ؟ نبود
این ترکِ تنم به میل خود بود ؟ نبود
جز لحظه ای اختیارِ محدود ؛ که شد...
باز آمدنم به میل خود بود ؟ نبود
مهدی فر زه
متن آهنگ به کورمانجی
اوره آسمین ارمان ارمان دگورمژن
دگورمژن
کریه برخان خاده جان دبارژن
همدل هوال عزیز جان ته ناویژم
چاو شور پرن ارمان ارمان سره ساوو
اورزه لنگه هوال جان ورین راوه؟
بکن برا عزیز جان درد بلاوه
ادامه مطلب...
او اگر بخواهد آتش هسته ها را
گلستانی بهاری کند ؛ چه در خورشید ؛ چه در زمین
او اگر بخواهد مرغان آهنین را
به کوه بکوبد
او اگر بخواهد
آب را خون می کند
او اگر بخواهد زمین را
وارونه می گرداند
کو آنکه خواهان اوست چه بر صلیب ؛ چه در اوج آسمان
کو آنکه خواهان اوست چه بر نی ؛ چه بر باد راهوار
کو آنکه خواهان اوست
او اگر بخواهد
از گورها مردانی با شمشیر های آخته
برآرد
او اگر بخواهد سپاهی آتشین را
در دره ای فرو گیرد
او اگر بخواهد
سفره ای بهشتی بگسترد که هر چه از آن خورند و بیاشامند
پایان نپذیرد
او اگر بخواهد چشمه و شیر شتر
از تخته سنگ برآرد
کو آنکه خواهان اوست چه بر نی ؛ چه بر باد راهوار
کو آنکه خواهان اوست چه بر صلیب ؛ چه در اوج آسمان
مهدی فر زه (میم . مژده رسان)
در پرده سرای ِ سبز در سبز
بنشسته به چنگ می زند چنگ
آن پرده سرای ِ" سبز در سبز"
مهدی فر زه
شنیدن و دانلود
گوه به چه کاری می یاد؟
شاید یه چوب بهش ببندی
گرزه ی گاو
سر بشه
شاید با چرخ قاطی شه و
فشنگ شه
شاید یه چوب بهش ببندی
تیشه
یاکه تبر شه
گوه به چه کاری می یاد؟
شاید یه تیشه شه
کوه ها رو هی بتتراشه
تا پشته ی بزرگی
از گوه ها بسازه
شایدم هیچ
لای دری ؛ روی زمین ولو شه
گوه
فقط
گوه شه.
مهدی فر زه (میم . مژده رسان)
توضیح :
انواع ماشینهای ساده
به طور کلی ۶ نوع ماشین ساده داریم که عبارتاند از:
اهرم
قرقره
چرخ و محور
سطح شیبدار
گُوِه
پیچ
یک یاکریم و یک قُمری
روی درختی در پیاده رو
همدیگر را پیدا کردند
آن ها
از همدگر خوششان آمد
چند شاخه گل
یاکریم آورد
چند شاخه هم قمری.
نوک به نوک
آشیانه ای ساختند.
آشیانی به سان برگ نیلوپر
هم خانواده ی یاکریم
گفت و، شنفت و، پذیرفت
هم خانواده ی قمری.
هم خاندان هاشان.
جشن عروسی شان
خجسته و فرّخ
جشن عروسی شان
شکوفه افشان باد.
4/1/89
مهدی فرزه (میم. مژده رسان)
شعر و دکلمه و نقاشی از مهدی فر زه
ای
پرتو نورافشان ، بی حد و نهایت ، تو
تاریکی
هر نوری ، روشن کنی از پرتو
ای
سایه ی ذات تو ، هرنور که خود دانی
خورشید
تویی جانان ، باقی همه ماه نو
من
غیر تو ای جانان ، جانانه نمی خواهم
پروانه
ی این شمعم ، بیگانه نمی خواهم
پیمان
شکنم ار من ، پیمانه طلب دارم
پیمانه
شکن هستم ، پیمانه نمی خواهم
ازعشق
تو می گویم ، فرمان تو می جویم
یاری
بنما یاربّ ، رضوان تو می جویم
من
راه نمی دانم ، توراهنمایی کن
پیمانه
شکن هستم ، پیمان تو می جویم
نه دو راهی ،
نه سه راهی ،
نه چهار
بر سرِ بی حد راه،
مانده ام بی همراه
خیل ِ تقدیر مرا منتظرند
خیل ِتقدیر مرا می پایند.
بر سپهر
بر سیه فام جبین اش انگار
نَه ستاره
کاخترانم همه در تابش و رخشش – بیدار
یک صدا نام مرا می خوانند
"اختر بخت مرا بی حد است."
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
مور در کاروان، ره می سپرد
کشته و زخمی ِ موران، می شمرد
گام های مردمان، پروانه وار
بر سرِ آن کاروان، می شد هَوار
مور اندیشید : "ای کاش من
بودمی پروانه ای در انجمن
تا به هر سو می شدم، بی کاروان
کام دل ها می گرفتم، زین و آن"
ناگهان اندیشه اش ، بر باد شد
وصلتِ "پروانه – مور" ، از یاد شد
زانکه اندیشید ، آن فرزانه مور
از محالات است آن "پروانه مور"
ور محال از معجزی ، امکان شود
این نه او ، بل دیگری، مهمان شود
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
- : "آیا ؛ چوپان ؛ گله را به گرگ سپرده ست...؟
پس چرا ؛ گرگ ؛ گله را برده ست؟"
- : "ای بسا ؛ گله ؛ گله ی گرگ ست
که ز چوپان و ؛ چوبش آزرده ست..."
مهدی فر زه (میم. مژده رسان)
در راه مانده را
راه دادی
بی چیز را
چیزی بخشیدی
پدر مرده را
پدری کردی
ولی چه هوده؟
درخت را
وارونه بالا رفتی
خویشان را راندی
پدر و مادرت را
آزردی و تاراندی
مهدی فر زه (میم . مژده رسان)
از خواب پرم هر بار ؛ در خواب دگر ؛ انگار
زین خواب هزاران توی ؛ هرگز نشوم بیدار
گویا که نمی باشد ؛ در ملک جهان الا
دیوار پس دیوار ؛ پندار پی پندار
مهدی فر زه (میم . مژده رسان)
گويند: گور تو مانده ست بي نشان و شكوه
پاینده اي ؛ به گور و نشانت چه حاجت است
فَدک نامه
در عبا- پوشیده روی- آمد فراز
چون محمّد، کز حَرا ؛ آید فرود.
گفتنی ها دارد او ، گمراه را
از فَدک ، در نامه ی یزدان سرود.
ادامه مطلب...
"دو دوتا ؛ ده تا."
آی زکی!
"چرا زکی ؛ پ چن تا؟؟"
چاهارتا.
"چرا چارتا ؟ چرا چارتا ؟
هم دو تا دو ؛ دال دارن ؛
. . .
-----------------------
آهای آقا! آهای خانم! دو دو تا چاهارتاس.
"فو تی نا ؛ فو تی نا."
آقای عزیز ؛ خانم عزیز ؛ پ چن تاس؟؟
"هر چن چن تا ؛ هف الش تاس."
"هر چن چن تا ؛ هش الف تاس."
مهدی فر زه (میم . مژده رسان)
jugdement
Tow
by
tow
is ten
Raspberry!
"Why did you give us raspberry! How many then?"
It s just four
"Why four? why four?
both twos have Tees and the ten has Tee too"
! ladies and gentlemen
Tow
by
tow
is four
"Raspberry! raspberry!"
