برف، پراکنده ؛ در اینجاست

دورتر،  می بارد به چپ

کمی دورترک، می بارد به راست

نقاش چیره دست زمستان

نقاشی ِسپید قلم را کشیده است

از کاج و سرو ِ خَم و...

باغ ِ درخزان

بر گُلان ِ سپید و سیاه

گرده افشانی کند خاکستری

گویی از خرمنی ببارد کاه

برگان پا به بند

بر شاخه های لخت

گویی پرندگانند

برشاخه های کاج ِ بلندی ، تهی و سیاه

کز کرده اند ، پرنده های  زغالی

مبهوت ِ چهر ِ ماه

برفِ برفک گونه بارد ذرّه شار

چکه آذین شاخه ها و بند ها

برکه ها و خاک ها شد برف خوار

پرندگان، همه  کوچیدند

تنها، شکسته بالی از آنان ماند.

سیاهی زمستان، او را فسرد، هرچند.

برف ؛ ناگه گیر و ناهنگام بود

کودکان را شادمانی ها فزود

خواب را از چشم بیداران زدود

آرامشی زمستانی ست

شعله ها ، امّا ، هرجا

مجمع ِ پریشانی ست

بید از سرما می لرزید

ابر، تن پوشی از مِه

بر تن او پوشید

دانه های برف، ضربدروار

می خورد به شیشه ی خودرو

کمانه می کند هربار؛ انگار

نارون ها که تهی ست

قفس برگ چناران شد

جای مرغان چه تهی ست

آبی و ژرف ست ؛ آسمان

پشنگی از برف ؛ بارد از درختان

گاه و بیگه ؛ به ناگهان

در لختی چنار

شش لانه ی کلاغ

فریاد قار قار

پیشنهاد :

می اندیشم که... می شود واژه مثلث را هم ؛ به معنای سه گانی به کار برد. واژه مثلث واژه ای عربی اما متداول و همه دریاب  ست. اگر هر مصرع سه گانی را یک ضلع فرض کنیم هر زاویه آن را می توان قافیه دانست و انواع گوناگون متساوی الاضلاع  ؛ متساوی الساقین ؛ را می شود تصور کرد