قرآن دانای خواندنی ست.
تاریکتر از نادانی
مانا ظلماتی نیست.
چشمه ساری از سراب
درسیاهی زار...
خدا ! کی روید آفتاب؟
قهقهه ی آتش ِ گیسوفشان
از ته ِ دوزخ به هوا شد که هان
باز بخواهم که خورم مردمان
از آتش ِ شب رنگ ، که چون کوه ِ تش افشان
افروخت شب ِ تار ، گذر کرد سیاووش
سرزنده و زنده ست سیاووش ؛ با فرَه ِ یزدان
چون ابرهای سپید آیا
زاینده و زنده می کند او
باغ ِ گل ِ مریم را
نهنگ ِ آتش سوزی و انفجار
شهرِ درتاریکی را ، فرو بُرد
خوشا دعای یونس و فانوس ِانتظار
کاش ما را آن قلم بود
که خدا به آن بنازد
قلمی فرقانی ، قلمی حزن آلود
با چراغ ِ فرقانی ، در آینه ی نماز؛ زیستنی باید
بر بُراق ِ سجده ، به معراج ِعشق ؛ رفتنی باید
هم ازاینسان دلا ؛ به کمال ِجمیل ؛ پیوستنی باید
به دوزخ درّه ای، از آدم وسنگ
برآمد بانگ : کوکو... شادی ِ شوم
بَده... بَد بَد... هرآنچ آمد فراچنگ
مثل پروانه های سرگردان
همه از خواب ژرف برخیزند
همچومستان تلو تلو خواران
عصر ما عصر ده رویی وگنه خواهی ست
عصر ما عصر گوشی و موشی
عصر ما عصر چشم در راهی ست
اعجاز خدا، همین قَدَرهست
سازد چو تویی، ز هر دوتان
امّا نه تویی، نه او؛ یکدگر(یک ، دگر) هست
خضری به ابَرسیاهی زار
بهارِ کبک پویه را
می نگارد بارها بار
در جنگل رکوع – های به هم پیوسته
چون گنبدی - تو به سجده فرو شوی
معراج و اوج ِعشق را ، شده گلدسته
هرچند ، شب از شب افزاید
یک شب ؛ سپیده دم
از نردبان نور، فرود آید
آسمان – سقفی گُدازان
کوه - تپّه های ماسه بادی
ای دریغ ، آیا چه افتاده ست ؟ هان ؟
همچو آدم ز دَم آمد عیسا
او که دَم یافت دَمی داد به گِل
کان پرنده بپرید از دَمِ جانان به هوا
آنچه دادی و ندادی ، داد ست
هر گرفتار به بند تو ، ز بند آزاد ست
همه ویرانی و آباد ، همه برباد ست
مهدی فر زه (میم . مژده رسان)