///////////////////////////////////////////////
?Dear ladies and gentlemen ! How many then
"Any number by Any number is 69
Any number by Any number is 96"
Composed and translated by Mehdi farzeh
(اینجا بشنوید و دانلود کنید. )
برداشت آزاد از قطعه شعری از هلن کلر
زبان افسرده ؛ نابینا ؛ به خاموش
پری خو می نگارد چامه بر برگ
سراید نغمه یی از عشق و ایمان
نماید پرده یی از هستی و مرگ
" اگرچه روزگارم دیده بسترد
بهشتِ شعر "حافظ" دیده ام داد
وگرچه از شنودن بهره ام برد
ز آهنگ "صبا" شد گوش جان شاد
وگرچه از سخن بیگانه ام کرد
... به خُردی با خدایم گفتگو بود
مرا فرمود: "گرچه هستی ات رفت
ترا بخشم توانی کآرزو بود."
فرود دره اندروای مِه گیر
فراز جاده یی زرّینه از برگ
شنود و گفت و بینش را پذیرا
نشسته دختری بتوان چنان مرگ
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
(اینجا بشنوید و دانلود کنید. )
"برداشت آزاد از قطعه ی 73 اثر ویلیام شکسپیر"
پایان ِ خزان مرا به یاد آر
کز برگ ِ زری نشان نه ، یا چند
وین شاخه که بزمِ مرغکان است
آشفته ز باد و ریشه در بند
هنگام ِ شفق مرا به یاد آر
افسرده ، پس ِ پسین و بی رنگ
وانگه شب تیره گون چو پوشید
با مرگِ دگر ، جهان ، هماهنگ
در تابش ِ تش مرا به یاد آر
از خاک و به خاک ، سیر ِ تقدیر
خاکستر ِ زندگی چو افشاند
چون پرده ی مرگ ، بر سرم ، دیر
شاید
شاید که ز مهر بر فروزی
مهمان چو ببینیم دو روزی
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
(اینجا بشنوید و دانلود کنید. )
درآن گهواره جنبیدی به نه ماه
پس از دردی که جانکاه ست ؛ جانکاه
جهان را دیده بگشودی به ناگاه
چرا مادر فراموشی پس آنگاه ؟
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
در همهمه ها هم ؛ همه را می شنود او
هر ناله و هر آهی و هر زمزمه را می شنود او
تو اهل دعا باش ؛ ولی حکمت او نیز
چیره ست بر اوصاف دگر ؛ همهمه را می شنود او
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
در این آتش سوزی
شلنگ در رفته
به هر سو می زند شلاق
اژدهای آب افشان.
پهلوانی را
یارای کشتی گرفتن نیست.
...تا کی ؟
کسی به فکرش برسد
که شیر را ببندد.
مهدی فر زه
خداوندا ؛ به قربان خداییت
درستا ؛ کار و فرمان خدایییت
ولیکن درک حکمت کار من نیست
ببخشایم به عرفان خداییت
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
از آتش سوگند ؛ گذشته ست ؛ سیاووش
سودابه ی گیتی ؛ نفرفته ست ؛ سیاووش
رویید سیاووشان ؛ آتشکده ، گلشن شد
کیخسرو پدید آمد ؛ مانا که فرشته ست ؛ سیاووش
ازخون ِسیاووشان
روییده سیاووشان
هر گوشه ؛ سیاوشگرد
هر شهر؛ سیا پوشان
هفتاد و دو سیاوش
بگذشته اند زآتش
آتشکده ست روشن
زان شعله های سرکش
برجای ِ خون ِ سیاووش ِ گم نشان
روییده بوته ی سبز ِ سیاوشان
تا از نبودِ سیاوش بُوَد نشان
وز بازگشتِ هزاران ؛ سیاوشان
سیاووش و سهراب و اسفندیار
ز نیرنگ وغربت ، چه بی دادرس
پدر؛ تا پسر را نه کشتن دهی
ز افراسیاب و ؛ زسیمرغ ؛ ترس
همیشه بخت بد با ماست ، انگار
نباشد سایه ، جز، پندار و آوار
نه راه پیش و نه راه پسی هست
چو رستم در ته چاهیم ، هربار
مهدی فرزه ( میم . مژده رسان)
توضیح اینکه "جارانه" به معنای رباعی ست و از آنجا که وزن رباعی لا حول ولا قوه الا بالله و وزن دوبیتی مفاعیلن مفاعیلن مفاعیل می باشد دیدم "چارانه" هایم نه این است و نه آن .
ازینرو ؛ آن ها را همانند "نا معادله" از سر ناچاری "نا چارانه" نامیدم .
الهی خیر نبینی مرد صیاد
که آهوبچه ام ؛ دادی تو بر باد
چه آهوبچه ای داشتم ؛ خدایا
فغان از هر چه بیداد ست و ؛ ای داد
مهدی فر زه
آدینه است
اسب به زین کرده را برند
از شهر سوی بیابان
سر در پی بهار
بس بوته های سبز که خونین دمیده اند
اما بهار سبز روان ست سوی شهر
- : اسب به زین کرده بگردان به سوی شهر
برگرد سوی شهر
دیگر مگو که نیست امیدی در "انتظار"
اینک
بهار.
مهدی فر زه (میم. مژده رسان)
(اینجا بشنوید و دانلود کنید. )
بر درِ
خانه ی
کننده ی
درِ
خیبر
از چه آتش نهاده اید دگر!!!
شاید این آرزوی شوم شماست
که کند اقتدا علی(ع)، به عمر!!!
مهدی فرزه (میم. مژده رسان)
- : راهی به آسمان نیست
زین شاخه های همسان
آزادی آسان نیست
ای کاش آزادی آسان بود
آزادی تو ای کاش
آزادی کُل ِ مرغکان بود
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
(اینجا بشنوید و دانلود کنید. )
آهای پرنده ی سرراهی
در پشتواره ی آزادی
چه داری؟؟؟
چه داری؟؟؟
دانه ای چند و چشمه ی آبی؟؟
شاخه ای چند و پشته ی خاری
یا دهان گشاده ی ماری؟
آهای پرنده ی سرراهی
قفست کو؟؟؟
قفست کو؟؟؟مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
یک نیستان صوت قرآن درشفق پیچیده است
بر رد شمشیرها صد تیر و نی، روییده است
برگهای "خواندنی" هرسو فتاده این خزان
آفتاب اینک ، ز غرب لاله ها تابیده است
×××
ندیدم غیر زیبایی به گلزار
همه آلاله بود و ، لاله بود و ، ژاله بسیار
به نیزار ِ شقایق ، قرص ِ خورشید
برآمد تیره شب از غرب ، انگار
مهدی فرزه ( میم. مژده رسان)
(اینجا بشنوید و دانلود کنید. )
چه سان سر را فرود آرم بر آدم
من از آدم سرم من زآذر ستم
چه سان دل را سپارم من به آدم
من از آدم سرم حوا تر ستم
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
(اینجا
بشنوید و دانلود کنید. )
به بوی گندم ری ؛ از بهشت رانده شدی
به نیم جو نرسیدی ؛ که سر فکنده شدی
هلا که گریه ی نحست ترا به حق نرساند
تو نحس بوده ولی ابن سعد خوانده شدی
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
هجویه ی هزل آمیز " مرد و مرکب " را می توان "دن کیشوت" اخوان ثالث دانست. رستم صولتی مترسک ؛ که رخشش تخته پاره هایی موم پیوست است در عالم خیالات و اوهام به جنگ مشکلات و معضلات می رود . او می اندیشد " آسوده بخوابید زیرا که ما بیداریم" همچنانکه بلندگویان نیز جار می زدند: " شما خوابید ما بیدار/ خرم و آسوده تان خفتار"
هرچند که او شیر بچه مهتر پولاد چنگ آهنین ناخنش را فرا می خواند ولی آشکار ست که هیچ مهتر و دستیاری ندارد.
