بهترین شخصیت شاهنامه کیست؟ چرا؟

بهترین شخصیت شاهنامه سیاووش ست.

سیاووش نماد پاکی و پاکدامنی ؛ نماد پرهیز  پیمبر گونه از گناه  و نماد پیمان خواهی ست.

 هرچند پیمبر نیست همانند یوسف از دلدادگی نا به آیین و نکوهیده می پرهیزد و می گریزد زیرا او آزادگی را باور دارد و از آزادی های ِنا به آیین و هردمبیل بیزارست.
او گرچه پیمبر نیست همانند ابراهیم از آتشی گلستان می گذرد.

امیرالمومنین علی (ع)  در جنگ صفین پپمان صلح با معاویه  را علی رغم پافشار ی های خوارج نمی شکند. سیاووش نیز پیمان آشتی با افراسیاب را  علی رغم فرمان پدر نمی شکند.

دو رویداد معجزه آسا در داستان سیاووش هست یکی گذشتن وی از آتشی خنک و دیگری، به گفته ی فردوسی، روییدن بوته ی خون اسیاوشان از محل شهادت وی، که زمینی رویش ناپذیر بود.

سیاووش نمادی پیمبر گونه ست. او از آنچه که پس از وی روی می دهد سخن می گوید و از برآمدن و پیروزی فرزندش کیخسرو آگاهی می دهد.

کیخسرو پس از وی از نهانگاه بیرون می آید و به کین خواهی پدر به توران سپاه می برد 

و سر انجام ایران بر توران پیروز  و افراسیاب کشته می شود.

اینکه بهترین آدم کیست به چگونگی اندیشه ها بستگی دارد خب از آنجاکه گاه، این وطن مصر و عراق و شام نیست گونه می اندیشم، پاک ترین و پارسا ترین را  بهترین می دانم وانگهی سیاووش که در بن بستی هزارتو به دام افتاده بود  به ناچارسپاه را به سرداری دیگر از ایران سپرد  و ازپدری که می شایست دوست وی باشد به دشمن التجا برد.

 فردوسی از خشم و رنجش ایرانیان از این پناهندگی نشانی به دست نمی دهد ولی  نشان می دهد که ایرانیانی همانند رستم از مرگ او به خشم آمدند و جنگ های کین خواهانه  سالیانی دراز پی گرفته شد تا سرانجام به پیروزی ایران بر توران انجامید.

سیاووش، سردار جنگ آور، دست پرورده و همرزم رستم دستان، فرمانده ی پیروز جنگ بلخ، آنگاه که دید جنگ برده و آشتی پیروزمندانه ی دلخواه رزم آوران و رستم دستان را بایستی به فرمانی نابخردانه به پیمان شکنی بیالاید و به جنگی ناپیداسرانجام دست یازد دانست که این جنگ نوبنیاد از فریبندگی سودابه ست تا او را به کام مرگ و بدنامی فرستند پس فرماندهی خود خواسته ی جنگ را به سردار ایرانی ، بهرام می سپارد و از جنگ کناره می گیرد.

از سر گیری جنگ که فریب سودابه و فرمان کاووس ست تا سیاووش را ناکام دوجهان کنند ؛ پس از پناهندگی وی از یادها رفت و تا زمانی که ایرانیان از مرگ ناجوانمردانه ی سیاووش آگاه نشدند سالها سال  ایران و توران در آرامش گذراندند

 سیاووش  نماد بی گناهی،  نماد ستم دیدگی و بی پناهی ست.

مهدی  فر زه

پخش ونشر این نوشته همراه با نام ونشان ونشانی تارنگار نویسنده، آزاد است.