علی اي هماي رحمت توچه آیتی خدا را !
که به ماسوا فکندي همه سایه هما را
دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین
به علی شناختم من،به خدا قسم،خدا را
مگر اي سحاب رحمت تو بباري ارنه دوزخ
به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را
برو اي گداي مسکین در خانه علی زن
که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را
به جز از علی که گوید به پسر که قاتل من
چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا
به جز از علی که آرد پسري ابوالعجایب
که علم کند به عالم شهداي کربلا را ؟
چو به دوست عهد بندد زمیان پاك بازان
چو علی که می تواند که به سر برد وفا را
نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت
متحیرم چه نام شه ملک لافتی را ؟
به دوچشم خون فشانم هله اي نسیم رحمت
که زکوي او غباري به آر توتیا را
به امید آنکه شاید برسد به خاك پایت
چه پیام ها سپردم،همه سوز دل،صبا را
چو تویی قضاي گردان،به دعاي مستمندان
که زجان ما بگردان ره آفت قضا را
چه زنم چو ناي هر دم،ز نواي شوق او دم؟
که لسان غیب خوش تر بنوازد این نوا را :
«همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی
به پیام آشنایی بنوازد آشنا را»
ز نواي مرغ یاحق بشنو که در دل شب
غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریارا


لغت نامه :

آیت = نشانه

هما = پرنده ی خوشبختی ( مرغی افسانه ای)

ماسوا = آنچه سواي ذات باري تعالي است و آن ؛ همه ی موجودات و مخلوقات است . ماسواالله  

 

رخ = چهره

شرار = آتش

هله = آهای. هان . الا. هلا. حرف تنبيه است به معني آگاه باش ، توجه کن ، به هوش باش

توتیا = سرمه ، اكسيد روي و سرب كه در كوره هاي ذوب سرب و روي به دست مي آيد. براي معالجه امراض چشم و نيز تقويت آن به كار مي رود.

شه ملک لافتی = فرمانروای کشور جوانمردی

قضای گردان = جلوگیرنده از نزول بلا های اتفاقی

نای = نی - حنجره

لسان غیب = لسان الغیب حافظ شیراز

مرغ یاحق = یاکریم - قمری

ابوالعجائب = پدر شگفتی ها

سحاب = ابر

پاک بازان = فداکاران و جان فشانان راه خدا

قهر = خشم