گویا پهلوان پنبه ی اخوان ثالث باید از هفت خوانی بگذرد و گره ها بگشاید و کامیابی ها به ارمغان آورد هرچند مرد و مرکب از کنار چند خوانی می گذرند اما آنان فقط می گذرند همین و سرانجام در خوان چندم که خوان سایه ترسان ست از خودشان از سایه ی خودشان که به مانند دشمنی مجازی پیش می آید شکست می خورند و هرگز به خوان هفتم نمی رسند چه رسد که از آن بگذرند. خوان ها یی که آنان از کنار شان گذر می کنند هفت خوانی از مشکلات اجتماعی ست ؛ خوان محتکران موش صفت ؛ خوان باستان کاوانی دلسرد از پیشنه ی نیکوی فرهنگی زادبوم خود ؛ زیرا آن را بی بازگشت می دانند ؛ خوان خانواده ی پرشمار روستایی ؛ خوان عمو یادگار(که شاید خوان تغافل و خودفراموشی باشد.همچنانکه ضرب المثلی است که : عمو یادگار خوابی یا بیدار؟؟؟) ؛ خوان سایه ترسان و دیگر خوان هایی که پیش نیامد ...
"مرد و مرکب" از دو دیدگاه با شعر " ناگه غروب کدامین ستاره ؟" همسانی هایی دارد .
نخست اینکه در اینجا هم از دو عنصر انسان و سایه اش سخن می رود . هرچند تفاوتی هست در انسان و سایه ی این شعر ؛ و آن اینکه در اینجا دیگر از آشنایی و صمیمیت انسان و سایه اش سخنی نیست بلکه بر عکس ؛ از غربت انسان و سایه اش سخن است.
دو دیگر اینکه در " مرد و مرکب" هم دیدار هایی از صحنه هایی از اجتماع به تصویر کشیده شده است. مثلا صحبت های دو موش محتکر (آن ها هم منتظرند تا مردی بیاید با لشکری از خریداران) و یا صحبت های شاید ؛ دو باستان کاو ؛ باهم ؛ و یا صحنه ای از یک خانواده ی پر چمعیت و یا صحبت های "عمو یادگار " . به هر روی ؛ هر کسی امید دارد که آن مرد ؛ آرزو های درست یا نادرستش را برآورد. از هر جا که مرد می گذرد تبلیغات یا به قول فرنگان "پرو پگندا" از زمین تا آسمان می رود . اما در واقع ؛ هیچ اتفاقی نمی افتد و هیچ تحولی پیش نمی آید.
ناگهان جهت نور بر عکس می شود. به گونه ای که مرد سایه ی پر هیب خود را رویاروی خود می بیند . از سایه می ترسد عقب عقب می رود و می رود تا سر انجام "سر تا سم" در شکم دانه گندمی فرو می رود. "نه خانی آمده نه رفته خانی" یا به قول خیام : "آمد مگسی پدید و ناپیدا شد" اینکه اینجا از ترکیب "سر تا سم" استفاده شده دو معنی را می رساند نخست نشان دهنده ی بلعیده شدن کامل مرد و مرکب است دو دیگر اینکه می خواهد مرد را تحقیر کند می خواهد بگوید بین مرد و مرکب از نظر اندیشگی فرقی نیست.
دراین شعر از چند "جامه دان واژه" ی : مرد مردان مرد – گرد گردان گرد – بیابان مرگ راه – استفاده شده است . در پایان معنای چند واژه را می نویسم :
ثقبه زار = جر وا جر و چاک چاک
لفجه = لب و لوچه
"طناب خط" = ترکیبی ست همانند و شاید هم معنا با واژه ی "چوب خط " و شاید هم ؛ به معنای طنابی بلند باشد که غار پیمایان برای گم نکردن مسیر برگشت غاری نو یافته ؛ از آن استفاده می کردند
گرد گردان گرد = پهلوانی که با پهلوانان می گردد .
- : راهی به آسمان نیست
زین شاخه های همسان
آزادی آسان نیست
ای کاش آزادی آسان بود
آزادی تو ای کاش
آزادی کُل ِ مرغکان بود
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
مگو چرا و چون و چند
مجو نشان ز بیش و کم
مجو محال
مشو دژم
به سیل و خیلی از گزینه ها
تو بهترین گزینه ای
که بهترین گزین خدای
پدید کرده است
پس
درود بر پدیده آفرین
درود و بی کران سپاس
بر
خدایگان خدای
مهدی فر زه
اعجاز خدا، همین قَدَرهست
سازد چو تویی، ز هر دوتان
امّا نه تویی، نه او؛ یکدگر(یک ، دگر) هست
ما چون گَوَنیم
تا که چشم بگشاییم
می گرییم
پنجه های رنگ رنگ
در کنار چشمه می شویند
لکّه از پیراهن ِابر ِ قشنگ
نارون ها که تهی ست
قفس برگ چناران شد
جای مرغان چه تهی ست
تک درخت آیا ز شیبِ تند بالا می رود
یا که پایین می خرامد
کس نمی داند
آسمان ِ لاژورد
شنبه یکشنبه...
پیرهن پوشد
سنجاقکِ فریاد
مانند ِچلیپا
بر سرخ لاله ستاد
حلزون سپید
بر گلابیِ لک وچال
با شتاب می خزید
شب چارشنبه سوری ، ماهتاب
پشت ابری فالگوش ستاده بود
رهگذران را سخن ازروزبود و، آفتاب
پاجوش ِچناران
ازباد ِخزان
شد لانه ی برگان
دانه های برف، ضربدروار
می خورد به شیشه ی خودرو
کمانه می کند هربار؛ انگار
در هزاره گردشگاه
گوی قلوه آیینه ای شگرف آساست
یک دگرگون نگاره گاه
برگها با نسیم خزان
پنجه در پنجه می دوند
ازمیان ِفتادگان ، فتان برگان
چون ابرهای سپید آیا
زاینده و زنده می کند او
باغ ِ گل ِ مریم را
هان؛ این چه آیینی ست
آیا زیبا بینی
مایه ی زیبا بینی ست
نام ؛ یک چند حرفیِ بی اعتبارست
عکس ؛ خاک است و بر باد ست و آب
آنچه مانند روان ماناست ؛ پندار ست
بوته ها و پاجوشان
در اداره ی خزان
شد برگ پاره دان
بر گُلان ِ سپید و سیاه
گرده افشانی کند خاکستری
گویی از خرمنی ببارد کاه
سیاووش
زدریایی از دود و مِه بَر شده ست
چلیپای آتش کشیده به دوش
برفِ برفک گونه بارد ذرّه شار
چکه آذین شاخه ها و بند ها
برکه ها و خاک ها شد برف خوار
آینه های تاشو
بال های بینایی ست
کنج شیشه ی خودرو
به بهمن دژ و؛ شیر و تخت و کلاه
به بهرام و خسرو نمودند راه
که یزدان چه خواهد به آوردگاه
همیشه می اندیشم
این آخرین سرود ست ، اما باز
در پیله اش بتند کرم، ابرشم
کرمی درون پیله بسوزد به ناگهان
پروانه ای زپیله ی بُگسسته پرکشد
پروانه بهترست ویا کرم، زین وآن
عصر ما عصر ده رویی وگنه خواهی ست
عصر ما عصر گوشی و موشی
عصر ما عصر چشم در راهی ست
مانند آتشی که به خاکسترش نشست
چارشنبه سوری ِ پیشینیان ما ، افسرد
جز سوگ و انفجار، زین سور، برنخاست
باران به تازیانه بسته مِه آلوده راه را
خودرو چو قو، دسته به دسته ، روان شده
بر آبراه مِهگون، که فروبرده راه را
استخوان های شکارش، زآسمان
پی به پی می افکند، اکنون همای...
کِی خورد آیا ز مغز استخوان؟
دور از دسترس دشمنان پرندگان
جای آشیانه می سازم
تا که بنگرم راز زندگانی پرندگان
گوی ِبزرگ ِسبز، نهانگاه ِ مرغکان
آن لایه لایه نارون آن ، تو به تو درخت
استاده برستون کوته و گسترده سایبان
پُر های و هو ز نغمه ی شاداب مرغکان
جُنگی ز چند گوی بزرگ و به سبزه رنگ
استاده برستونِ کوته و گسترده سایبان
در جنگل رکوع – های به هم پیوسته
چون گنبدی - تو به سجده فرو شوی
معراج و اوج ِعشق را ، شده گلدسته
هرچند، بیدِ مجنونِ گریان ،
با باد رَوَد ؛ آرام آرام . . .
