ميهنم آيینه اي سُرخ است
با شكافي چند بشكسته ،
كه نخواهند
التيامي داشت
زانكه قابي گردشان را با بسي قلاب ها بسته
مثل درياچه ی بزرگي، راه هاي رودها مسدود بر آن مانده ؛ پيوسته
مي خورد از مايه تا گردد كويري خشك
نم نمك ، آهسته آهسته
معبر دلخسته ي بس قتل عام آتشينش اين
خوب گويم بدترينش اين.
آي مار قهقهه ، آيينه ی دلخسته را بردار
چند و چون بشكسته را بردار
خويش را لختي در آن بنگر
دلبر اي دلبر
اي درونت كُشته ما را و برونت كُشته با آوازه عالم را
-اي فقط آوازه ، ديگر هيچ-
خويش را بنگر، ببين چوني؟
چيستي ، آزار يا آزر؟
يا مَهيب خويش خور، آذر؟
آي مار قهقهه ، هم زشت ، هم پستي
همچنان بي رحم و سيري ناپذيري دون
تا چه ديدي تو در اين آيينه ی سُرخم
كه چنينش خُرد بشكستي؟
از درون بينان
نيست در گيتي كه اوصاف تو نشناسد
هيچ كس.
من چرا زين بيشتر گويم؟
پس بس.
ميهنم آيينه اي سُرخ است
(و مار قهقهه زان دور)
با شكافي چند...
*در افسانه ها داريم كه مار قهقهه ماري آنچنان بوده كه
شهري را به ستوه آورده بود از آتشباري ها،كشت و كشتارها و حمله ها وچه و چها ،
و هيچ دليري حريف او نمي شد تا سرانجام پهلوان پيري جهان ديده ، داوطلب و مدعي مي
شود شرار او را دفع كند. مي رود و آيينه ی بزرگي قد نما پيش روي آن اژدها مي گيرد
و آن مار با ديدن حقيقت و چهره ی واقعي خود چنان به قهقهه مي افتد ، واپس مي افتد
و باز مي بيند و قهقهه ، تا مي ميرد.
مهدي اخوان ثالث
واژه
نامه :
التیام = بهبودی
مَعبر = گذرگاه
آوازه = شهرت
آزر = عموی حضرت ابراهیم (ع ) که بت تراشی ، بت پرست بود.
مَهیب = هولناک
یا مَهیبی خویش خور ، آذر = یا آتش هولناکی هستی که خودت را می خوری؟
دون = فرو مایه
شرار = آتش