درختانند ، مجنون و ، پریشان .
گرفته سازِ تن تارش در آغوش
سراید باربد ، از نو سرودی .
شهی ، رام ِشُکوهی ، مانده مدهوش
هرچند ، شب از شب افزاید
یک شب ؛ سپیده دم
از نردبان نور، فرود آید
همچو آدم ز دَم آمد عیسا
او که دَم یافت دَمی داد به گِل
کان پرنده بپرید از دَمِ جانان به هوا
آنچه دادی و ندادی ، داد ست
هر گرفتار به بند تو ، ز بند آزاد ست
همه ویرانی و آباد ، همه برباد ست
عجب سیمرغ زیبایی ست آزادی
به دور از بند و زندان باد، زیرا
هماره مایه ی شادی ست آزادی
آشیانِ تندرستی رفته بر باد.
زین معماگونه دادِستانِ بیدادان نشان؛
داد
فَرزِه هم رویشی لبِ جوبار
فرزه هم، سین ِ هفت سین جهان
فرزه مژده رسانِ فصل بهار
مهدی فر زه
انجیربن سایه گسترم
چه گردو های درشتی داده بود!
هرچه می تکاندم
باز هم
از گردو های سبز و درشت
پر بود.
زیر درخت هم
لای برگ های زیتونی انجیر
پر گردو.
مهدی فر زه
بر زبان گنجشگ و عرعر های این نخچیرگاه
بس نکیسا بر نشسته روی شاخ
چنگ ناسازی به کف
می خراشد چنگشان
هر تار چنگ
مردمان سردرد
گوش گردون گشته کر
باربد کنجی نشسته
او خموش...
هر نکیسایی بر آورده خروش...
ناگهان آوای مرغان بهشت
آسمان در آسمان
افکند غوغا و شور و غلغله...
باربد می خواند و آوای عشق
می رود تا گنبد نه توی دوار سپهر
"از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر
یادگاری که درین گنبد دوار بماتد."
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
"شنا نمی دانم
چگونه فرزندم را
برهانم"
تماشا می کرد...
فرزندش در باتلاق فرو می رفت...
مهدی فر زه
در اورمزد روز از فروردین ماه 1336 چشمم به دیدار جهان و جهانیان روشن شد. یکی دوتن از بستگان گفتند نوزاد را نوروز بنامید ولی پدر پیمان بسته بود که پسر را مهدی نام گذارد. دوران کودکی در چهارصد دستگاه ژاله و دبستان باباطاهر سپری شد. بعد به تهرانپارس رفتیم و در دبیرستان هرمزد آرش درس خواندم . در سال 54 در نیروی هوایی استخدام شدم و برای تحصیل در رشته ی بال و بدنه ی هواپیما به کشور آمریکا اعزام گردیدم مدت شش ماه (یک بهار و تابستان) آنجا بودم . دو سال بعد از برگشتنم ؛ ازدواج کردم و همراه خانواده در کناره ی شهرهای اصفهان ؛ تهران ؛ امیدیه ؛ دزفول و سرانجام در فردیس زندگی کردم . حوادث مهم زندگیم تا کنون به ترتیب عبارتند از :
1- فوت پدر
2- اعزام به کشور آمریکا
3- ازدواجم که نتیجه ی آن تولد پسرم بود و دو دخترم که حالا به خانه ی بخت رفته اند.
4- شهادت تنها برادرم بسیجی غواص شهید"احمد فرزه" در عملیات بیت المقدس (2)
5- حادثه ای تلخ (ضربه ی مغزی) که در مورخه ی 21/7/88 برای تنها پسرم ؛ بر اثر بی احتیاطی یک راننده ؛ پیش آمد.
6-سپردن کتاب شعرم "جام روشنایی" به نشر ... که نشد .
7- انتشار اینترنتی اشعارم در وبلاگ چند ساله ام " شاهکارهای شعر نو پارسی"
شعر وشاعری را از اوایل دبیرستان ؛ یکی دوسال قبل از فوت پدر آغاز کردم . شادروان پدرم مرا با قرآن و دعا ؛ شعر حافظ ؛ تاریخ ایران باستان و شاهنامه فردوسی آشنا کرد . آن وقت ها رسانه ها این قدر گسترده و همه گانی نبود. پدر مرا کنار خود می نشاند ؛ کتاب برایم می خواند و معنا می کرد. کم کم کتاب خوان شدم با اشعار شهریار ؛ نیما و شاعران نوپرداز آشنا شدم. از اشعار اخوان ثالث و نیز ؛ شعر آرش کمانگیر کسرایی ؛ به خاطر کهن گرایی ؛ لحن حماسی و اسطوره گرایی لذت می بردم .
در پایان خوب است چند جمله ای هم درباره سبک شعرم بنویسم . در شعرم بیشتر به واج آهنگی و روان خوانایی شعر (موسیقی درونی) اهمیت می دهم و اگر شعرم عروضی شود همین طوری پیش آمده و قصد و تعمدی در کار نبوده است . از بدیع معنوی و قافیه در شعرم استفاده می کنم و دیگر اینکه تا وقتی بتوانم از واژه های پارسی بهره مند گردم از واژه های زبان های دیگر استفاده نمی کنم مگر اینکه واژه ؛ اسم خاص و یا واژه ای متداول باشد . سه دیگر اینکه هرچند برونمایه ی شعرم به فرهنگ ایرانی آراسته است ؛ درونمایه ی بیشتر اشعارم ؛ آیینی ست.
درچلیپای وجودم
می زند ناقوس های گونه گونه
دم به دم
زنگ.
از بلندای چلیپای فرامش گشته می خوانم
مسیحادم
دلارامم.
: " من ترا می خوانم
اینجایی که غیر از ما دوتا
کس نیست،
تا بدانم این؛
که تنها با تو دارم گفتگو؛
ور مرا نادیده و نشنیده انگاری
آنچنان از درد و انده
بانگ بردارم
که همه مردم به سویت سر بگردانند
و گروهی هم مرا دیوانه پندارند...
دلاراما "
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
پرده هاي كعبه در آتش
فرو مي سوخت
چونان خورگرفت.
مرغكان ِ ريگ افگن
تشنه جان
در مِهي از دود و آتش
چرخ مي خوردند
پر ریزان و سرگردان
بر فراز نيزه ها
قرآن ورق مي خورد
گوييا هنگامه ي صفين ديگر بود ...
اشك ريزان
ناگهان از ترس خوابِ تلخ
برجَستم
مي رسيد آواي غمناكي به گوش:
"خيمه ها مي سوزد و شمع شب تار عزاست
كربلا
ماتم سراست."
مهدی فر زه (میم. مژده رسان)
از بلندای گریه ، سرو ، خمید
اسبِ گم کرده ره ، چو ماه ِ خونین را
سوی انبوه ِ دشمنان ؛ بکشید
با بانگ ِ طبل ؛ مپوشان صدای حسین
آید صدای قرآن ، ازنیزه ها ، هنوز
بگذار تا بگریند ؛ مردم برای حسین
کوش تا گریه ی تو گریه ی بن سعد نباشد
از شمس ولایت بطلب نور هدایت
تا سیف تو از خون علی گریه گر بعد نباشد
یزید ِ تشنه تر از اهل کربلا ؛ دیگر
بنوش آتش چرکاب و تشنه تر از پیش
برآر بانگ؛ ز ژرفای روده پاره ها و جگر
مهدی فرزه
عاشورا حماسه اي ست كه هماره، همه را به انديشه وا مي دارد.
عاشورا ، مثل يك علامت سوال ِ هميشگي ست ، علامت سوالي كه پاسخ هايي فراوان و پايان ناپذيردارد.
عاشورا حماسه اي تكرار نشدني و معمايي ست، كه هر حركت، در آن، مثل آيه اي از قرآن تاويل و تفسيرپذير ست.
عاشورا، حماسه اي قرآني ست. چنس واقعه، از جنس داستان هاي قرآني ست.
هر چند در قرآن، از آن نام ونشاني نباشد.
عاشورا روزی است که قرآن به دفاع از حقانیت خود قیام کرد.
عاشورا دژ سربلند و بی گزند "لا اله الا الله" است ؛ با همه ی شرطها و شروطها
عاشورا حماسه اي ست اشك و خون آميز، كه هيچ حماسه اي درجهان ؛ به آن نمي رسد.
مهدی فر زه (میم . مژده رسان)
داشتم افسانه ی "کچل کفتر باز" را می خواندم دیدم اخوان در آغاز قصه ی شهر سنگستان تلمیحی ملیح به کبوتر های این افسانه دارد. تاثیر پذیری تقریبا همیشه دلنشین و پذیرش پذیر است همه ی شاعران بزرگ از نویسندگان و شعرای دیگر تاثیر می پذیرند. تاثیرپذیری "حافظ" از خواجوی کرمانی را نمی شود نادیده انگاشت.
حالا قسمتی از افسانه ی کچل کفتر باز و دو قسمت از قصه ی شهر سنگستان را برای مقایسه می آورم. در هر دو مطلب کفتر های روی درخت ؛ مردی گرفتار و به بن بست رسیده را که زیر درخت آرمیده است به شیوه ی "هم گفتمانی " راهنمایی می کنند و به او راه کار نشان می دهند.
کچل کفترباز
سر هفته کچل آمد نشست زیر درخت توت که کمیهواخوری بکند و دلش باز شود. داشت فکر میکرد کفترهاش را کجا خاک کند که صدایی بالای سرش شنید. نگاه کرد دید دو تا کبوتر نشسته اند روی درخت توت و حرف میزنند.
یکی از کبوترها گفت: خواهر جان، تو این پسر را میشناسی اش؟
دیگری گفت: نه، خواهر جان.
کبوتر اولی گفت: این همان پسری است که دختر پادشاه از عشق او مریض شده و افتاده و پادشاه به وزیرش امر کرده، وزیر و نوکرهاش را فرستاده کفترهای او را کشته اند و خودش را کتک زده اند و به این روزش انداخته اند. پسر تو فکر این است که کفترهاش را کجا چال بکند.
کبوتر دومیگفت: چرا چال میکند؟
کبوتر اولی گفت: پس تو میگویی چکار بکند؟
کبوتر دومیگفت: وقتی ما بلند میشویم چهار تا برگ از زیر پاهامان میافتد، اگر آنها را به بزش بخوراند و از شیر بز به سر و گردن کفترهاش بمالد کفترها زنده میشوند و کارهایی هم میکنند که هیچ کفتری تاکنون نکرده...
کبوتر اولی گفت: کاش که پسر حرفهای ما را بشنود!..
"قصه ي شهر سنگستان"
دو تا كفتر
نشسته اند روي
شاخه ي سدر كهنسالي
كه روييده غريب
از همگنان در دامن كوه قوي پيكر
دو دلجو مهربان
با هم
دو غمگين قصه
گوي غصه هاي هر دوان با هم
خوشا ديگر خوشا
عهد دو جان همزبان با هم
دو تنها رهگذر
كفتر
نوازشهاي اين آن
را تسلي بخش
تسلي هاي آن اين
را نوازشگر
خطاب ار هست :
خواهر جان
جوابش : جان
خواهر جان
بگو با مهربان
خويش درد و داستان خويش
نگفتي ، جان
خواهر ! اينكه خوابيده ست اينجا كيست
ستان خفته ست و
با دستان فرو پوشانده چشمان را
تو پنداري نمي
خواهد ببيند روي ما را نيز كو را دوست
مي داريم
نگفتي كيست ،
باري سرگذشتش چيست...
***
سخن بسيار يا كم ، وقت بيگاه ست
نگه كن ، روز
كوتاه ست
هنوز از آشيان
دوريم و شب نزديك
شنيدم قصه ي اين
پير مسكين را
بگو آيا تواند
بود كو را رستگاري روي بنمايد ؟
كليدي هست آيا
كه ش طلسم بسته بگشايد ؟
تواند بود
پس از اين كوه
تشنه دره اي ژرف است
در او نزديك
غاري تار و تنها ، چشمه اي روشن
از اينجا تا
كنار چشمه راهي نيست
چنين بايد كه
شهزاده در آن چشمه بشويد تن
غبار قرنها
دلمردگي از خويش بزدايد
اهورا وايزدان
وامشاسپندان را
سزاشان با سرود
سالخورد نغز بستايد
پس از آن هفت
ريگ از ريگهاي چشمه بردارد
در آن نزديكها
چاهي ست
كنارش آذري
افزود و او را نمازي گرم بگزارد
پس آنگه هفت
ريگش را
به نام و ياد
هفت امشاسپندان در دهان چاه اندازد
ازو جوشيد خواهد
آب
و خواهد گشت
شيرين چشمه اي جوشان
نشان آنكه ديگر
خاستش بخت جوان از خواب
تواند باز بيند
روزگار وصل
تواند بود و
بايد بود
ز اسب افتاده او
؛ نز اصل ...
دانه ی فلفل سیا و خال مهرویان سیا
هردو جانسوزند اما این کجا و آن کجا؟
به دیگر سخن ؛ هر دو مطلب دلنشین و ارزشمند است و هر دو اثر زیبایی و دلنشینی شاهکار را دارند و هیچ یک از این دو اثر ؛ علی رغم تاثیر پذیری ؛ تقلیدی نیست.
درآن آیینه خانه ی
کعبه کعبه
سبز
کران تا بی کرانه
آیه آیه
رمز
در آن آیینه خانه ی چشمه ی خورشید
که هفتاد و دو اسماعیل و ابراهیم ؛ جان دادند یحیی وار
بنگر.
فرازِ گودی محراب
به هم زنجیریان ِ آز و نادانی
به رَجمِ روشنایی همچنان مشغول بودند
و آتش در میان خیمه ی آفاق
گُر می زد
دریغا
نه سرد آمد نه سالم
آتش نمرودیان دیگر
که ناگاهان
ز ژرف دره ی محراب
مهری روشنایی بخش صدها صد هزاران مهر
تابید.
و هاجر های سرگردان
به سعی از کربلا تا شام
روان بودند در خاروخس و در آتش و دود
در آن آیینه خانه ی ؛ کعبه آسا
بنگر!
نه از زمزم نشان بود
نه می آمد سروش آسمان با گوسپندی فَرَّهی اومند
نه می جوشید
کنار پای زخم آجین تشنه کودکان خستگان
زمین خشک سان دیگر.
بنگر!
واز خود باز پرس آن دَم
زمین آیا تَهی می گردد از آرش ؟
نه !
هرگز
که هفتاد و دو ؛ افزون از شمارش ؛
آرش ؛
از راه پرستش سوی ؛ می آیند
و از کوهی که اژدرها به غارش بسته در بند است
بالا می روند و بر چکادش
تیر آتش پر رها سازند...
رها سازند...
رها سازند آیین را ز هر بندی؛ ز هر مرزی
که باشد آشکارا
یا که پنهانی
سهی آیینه های کعبه آسا
سهی آیینه های سرو بالا
واین معجز
همان فرجامِ دیر انجامِ آیین خواهی آن نازنینان ست
که چونان چشمه ی زمزم
ویا چونان سروش آسمان ، با گوسپندی فَرَهی اومند
و یا چون آتشی گلشن
بهمهر آسمان
در گستره ی پاک ِ فرا انسان پدید آید
فرا انسان شدن فرجام انسان ست .
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
اخوان در شعر " ناگه غروب کدامین ستاره ؟ " یاد آور "هدایت" است هدایتی که با سایه ی روی دیوار درد دل می کرد و حرف هایش را برای سایه اش می نوشت.اخوان هم به همراه سایه در شهر به راه می افتند و به جای جای شهر سر می زنند .
در میخانه هایی که نا همزبانان و نا همکیشان صمیمانه با درد های خود آمده اند تا غم ها را ساعتی به فراموشی بسپارند.
بعد سایه و اخوان "عشق" و "جوانی" را در خیابان می بینند .
بعد مردی را می بینند که غش کرده ؛ در جوی لای و لجن افتاده ؛ از ابرویش خون آمده ؛ بعد قضاوت ها و برخورد های ناپسند اجتماع را دیدند ؛ و دیدند که در همان جوی ؛ نفت غلیظ سیاهی مثل مار مهیبی آمد و خون را مثل تکه های جگر شاعر با خود برد و خورد.شاعر در اینجا می خواهد اعتراض کند که جرا با استفاده از درآمدهای نفتی معضلات اجتماعی نظیر بیماری های سخت درمان و دیگر مشکلات اجتماعی را سر و سامان نمی دهند.
بعد "سگ ولگرد" را می بیند که دنبال مردی نان به دست می دود و گاه مرد لقمه نانی برایش می اندازد اما مرد به خانه می رود و باز داستان همیشگی درگیری های روزمره ی سگ و گربه ای.
بعد شاعر و سایه اش به میخانه ای می روند و برای فراموشی مصایب اجتماعی به میگساری می پردازند.
اگر دکارت می گفت : می اندیشم پس هستم . شاعر و سایه در لحظات مستی و راستی می گویند : مستیم و دانیم هستیم.
آنان همچنان افتان و خیزان و درد دل کنان به خانه بر می گردند. او از اوج گرفتن خفقان شاهنشاهی و تاریکی شب حیران شده است و از سایه ی خود می پرسد : ناگه غروب کدامین ستاره / ژرفای شب را / چنین بیش کرده است؟
البته من فکر می کنم در این شعر "می" هم مثل سایه ای که به طور مجازی همراه با شاعر راه می رود ؛ مجازی ست.
؛ شَدّادیان ای همه قارونیان
اهرمن حتماً شما را سجده خواهد بُرد
زانکه داند ؛ زآتشید.
ای همه شدادیان
جای خالی نیاتان ؛ حضرت شداد؛
سبز .
در بهشت خانگی تان یاد آن ناکام
زنده و پاینده باد .
ای همه افرشته تر از اهرمن
اهرمن در پیش پاتان لُنگ و شاید
فرش قرمز افکند
زانکه او بر آدم و
شدادیان ؛
ّ بر آدمیّت گشته اند.
یاد شداد ؛ یاد قارون
یاد شیطان ؛ یاد فرعون
جملگی در متن قرآن آمده ست
زین سبب ؛
شدادیان ؛ قرآنی اید !!!
خوش به بخت زنده و فرخنده تان.
بختتان سرزنده و تابنده باد.
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
(اینجا بشنوید و دانلود کنید. )
آفریدی "آدم" و حوا و...
بسیار آدم و حوای دیگر را
یکی هم زان میان
فرزند من
که گرچه ما ز زایش تا بپروردن
هماره یار و هم دلدار وی ، شاید ؛ که باشیم...
هلا ای آفرینشگر هماره!
ز ذرّه آفرینی ، پرورش ،
تا زایش ِ "بس ذرّه ای پیوسته با سامان"
تویی هستی ده.
تویی هستی دهی ، کو ؛
ما و او را آفریده ست.
ز هیچ آفرینا!
شگرفا!
ز "ناچیزانه ذره" تا به "نیکو آفرینش"
پرتگاه ِ بس شگرفی
از زمین تا آسمان ست.
غلط گفتم
ببخشا فرزه را ؛
مانا؛ غلط گفتم
به یک فرمان "شو. شد" هم زمین ؛ هم آسمان بسته ست.
هلا ای بس شگفت آورتر از،
هر بی کرانی، هر؛ شگرفی، هر؛ شگفتی
هلا ای آنکه نزدش سخت و آسان هردو یکسان ست و آسان
هلا ای بس توانا تر از آنچ آید به پندار
ورا دریاب
بیش ازپیش
شگفتی آفرینا!
شگفتا که تویی!
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
واژه نامه:
"بس ذرّه ای پیوسته با سامان" = نوزاد
ناچیزانه ذره => سوره ی انسان آیه 1
نیکو آفرینش = آدمی
مانا = همانا ای ماندنی و جاویدان
شو. شد = کن فیکون
ز ذرّه آفرینی ، پرورش ،
تا زایش ِ "بس ذرّه ای پیوسته با سامان"
تویی هستی ده. => سورة المؤمنون: 12 - 14
آن بالا
داشتم با ناهار
يك دو پيمانه از آن تلخ . از آن
مرگابه .
زهر مارم مي كردم .
مزه ام: لب گزه تلخ وگس
با همگان تنهائي .
پسرك
__ پسرم ___
رفته بود آن بر . آن بالائي .
در سه كنج دو رديف قفسكهاي كتاب
دستها از دو طرف وا كرده
تكيه داده به دو آرنج .
گشوده كف دست .
پاي آويخته و سر سوي بالا
كرده .
مثل يك چوب نه هموار صليب .
يا اگر بايد همواربگو يم . شايد
مثل يك مرد صليب.
خواهرش گفت :
"بيا پائين
. زردشت !
مادرش گفت :
"بيا پائين
. مادر !
وقت خواب ست . بيا من خوابم
ميآيد" .
--- من نمي آيم پائين . من اينجا مي خوابم
گفت زردشت صليب .
__...من همين بالا مي خوابم .
من باو گفتم . يا مي گفتم بايد :
تو بيا پائين
. فرزند !
پدرت آن
بالا مي خوابد .
ياشايد .
.پدرت آن بالا خوابيده ست .
مهدی اخوان ثالث (م. امید)
تهران . اسفند 1347
یکی از ویژگی های شعر اخوان "بیان مردد وضعیت و زمان" است مثلا در شعر "آن بالا" در چند مصرع این ویژگی به چشم می آید.
مثل یک چوب نه هموار صلیب/ یا اگر باید هموار بگویم ؛ شاید/ مثل یک مردصلیب .
پدرت آن بالا می خوابد." / یا شاید / پدرت آن بالا خوابیده ست."
که در اولی بیان تردید در وضعیت و در دومی بیان تردید در زمان ؛ پیش آمده است.
دیگر ویژگی شعر اخوان ترکیب مکالمات ؛ اصطلاحات و کلمات محاوره ای در بافت شعری کهن گرایانه است .
زهر مارم می کردم / مزه /
خواهرش گفت بیا پایین زردشت/ مادرش گفت بیا پایین مادر/ وقت خوابست ؛ بیا؛ من خوابم می آید.
سومین ویژگی شعر اخوان "ترکیب اساطیر" است مثلا زردشت نه هم زمان مسیح (ع) است نه هم مکان وی ؛ اصلا زردشت مصلوب نشده ست. با این حال ؛ شاعر از ترکیب این دو اسطوره "زردشت صلیب" را می سازد ؛ اما چرا نمی گوید زردشت مصلوب ؛ شاید برای آنکه نشان دهد که "زردشت او" پس از مصلوب شدن تبدیل به صلیب شده است صلیبی که تا بعد ؛ بارها بار ؛ پیروانش بر آن مصلوب شوند . صلیبی که مانند خاکستر ققنوس ؛ ققنوس زاست.
ویژگی چارم شعر اخوان "جای گشت" در برخی از شعر های بلند وی است آغازگاه جای گشت در شعر وی اغلب آنجاست که داستان شعر از امید به نا امیدی می گراید گاهی هم ناامیدی را موکد و مکرر می کند مثلا:
این شکسته چنگ دلتنگ محال اندیش/...
نوشته بود /همان/ کسی رازمرا داند/ که از این رو به آن رویم بگرداند/...
مرد و مرکب هر دو رم کردند/...
ناگاه دیدم / آه گویی قصه می بینم/...
به جای آب دود از چاه سر بر کرد ؛ گفتی دیو می گفت : آه/...
هوا دلگیر/ در ها بسته/ سرها درگریبان/...
ویژگی پنجم شعر اخوان ترکیب کلمات با ("های "یا" آوا) است . هایی که صدایش در نمی آید البته این نوع ترکیب در گذشته هم سابق داشته است مثلا در شعر پیر چنگی مولانا
نمونه های های یا آوا در شعر اخوان
تازیانه ی شوم و بی رحم خشایر شا که خوانده می شود تازیا- نی شوم و...
نرده ی آهن باغش که خوانده می شود نر – دی آهن ...
چون دو کفه ی عدل عادل بود که خوانده می شود چون دو کف – فی عدل...
ویژگی ششم اینکه اخوان به فردوسی علاقه ی فراوانی داشت و از تازی گرایی چندان دل خوشی نداشت با این حال گاهی واژه های نامتداول عربی در شعرش یافت می شود مثلا : ثقبه – مسدس - و...البته گاهی هم از واژه های پارسی نامتداول استفاده می کرد . مثل : غژم ...
ویژگی هفتم ترکیبات برساخته ی وی می باشد . مثل : نه توی ؛ هیچستان ؛ جاودان مانند ؛ روزگار آلود ؛ آسمانکوب
در شعر "آن بالا" گویا شاعر خاطره ای را به تصویر می کشد ؛ یک نیمروز شاعر سرگرم ناهار و باده است که می بیند پسر خردسالش زردشت با تکیه به دو آرنج از میان دو ردیف قفسه ی کتاب ؛ خود را بالا می کشد و به بازی ؛ تجسمی از مسیح مصلوب را به نمایش می گذارد. با دیدن این صحنه شعر آن بالا در ذهن شاعر جان می گیرد. اخوان در این شعر از خفقان هراس انگیز شاهنشاهی و احتمال هم سرنوشتی با میرزاده ی عشقی سخن می گوید. در آغاز او به خوردن ناهار سرگرم است ؛ همراه ناهار شراب تلخ حقیقت که مرگابه یا شوکران ست نوشیده می شود ؛ مزه ی آن شراب ؛ برای شاعر که باور دارد تنهایی ها و خلوت ها از باهمی سگ ها به دروغ و درندگی بهترند ؛ فقط تنهایی و انزوایی اجتماعی در جمع و دیدن لب گزه های تلخ و بی مزه ی دیگران ست . دراین میان او پسرش را می بیند که طرحی از مسیح باز مصلوب را به نمایش گذاشته ؛ آیا قفسک های کتاب به معنای قفسه های کوچک کتاب است یا به معنای قفس های کوچک کتاب ؛ فکر می کنم منظور شاعر قفس های کوچک کتاب باشد زیرا محتوای مجازی کتاب ها بسیار بزرگتر از فضای قفسه های کتاب است و کتاب ها مثل پرندگان در قفسه های کتاب زندانی هستند. شاید منظور شاعر از آن بالا عروج وشهادت است . با نگرش به این که معنا ی دیگر واژه ی "بالا" در متون کهن پارسی همانند شاهنامه ی فردوسی و اسرارالتوحید تپه و گریوه ست و با توجه به تلمیحی که در شعر به سرنوشت مسیح شده است ؛ شاید هم واژه ی "بالا" اشاره به تپه ی جلجتا باشد . گرایش های دگر اندیشانه ی شاعر و خفقان شاهنشاهی شاعر را برآن داشته است که خود را زردشت مصلوب بپندارد او به فرزندش می گوید : پسرم تو بیا پایین پدرت آن بالا می خوابد یا شاید پدرت آن بالا خوابیده است. " او می اندیشد که حاصل مطالعات و کتاب خوانی ها روشن اندیشی و حاصل روشن اندیشی به صلیب کشیده شدن بر صلیبی از کتاب هاست.
مهدی فرزه (میم. مژده رسان)
نگاهداری گلهای کاغذی
مثل نگاهداری یخ در جهنم ست
مثل نگاهداری آب
در دیگ تشنه ی تفتیده ستگل هیچ ؛
برگی به بار نمی آرند
گلهای کاغذی
اما شگفت اینکه
گل بی جان
مثل درخت زنده ی پاییزی
هی برگ می ریزد...ای کاش
گلدان کاغذی را
با خاک تاخت می زدمگلهای کاغذی لعنتی
گلهای پوچ و...هیچ
گلهای گرد آلود
این پوچ و هیچ
گلدان کاغذی را
ماننده ی گل آتش
در کف دستان گرفته ایم
باید بیفکنیم
اما کجا؟
مبادا به روی فرش
یا در پساب چاه
باید که بنگریم به چترنگ در هم جنگل
تا گوشه ای بیابیم
آن سنگ چین خرد
آن سنگ چین خرد
مهدی فر زه
مگر من شیشه ی خیسم که هرکس
نگارد بد
نگارد شکلکی روم
یکی قلب شکسته
تیر خورده
یکی هم آدمک
یا جغدکی شوم
مهدی فر زه
تا به خوشی های دنیا برسد:
"دنیا هرگز تکرار نمی شود"
عشق ؛ زندان مترسکی ست
عاشق ؛ مترسک زندانی
و معشوق
کلاغی ست که گاهی
بر شانه ی مترسک می نشیند
تا دورنمای مزرعه را نیک بنگرد ...
"دنیا هرگز تکرار نمی شود"
مهدی فر زه
اگر بخواهیم شعر بلندی را تجزیه و تحلیل کنیم باید اول جای گشت های شعر یعنی حاهایی که شعر تغییر موضع می دهد را مشخص کنیم و بشناسیم . شعر آخر شاهنامه یاد آور ضرب المثل طنز گونه ی شاهنامه آخرش خوش ست می باشد اما مگر در آخر شاهنامه چه روی داده است پایان مهم بخش پهلوانی ؛ افتادن رستم دستان در چاه نابرادریش شغاد و پایان مهم بخش تاریخی شاهنامه ؛ شکست رستم فرخزاد در جنگ قادسیه ست و این هر دو رویداد ناخوشایند بوده اند و نشان می دهد که ضرب المثل شاهنامه آخرش خوش است به گونه ای طنز آمیز مفهومی وارونه دارد. شاید هم آخر شاهنامه پیش گویی اخوان در مورد پایان حکومت سلطنتی در ایران باشد که در سال 57 اتفاق افتاد.
در آغاز شاعر از زبان پیری چنگ نواز که چنگ فرهنگ ایران را در دست دارد سخن می آغازد و این پیر چنگی شاید خود اخوان باشد و اگر می گوید که چنگش بی قانون ست برای آنست که فرهنگش هر از گاهی دستخوش هجومی از جانب ترک و تازی و فرنگ بوده ست . او در آغاز از تغییرات فرهنگی ایران از دین زرتشتی به اسلام سخن می گوید و بعد از بازگشت آخر الزمانی هوشیدر ماه سخن می گوید و همراه آنان برای فتح جهانی راهی می شود و ضمن انتقاد و اعتراض به اوضاع جهان برای فتحی جهانی با نشاط و روحیه ای بالا با سپاه آن سوشیانت همراه می شود. او می داند که بایستی پایتخت فرهنگ مسلط بر جهان را بشناسد او فرهنگ فرنگ را شناسایی می کند وقتی از قرن شکلک چهری می گوید که با بمب افکنی هسته ای هواپیما هایش می تواند همه ی جهان رادر آن واحد با خاک یکسان کند.شاید هم اشاره ای به داستان هیروشیما و ناکازاکی باشد چرا که امروزه با موشک های دور برد هسته ای این کار را می توانند انجام دهند.
او از قرنی صحبت می کند که بر اثر جنگ ها و مسخ فرهنگ ها هر نوزاد و هر کودکی در خطر است و به همین گونه پیران نیز از نظر حرمت تحت ستم و بی عدالتی هستند. او می داند که اکنون با یک پایتخت خاص کار ندارد او به دنبال پایتخت فرهنگی جهان است که در همه ی پایتخت ها گشترش یافته و این پایتخت نامرئی همان فرهنگ فرنگ است.
اما چرا ایران و ایرانی باید پیشتاز این قیام جهانی باشد ؛ قیامی آخر الزمانی با سلاح سرد علیه سلاح آتشین ؛ چون ما ایرانیان از دیرباز فاتحان قلعه های فخر تاریخ بوده ایم و بارها شاهد پیشرفت ها و آبادانی های شهر ها بوده ایم و از فرهنگی پاک بر خوردار بوده ایم لذا بر ماست که هیچستان فرهنگی جهان را فتح کنیم و در همین جاست که ادامه ی صحبتش را دیگر نمی شنویم جای گشتی پیش می آید اخوان این پیر چنگی می گوید که آرزوی سلطه ی فرهنگی بر جهان ؛ دیگر برای فرهنگ ما محال ست و چنگ فرهنگ خود را به گونه ای دیگر می نوازد. او از داستان رستم دستان که پیروزمندی شکست ناپذیر برای ایرانیان است به داستان رستم فرخزاد که نماینده ی شکست ایرانیان از اعراب است می رسد و داستان اورا می گوید که گرچه مثل رستم دستان به چاه نیفتاده اما صدایش گویی از ته چاه بیرون می آید. اخوان اکنون رستم فرخزاد است که می گرید و می گوید ما دیگر به شکست فرهنگی خود خو گرفته ایم و آرزوی پیروزی با این سلاح های قدیمی ؛ دیگر غیرممکن است و افسوس می خورد . زیرا بر این باور است که گویا تسلط فرهنگ غرب مثل تسلط دقیانوس جاودانی ست هرچند تسلط دقیانوس هم جاودانی نبود . اخوان در این شعر آرزوی ظهور امام زمان(ع) را بیان می کند آرزوی روزی که به اعجاز خداوند سلاح های مرگبار از کار می افتند و جنگ شمشر و کمان از نو آغاز می شود. آرزوی روزی که ایرانیان با حفظ فرهنگ ایرانی خود ؛ به یاری امام زمان خود (عج) می شتابند اما چندان این ظهور دیر و دور به نظر می رسد که اخوان از پدیداری آن ؛ در زمان حیاتش نا امید شده است.
ای بهاران پر ترانه
بر خاکسار سرایید
رنگین کمان دوگانه
مهدی فر زه (میم . مژده رسان)
حسینیه
یک به یک آمدیم و پیوستیم
دست ها بر سر
دست ها بر سینه
دست ها زنجیر
قطره قطره شدیم یک دریا
موج زن
کوبنده
توفان زا
کشتی نوح می نوردد
راه
مهدی فر زه (م. مژده رسان)
پرده هاي كعبه در آتش
فرو مي سوخت
چونان خورگرفت.
مرغكان ِ ريگ افگن
تشنه جان
در مِهي از دود و آتش
چرخ مي خوردند
پر ریزان و سرگردان
بر فراز نيزه ها
قرآن ورق مي خورد
گوييا هنگامه ي صفين ديگر بود ...
اشك ريزان
ناگهان از ترسخوابِ تلخ
برجَستم
مي رسيد آواي غمناكي به گوش:
"خيمه ها مي سوزد و شمع شب تار عزاست
كربلا
ماتم سراست."
مهدی فر زه (میم. مژده رسان)
نیستم دعبل ؛ ولیکن آرزو دارم؛ بمویم
تا گلاب شعر ؛ از چشمان ؛ ببویم
ای امام مهربانی ؛ ای مسیحایی کرم
آرزومندم که شعری؛ درخور حزنت بگویم
از کنار حرمت دور شدیم
با چشم های گریان
وا پس نگران
لنگ لنگان
شاید کنارمان بودی
شاید هم روبرومان
میهمان نوازا
میزبان بودی و ما ...
مهمان.
مسیحای آل محمد
سلطان بودی و ما...
دریوزه گران.
همه ی درها به رویمان بسته بود
اما
درهای حرم همگی باز بودند
بار عام بود
بار عام.
مهدی فر زه ( میم . مژده رسان)
تا " دو دریا گاه" باید رفت ...
کشتی بشکسته در غرقاب.
صندوقی و کودکی بر آب.
پیرمردی شب شکار
کودکی دریا شکاف
گرچه هر دریا به سان شبنمی در دشت باران هاست
تا بدانجایی که دریایی بپیوندد
به پنهان روشنادریای ژرفاژرف
باید رفت
ماهی بی جان به دریا جست
تا " دو دریا گاه"
باید رفت
باید رفت ...
مهدی فر زه (میم . مژده رسان)
در راه مدرسه
گنجشگکی گرقتم
در سیاه چال کیفم
نهان کردم
برگشتنی
گفتم بگیرمش
که بداند
"منم که آزاد می کنم"
دیدم کلاغ بچه
تا نوک درخت
پر ریزان و
پر پر زنان بالا رفت
ولی پایین آمد
و با سگ ها و گربه ها
دوان دوان دور شد.
آه ؛ آزادی
چند رشته سیم برق
در سکنجی ایوان
پیداست.
به نوکش شاخه ی نازکی ز درخت
قُمریَک روی سیم برق نشست
شاخه را روی سیم ها بنهاد.
تا که از روی سیم پرید
شاخه از سیم ها فرو افتاد.
تا به پنجاه بار دیگر هم
پی به پی آمد و نشست و گسست
گرچه از آشیان نشانه نبود
بر زمین نقش آشیانه ای را بست
مردی از دور می نگریست
رفت و با چارپایه ای آمد
یک مقّوا به سیم ها پیوست
بعد ِ یکچند، قُمری آمد باز
به نوکش شاخ نازکی ز درخت
رفت و بر روی آن مقّوا باز
نقشی از آشیانه اش را بست.
مهدی فرزه (میم. مژده رسان)
ای پیر ِ جوان ، تو کی می آیی؟
ای شاه ِجهان ، تو کی می آیی؟
ای آب ِسراب ؛ کی بجوشی؟
اعجاز ِ نهان ؛ تو کی می آیی؟
" : -همچو هاجر کُه به کُه باید دوید
در پی معجز به هر سو پَر کشید
آب ؛ هرگز می نجوشد از سراب
لیک از سعی و توکل ؛ جوشد آب"
مهدی فر زه
چل
صبح حدیث رجعت خواندم
تا جان سپرم ره نگارم
بازآمدگی عشق و امیدم بوده ست
بر آمدنم رجای واثق دارم
بازآمدگان مرا دگر یاد کنید
در بیعت حق مرا چو خود شاد کنید
در وهله ی اولم نبوده حاصل چیزی
شاید به جهادم ز غم آزاد کنید
مهدی فر زه
پرندگان
حتی قفسی بی در را
به آشیان
برنمی گزینند.
تنها برای باد
شاخ و قفس یکی ست.
پرنده،
حتی از پَر و پنبه
در هیچ قفس
حتی قفسی بی در
گرفتار مباد
زیرا قفس
یاد آور "زندان" ست.
روان های پرنده های قفسی
و پرنده های رها
بال در بال
بر بال باد
از شاخه ای به قفس
وز قفسی به شاخه پر می کشند
با شادی و شوخی و چکاچاک.
-: "به به !
پردیس ِ پرندگان چه زیباست."
12/3/89
مهدی فرزه (میم . مژده رسان)
